Johan die Blinde
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Johan die Blinde van Luxemburg (Frans: Jean l'Aveugle de Luxembourg, 1296-1346) was die seun van keiser Hendrik VII. Hy het Luxemburg en Boheme beerwe, maar nie die Duitse troon nie. Hy het as Boheemse koning regeer van 1310 tot 1346 en het Silesië in die periode 1327-1330 verower. Johan was 'n groot vriend van Frankryk en het gereeld by die Franse hof vertoef. Ondanks sy blindheid het hy saam met die Franse in die slag van Crécy-en-Ponthieu geveg, waar hy ook sneuwel. Sy seun Karel IV van Luxemburg (1316-1378) het Roomse koning geword, asook koning van Boheme en Boergondië, en Duitse keiser.
