Cecil John Rhodes

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Cecil John Rodes
Cecil John Rhodes

Cecil John Rodes


Eerste Minister van die Kaapkolonie
Ampstermyn
17 Julie 1890 – 12 Januarie 1896
Voorafgegaan deur Gordon Sprigg
Opgevolg deur Gordon Sprigg

Persoonlike besonderhede
Gebore 5 Julie 1853
Bishop's Stortford, Hertfordshire, Verenigde Koninkryk
Sterfte 26 Maart 1902
Muizenberg, Kaapkolonie

Cecil John Rhodes (5 Julie 1853 - 26 Maart 1902) was 'n Britse mynmagnaat (Randlord), staatsman, ryksbouer en stigter van die kolonie Rhodesië (later Noord- en Suid-Rhodesië, toe Zambië en net Rhodesië en vandag Zambië en Zimbabwe respektiewelik), wat na hom genoem is. Hy was ook eerste minister van die Kaapkolonie.

Vroeëre lewe[wysig]

Rhodes is op 5 Julie 1853 in die Engelse dorp Bishop's Stortford, in die Verenigde Koninkryk gebore as seun van 'n predikant, eerwaarde Francis Rhodes. Hy ontvang sy opleiding aan 'n plaaslike skool en word op 17-jarige ouderdom as gevolg van sy swak longe na Natal gestuur waar sy broer, Herbert Rhodes, reeds in die Umkomaasvallei met katoen begin boer het.

Student en ondernemer op die diamantvelde[wysig]

Die boerdery was egter nie suksesvol nie en die ontdekking van diamante asook die stigting van New Rush (Kimberley) was 'n trekpleister wat Cecil en Herbert Rhodes in 1871 na dié sentrum laat verhuis het. Sy eerste pogings om geld te maak het ingesluit delwery, die pomp van water van kleims af en die vervaardiging van ys. Hierdie ondernemings het floreer, en teen die tyd wat Rhodes 20 jaar oud was, was hy in staat om een van sy belangrikste ideale te verwesenlik, naamlik om aan Oxford Universiteit te gaan studeer. Hy het 'n jaar lank daar gebly, tot 1873, maar is as gevolg van die hervatting van sy longkwaal genoodsaak om na Kimberley terug te keer. In 1876 was hy weer terug in Oxford as 'n lid van Oriel-kollege en het hy daar gebly tot 1878. In 1877 het hy sy eerste testament opgestel, reeds bedoel om die uitbreiding van Britse mag oor die wêreld aan te moedig. Hy keer na Kimberley terug en sy vermoë om geld te maak, maak hom een van die rykste persone daar.

Politieke betrokkenheid[wysig]

'n Skets van Rhodes deur Violet Manners

In 1880 stig hy die De Beers Diamond Mining Company (nie met De Beers Consolidated Mines te verwar nie) en word hy ook as lid van Barkly-Wes tot die Kaapse Parlement verkies. Hy het hierdie werk my sy studies in Oxford afgewissel waar hy in 1881 'n graad verwerf het.

Hoewel Rhodes in die Parlement bekend was vir sy sterk pro-Britse idees, het hy tog hoë agting vir die Nederlandssprekende Afrikaners gehad. In 1882 neem hy deel aan pogings om beheer te kry oor die Boerevrybuiters aan die grens van Betsjoeanaland, Stellaland en Goosen.

In 1884 bekom hy sy eerste aanstelling in die Kaapse Kabinet, toe hy vir 'n kort tydperk Tesourier van die Kolonie was. Hy het reeds aandag begin gee aan die uitbreiding van die Britse gesag na die noorde, anderkant die Limpoporivier. Hy het erken dat Paul Kruger sy belangrikste opponent was en het dit sy lewenstaak gemaak om die Boere se pogings om hom in die wiele te ry, te verydel.

Een van sy grootste suksesse was die proklamasie van die Britse gesag oor Betsjoeanaland.

Konsolidasie van sy mynbelange[wysig]

Karikatuur deur Edward Linley Sambourne van die Kaap-na-Kaïro-Plan van Cecil Rhodes in Punch, 1892
'n Kaart wat die amper volledig Britse beheer van die Kaap-na-Kaïro roete vertoon, 1913

Met die ontdekking van goud aan die Rand en by Barberton het Rhodes sy geld hierin belê en in 1887 stig hy die maatskappy Goldfields of South Africa. Teen hierdie tyd het hy hom hard beywer vir die samesmelting van die diamantmyne van Kimberley. Hy behaal die oorwinning oor sy teenstander, Barney Barnato en verkry die heelhartige ondersteuning van Alfred Beit. Hy het ook die finansiële ondersteuning van die Rothschild-belange in Londen verkry. Nadat kontakte met verskeie handelaars en avonturiers in die verre noorde tot stand gebring het, het Rhodes in 1888 vir Charles Dunell, sy Kimberleyse vennoot, na Gubuluwayo gestuur om 'n konsessie vir die minaraleregte in Matabeleland van Lobengula te verkry. Deur die stigting in dieselfde jaar van De Beers Consolidated Mines Ltd., is die samesmelting van sy diamantbelange afgehandel.

Hy het nog twee testamente opgestel waarin hy in elkeen sy plan vir die beveiliging van die Britse mag oor die wêreld duideliker uiteengesit het.

Lobengula se vergunning van mineraleregte het die stigting van die British South Africa Company in 1889 geregverdig en Rhodes het begin planne beraam om Masjonaland te beset.

Die volgende jaar, 1890, word hy tot Eerste Minister van die Kaapkolonie verkies. Hy word ook besturende direkteur van die British South Africa Company, wat 'n streek rofweg ooreenstemmend met die hedendaagse Zimbabwe administreer.

Met die nuus dat die Pioneer Column Fort Salisbury bereik het, het hy voortgegaan met sy skema vir die bou van 'n spoorlyn van die Kaap tot in Kaïro. Reeds in Engeland word Rhodes beskou as een van die belangrikste figure van die tyd en sy afgesante het reeds ver noord van die Zambezirivier gewerk onderwyl hy voorbereidings getref het om Lourenço Marques van die verarmde Portugese te koop.

Prestasies en beywerings[wysig]

Rhodes maak vrede met die Ndebele, Matopo Heuwels, 1896. Skets deur Robert Baden-Powell.

As Eerste Minister het hy daarin geslaag om Pondoland in die Oos-Kaap te beset en te annekseer. Talle ambisieuse skemas het nie alleenlik vorm aangeneem nie, maar is deur hom ten uitvoer gebring. Hy het gehelp met die verlenging van die Kaapse spoorlyn deur die Oranje-Vrystaat na Johannesburg.

Hy het 'n groot stuk grond buite Kaapstad gekoop, waar hy sy herehuis, Groote Schuur gebou het. Hy het 'n skema opgestel vir die bou van 'n Kaap-na-Kaïro telegraaflyn, hom bearbei vir die grootskeepse instelling van nuwe nywerhede in Suid-Afrika, en het reuse-bedrae geld in die land gestort wat kort daarna ter ere van hom na Rhodesië vernoem is.

Hy het die Glen Gray-wet ingestel, wat swartmense van hul land verdryf het om plek te maak vir nywerheidsontwikkeling.

Hy het ook 'n aansienlike aandeel gehad in die oopstelling van Brits-Oos-Afrika.

In 1897 is die spoorlyn tot by Buluwayo gebou. Dit was nog 'n persoonlike sukses vir hom.

Hy was ook verantwoordelik vir die oprigting van 'n groot dinamietfabriek buite Kaapstad en die beplanning van die beroemde Rhodes-vrugteplase naby Groot Drakenstein.

'n Ernstige rebellie het in Rhodesië losgebars wat Rhodes, wat baie groot moed aan die dag gelê het, uiteindelik beeindig het deur die Matopoheuwels ongewapen in te loop om met die opstandige Ndebele rebelle te onderhandel.

Terugslae[wysig]

Cecil Rhodes memorial in Kaapstad

In 1895 word hy 'n lid van die Geheime Raad. Die onversetlikheid van president Kruger in sy weiering om toegewings aan uitlanders te doen, het in 1895 daartoe gelei dat Rhodes hom vereenselwig het met die beweging wat uitgeloop het op die mislukte Jameson-inval. Die daaropvolgende skandaal van hierdie inval, gelei deur dr. Leander Starr Jameson, een van Rhodes se intiemste vriende, het 'n permanente breuk tussen Rhodes en die Afrikaners in die Kaap veroorsaak, en gelei tot sy bedanking as Eerste Minister van die Kolonie en as besturende direkteur van die Chartered Company.

Rhodes het vir homself 'n groot vyandskap in sowel Brittanje as in Suid-Afrika op die hals gehaal met sy aandeel in die Jameson-inval en hoewel hy in 1898 weer besturende direkteur van die Chartered Company geword het, het die Tweede Vryheidsoorlog sy ambisies vir die stigting van 'n Suid-Afrikaanse unie die nekslag toegedien.

Tydens die Tweede Vryheidsoorlog in 1899 het hy homself in Kimberley bevind waar hy tydens die beleg gebly het, maar hy was haaks met kolonel Robert Kekewich, die militêre bevelvoerder, gewees.

Dood en nalatenskap[wysig]

Die begrafnis van Rhodes in Adderley Straat, Kaapstad op 3 April 1902
Graf van Cecil Rhodes in die Matopo-Gebergtes in huidige Zimbabwe
Graf van Cecil Rhodes

Alhoewel hy 'n leidende figuur in die politiek van suidelike Afrika gebly het, veral gedurende die Boere-oorlog, was hy altyd gepla deur sy slegte gesondheid dwarsdeur sy relatiewe kort lewe.

In sy later jare het sy gesondheid baie verswak en hy is op 26 Maart 1902 in Muizenberg oorlede. Teen hierdie tyd, was Rhodes beskou as een van die rykste mense ter wêreld.

Hy is by World's View in die Matopoheuwels, sowat 30 km suid van Buluwayo in Zimbabwe begrawe.[1] Hy was so beïndruk deur hierdie plek, dat hy daar wou begrawe word.

As gevolg van sy testament is die Rhodes-beurse daargestel, wat dit vir buitelanders moontlik maak om by die Universiteit van Oxford te studeer.

Die Rhodes-Livingstone Institute in Lusaka, Zambië, is na hom en David Livingstone vernoem. Die Rhodes-universiteit in Grahamstad (Suid-Afrika) dra ook sy naam.

In 2004 is hy gestem tot 56ste in die SABC3 televisie reeks Top 100 Great South Africans.

Bronne[wysig]

Literatuur[wysig]

  • Apollon B. Davidson: Cecil Rhodes and his time. Protea Book House, Pretoria 2003
  • Anthony Thomas: Rhodes: the race for Africa. Penguin Books, London 1997
  • Brian Roberts: Cecil Rhodes: flawed Colossus. Norton, New York 1988

Verwysings[wysig]

  1. Find A Grave: Cecil John Rhodes