Lys van Formule Een wêreldkampioenskap punteleer metodes

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
In 2002 het Michael Schumacher 144 van 'n maksimum van 170 Kampioenskappunte gekry.
(2004 motor se foto)
Formule Een
Huidige seisoen
2012 Formule Een-seisoen
Verwante artikels

Geskiedenis van Formule Een
Formule Een regulasies
Formule Een motors
Formule Een enjins
Formule Een renne
Toekoms van Formule Een

Lyste
Bestuurders Vervaardigers Seisoene · Grands Prix · Renbane

Punteleer metodes
Enjins · Nasionale klere

Ren vlae · TV uitsaaiers
Persone · Dodelike ongelukke
Bestuurders noot vir 'n wedred gekwalifiseer nie
Rooivlag Grands Prix

Rekords

Bestuurders (Wenne)
Vervaardigers (Wenne)
Bande · Wedrenne

Sien ook

Hierdie is 'n lys van punteleer metodes wat die uislag van die FIA Wêreld Bestuurders- en Vervaardigerskampioenskap sedert 1950 bepaal. Die Kampioenskap word oorhandig aan die bestuurder en vervaardiger wat die meeste punte oor die duur van 'n Kampioenskap-seisoen bymekaar maak.

In sekere seisoene is net 'n sekere hoeveelheid van 'n bestuurder se beste uitslae getel vir die kampioenskaptitel. Dit kan die beste geïllustreer word aan die 1988 Formule Een-seisoen toe die McLaren-bestuurders Alain Prost en Ayrton Senna oorheers het. Prost het in 14 wedrenne òf eerste òf tweede geëindig, en nie die ander twee voltooi nie, tweryl Senna 8 wedrenne gewen het teenoor die 7 van Prost wat beteken het dat hy (Senna) slegs 3 verdere tweede plekke nodig gehad het om die Kampioenskaptitel te verower, ongeag Prost se uitslae. Dit het gelei tot die afwyking waar Prost meer punte gekry het in die seisoen maar nie die kampioen was nie. 'n Nuwe stelsel wat al die punte vir al die wedrenne getel het is ingestel in 1991, saam met 'n addisionele punt vir die wenner.

Die huidige stelsel is in die 2003 seisoen bekend gestel en is ontwerp om meer spanne en bestuurders in staat te stel om meer gereeld punte aan te teken, terwyl die kleiner verskil in punte beteken dat betroubaarheid en herhaalbaarheid dikwels belangriker is as die finale posisie.

Die bestuurder wat oor jare die beste vertoon het in terme van punte is Jim Clark, wie 'n maksimum van 54 punte (6 seges) in die 1963 Formule Een-seisoen en die 1966 Formule Een-seisoen behaal het. Meer onlangs het Michael Schumacher elke wedren van die 2002 Formule Een-seisoen gewen om 144 uit 'n maksimum van 170 punte te kry. Die mees dominante vervaardigerskampioen is Mclaren wat in die 1988 Formule Een-seisoen 199 uit 'n maksimum van 240 punte aangeteken het; hulle was 134 punte voor die naaste teenstander. In 2002 het Ferari 221 punte aangeteken, soveel soos al die ander spanne saam.

Punteleer toestel[wysig]

Seisoene 1ste 2de 3de 4de 5de 6de 7de 8ste Vinnigste baanrondte Beste resultate getel Notas
19501953 8 6 4 3 2 1 4 [1] [2]
1954 8 6 4 3 2 1 5 [1] [2] [3]
19551957 8 6 4 3 2 1 5 [1] [4] [5] [6] [7]
1958 8 6 4 3 2 1 6 [6] [7] [8] [9][10]
1959 8 6 4 3 2 1 5 [9][10]
1960 8 6 4 3 2 1 6 [9]
19611962 9 6 4 3 2 1 5 [9]
19631965 9 6 4 3 2 1 6 [9]
1966 9 6 4 3 2 1 5 [7] [9] [11]
1967 9 6 4 3 2 1 9
(5 van die eerste 6, 4 van die laaste 5)
[7] [9] [11]
1968 9 6 4 3 2 1 10
(5 van die eerste 6, 5 van die laaste 6)
[9]
1969 9 6 4 3 2 1 9
(5 van die eerste 6, 4 van die laaste 5)
[7] [9]
1970 9 6 4 3 2 1 11
(6 van die eerste 7, 5 van die laaste 6)
[7] [9]
1971 9 6 4 3 2 1 9
(5 van die eerste 6, 4 van die laaste 5)
[9]
1972 9 6 4 3 2 1 10
(5 van die eerste 6, 5 van die laaste 6)
[9]
19731974 9 6 4 3 2 1 13
(7 van die eerste 8, 6 van die laaste 7)
[9]
1975 9 6 4 3 2 1 12
(6 van die eerste 7, 6 van die laaste 7)
[9] [12]
19761978 9 6 4 3 2 1 14
(7 van die eerste 8, 7 van die laaste 8)
[9]
1979 9 6 4 3 2 1 8
(4 van die eerste 7, 4 van die laaste 8)
[12]
1980 9 6 4 3 2 1 10
(5 van die eerste 7, 5 van die laaste 7)
[12]
19811984 9 6 4 3 2 1 Almal [12] [13]
19851990 9 6 4 3 2 1 11 [12] [13]
19912002 10 6 4 3 2 1 Almal [12]
2003–hede 10 8 6 5 4 3 2 1 Almal [12]

Notas[wysig]

  1. 1,0 1,1 1,2 Die Vervaardigerskampioenskap is nie bepaal tussen 1950 en 1957 nie.
  2. 2,0 2,1 Punte vir gedeelde bestuurders is gelyk gedeel tussen dei bestuurders ongeag van hoeveel rondtes elke bestuurder voltooi het.
  3. In die 1954 Britse Grand Prix het sewe bestuurders dieselfde tyd vir die vinnigste baanrondte opgestel en elkeen het 0,143 van 'n punt gekry.
  4. Bestuurders wat meer as een motor gedeel het in 'n wedren het slegs punte gekry vir hul beste plek aan die einde van die wedren.
  5. Punte vir gedeelde bestuurders is gelykop verdeel tussen die bestuurders tensy dit geblyk het of een bestuurder "onvoldoende afstand" voltooi het.
  6. 6,0 6,1 Punte is gelykop verdeel vir bestuurders wie dieselfde vinnigste baanrondte opgestel het.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 Formule 2 motors het teen Formule 1 motors meegeding in die volgende Grand Prix's maar kon nie in aanmerking kom vir kampioenskappunte nie.
  8. Punte is nie verder toegeken vir gedeelde bestuurdeers nie.
  9. 9,00 9,01 9,02 9,03 9,04 9,05 9,06 9,07 9,08 9,09 9,10 9,11 9,12 9,13 9,14 Slegs die bestuurder met die meeste punte vir elke vervaardiger met elke wedren is getel by die Vervaardigerskampioenskap.
  10. 10,0 10,1 Die punt vir die vinnigste baanrondte is slegs aan bestuurders toegeken, nie vervaardigers nie
  11. 11,0 11,1 Bestuurders wie nie geklassifiseer is nie (hulle het bf. nie genoeg wedrenafstand voltooi nie) het nie punte gekry nie, slefs al het hulle in die top 6 geëindig.
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 12,5 12,6 Halwe punte is toegeken vir wedrenne wat beëindig is voordat 'n driekwart van die afstand voltooi is.
  13. 13,0 13,1 Die tweede bestuurders van spanne wat amptelik net een motor ingeskryf het kon nie punte kry nie. Dit het Jo Gartner (Osella) en Gerhard Berger (ATS) beïnvloed wie onderskeidelik vyfde en sesde in die 1984 Italiaanse Grand Prix geëindig het, en Yannick Dalmas (Larrousse) wie vyfde in die 1987 Australiese Grand Prix geëindig het. Hulle punte is nie herversprei nie.

Verwysings[wysig]