Enceladus (maan)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Enceladus   
PIA08409 North Polar Region of Enceladus.jpg
Enceladus se Noordelike Halfrond.
Ontdekking
Ontdek deur William Herschel
Datum 28 Augustus 1789[1]
Alternatiewe name Saturnus II
Wentelbaaneienskappe
Semi-hoofas 237 948 km
Eksentrisiteit 0,004 7
Wentelperiode 1,370 218 dae[2]
Inklinasie 0,019° (tot Saturnus se ewenaar)
Satelliet van Saturnus
Fisiese eienskappe
Afmetings 513,2×502,8×496,6 km
Gem. radius 252,1 ± 0,2 km 
(0,0395 Aardes)
Massa 1,080 22 ± 0,001 01×1020 kg
(1,8×10−5 Aardes)
Gem. digtheid 1,609 ± 0,005 g/cm³
Oppervlak-
aantrekkingskrag
0,114 m/s²
0,011 3 g
Ontsnapping-
snelheid
0,239 km/s
860,4 km/h
Rotasieperiode sinchronies
Aksiale neiging geen
1,375 ± 0,008 (geometries)
0,99 (Bond) 
Oppervlak-temp.
   Kelvin[3]
min gem. maks
32,9 K 75 K 145 K
Skynmagnitude 11,7[4]
Atmosfeer
Oppervlakdruk spoor, belangrike ruimte variasie[5][6]
Samestelling 91% Waterdamp
4% Stikstof
3,2% Koolstofdioksied
1,7% Metaan[7]


Enceladusstripes cassini.jpg
Enceladus, soos afgeneem deur die Cassini-ruimtetuig in 2005.
Enceladus southern hemi tectonics.png
Enceladus, soos afgeneem deur die Cassini-ruimtetuig in 2008.
Saturn seen from Enceladus (artist concept).jpg
'n Kunstenaarskonsep van 'n uitsig oor die oppervlak van Enceladus met Saturnus (regs) en die Cassini-ruimtetig (bo) in die agtergrond.

Enceladus (Grieks: Ἐγκέλαδος; ook Saturnus II) is die sesde grootste natuurlike satelliet van die planeet Saturnus. Die maan is op 28 Augustus 1789 ontdek deur William Herschel en is vernoem na Enkelados, een van die Titane in die Griekse mitologie wat verslaan en onder die Etna begrawe was deur Athena.

Enceladus se oppervlak weerspieël amper alle sonlig. Die maan het ook die grootste albedo in ons sonnestelsel (> 0,9). Die gevolg is 'n gemiddelde temperatuur van -201 °C. In 2005 is daar geisers op Enceladus ontdek wat waterdamp tot 'n hoogte van amper 500 km uitspoeg.

Dit was op 9 Maart 2006 bevestig dat die Cassini-ruimtetig die aanwesigheid van vloeibare water waargeneem het.

Verkenning van Enceladus[wysig]

Voyager 2 het die eerste duidelike beelde van Enceladus van vanuit die ruimte geneem. Voyager 1 kon Enceladus slegs van 'n groot afstand in Desember 1980 waarneem, maar in Augustus 1981 het Voyager 2 die moontlikheid gehad om beelde met 'n veel hoër resolusie as Voyager 1 te neem, en was die oppervlak van Enceladus ook vir die eerste keer van naby gesien.

Die volgende gedetailleerde verkenning het eers weer op 30 Junie 2004 begin, met die arrivering van die Cassini-ruimtetuig. Na aanleiding van 'n bestudering van die foto's van Enceladus deur Voyager 2, het die beplanners van die Cassini-missie Enceladus as 'n top-prioriteit gesien. Daar word talle "gemikte" benaderings beplan, wat Cassini tot ongeveer 175 km van die oppervlak sal bring, en 'n paar "ongemikte" benaderings, waar Cassini op 'n afstand van 100 000 km van die oppervlak sal wees.

Verwysings[wysig]

  1. Jodra, Serge (2004). “Imago Mundi – La Découverte des satellites de Saturne (in Frans)”. CosmoVisions.com. URL besoek op 2009-03-13.
  2. Enceladus
  3. Spencer (2006). “Cassini Encounters Enceladus: Background and the Discovery of a South Polar Hot Spot”. Science 311 (5766): 1401–5. DOI:10.1126/science.1121661.
  4. Observatorio ARVAL (15 April 2007). “Classic Satellites of the Solar System”. Observatorio ARVAL. URL besoek op 2011-12-17.
  5. Dougherty (2006). “Identification of a Dynamic Atmosphere at Enceladus with the Cassini Magnetometer”. Science 311 (5766): 1406–9. DOI:10.1126/science.1120985.
  6. Hansen (2006). “Enceladus' Water Vapor Plume”. Science 311 (5766): 1422–5. DOI:10.1126/science.1121254.
  7. Waite (2006). “Cassini Ion and Neutral Mass Spectrometer: Enceladus Plume Composition and Structure”. Science 311 (5766): 1419–22. DOI:10.1126/science.1121290.