Magdalene-eilande

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Magdalene-eilande
Inheemse naam: Îles de la Madeleine, Magdalen Islands
Kaart van die Magdalene-eilande
Kaart van die Magdalene-eilande
Geografie
Ligging Sint-Laurensrivier
Koördinate 47°25′N 61°54′W
Argipel Magdalene-eilande
Totale eilande 9
Oppervlak 205,4 vk km
Administrasie
Vlag van Kanada Kanada
Provinsie Flag of Quebec.svg Quebec
Hoofstad Les Îles-de-la-Madeleine
Grootste stad Les Îles-de-la-Madeleine
Demografie
Bevolking 14 232

Die Magdalene-eilande (Frans: Îles-de-la-Madeleine, Engels: Magdalen Islands) is 'n klein Kanadese eilandgroep in die Sint-Laurens-golf met 'n oppervlakte van 194,8 vierkante kilometer en 'n bevolking van sowat 13 000 mense (2005), wat 'n heenkome in die toerismebedryf vind of as vissers en robbejagters werksaam is. Die eilande maak deel uit van die provinsie Quebec, alhoewel hulle nader aan die provinsies Prins-Edward-Eiland en Nova Scotia lê. Die grootste eilande is Alright, Amherst, Brion, Coffin, East, Entrée, Grindstone, Grosse en Wolf. Die res van die argipel bestaan uit klein eilandjies. In administratiewe opsig vorm hulle die munisipaliteit Magdalene-eilande. Die destydse burgemeester is Joël Arseneau.

'n Vuurtoring op die Île Havre-Aubert

Die eerste Europese seevaarder, wat die eilande besoek het, is Jacques Cartier, wat hier in die jaar 1534 voet aan wal gesit het.

In 1755 word die eilande deur Franstalige Akadiërs bewoon, wat nie deur die Britse uitdrywing van die Franse bewoners van die maritieme provinsies geraak is nie. Baie eilandbewoners wys vandag nog steeds met trots die Akadiese vlag en beskou hulleself as 'n selfstandige gemeenskap, wat nie met die bevolking van die res van Quebec vereenselwig moet word nie.

'n Ander gedeelte van die bevolking bestaan uit die nakomelinge van skipbreukelinge. Meer as vierhonderd skepe het in die Magdalene-gebied vergaan, en die oorlewendes van die bemannings is een van die oudste Engelstalige gemeenskappe in Quebec. Baie van hulle het mettertyd met die Franstalige bevolking versmelt of die eilande verlaat, tog is daar nog steeds Engelstalige nedersettings, veral op die eiland Entrée.

Rotswande langs die strand van Grosse-Île

Met die uiteindelike oprigting van vuurtorings het die aantal skipbreuke afgeneem, ofskoon daar nog baie ou rompe op die strande en in die water lê.

Met die uitputting van die plaaslike visgronde het die toerismebedryf die belangrikste bron van inkomste vir die bevolking geword, net soos in die aangrensende provinsies van Prins-Edward-Eiland, Nova Scotia en Nieu-Brunswick. Die argipel is besonder aantreklik vir Franstalige Québecois, wat die strandlewe en watersport kan geniet en met die plaaslike bevolking in hul eie taal kan gesels. Die Magdalene-eilande lok met baie kilometers van wit sandstrande en rotswande van verwerende sandsteen. Die eilandgroep is 'n eersterangse bestemming vir kampeerders, wat die eilande met hull fietse wil verken, en kajak-geesdriftiges.

Tot by die 20ste eeu is die argipel tydens die winter volledig afgesny van die vasteland, aangesien bote destyds deur die pakys vasgekeer is. Die eilandbewoners het ook oor geen kommunikasiemiddels vir kontak met die vasteland beskik nie. In die jaar 1910 het hulle 'n noodroep na die vasteland uitgestuur met behulp van baie briewe, wat in 'n melassevat geplaas en verseël is. Toe die drywende vat aan die oewer van die Kaap-Breton-eiland beland het, is 'n ysbreker deur die regring gestuur om bystand aan die bewoners te verleen. Binne enkele jare het die eilande een van die nuwe telegrawe verkry om sodoende tydens die wintermaande tenminste oor 'n kommunikasiemiddel te beskik. Die vat het groot bekendheid verwerf, en die toeristewinkels verkoop namaaksels hiervan.

Eksterne skakels[wysig]

Commons-logo.svg
Wikimedia Commons het meer media verwant aan:
Magdalene-eilande (kategorie)