(ε, δ)-bewys van ’n limiet

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Wanneer 'n punt x binne δ eenhede van c is, is f(x) binne ε eenhede van L

In calculus is die (ε, δ)-definisie van ’n limiet ("epsilon-delta definisie van ’n limiet") 'n amptelike weergawe van die konsep van ’n limiet. Dit is eerste deur Bernard Bolzano in 1817 beskryf, gevolg deur ’n minder presiese weergawe deur Augustin-Louis Cauchy. Die definitiewe moderne stelling is verskaf deur Karl Weierstrass.