Evangelie volgens Markus

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
(Aangestuur vanaf Markus)
Spring na: navigasie, soek
'n Uitbeelding van Markus uit ongeveer 1448.

Die Evangelie volgens Markus is die tweede evangelie in die Nuwe Testament. Vermoedelik was die skrywer Johannes Markus, een van Petrus se dissipels in die jare 60 tot 75 n.C. en was dit vanuit die stad Antiogië geskryf. Die evangelie self maak egter geen melding van die outeur nie. Die skrywe verhaal die lewe van Jesus vanaf sy ontmoeting met Johannes die Doper tot en met sy opvaarding na die hemel, maar konsentreer hoofsaaklik op die laaste week van sy lewe (hoofstukke 11-16, die laaste tog na Jerusalem). Jesus word uitgebeeld as 'n geestebesweerder, 'n geneser en dader van wonderwerke, die Christus, die Seun van die Mens en 'n paar keer as die Seun van God.[1]

Een van Markus se belangrike temas is die geheim van die Messias: Jesus het sy volgelinge beveel om aan niemand te openbaar dat hy die Messias is nie. Jesus word nie oor die algemeen as die Seun van God herken in Markus nie, behalwe deur demone (wat hy beveel om stil te bly) en by sy dood. Jesus gebruik gelykenisse om spirituele lesse te leer op 'n manier wat mense mee kon identifiseer. In sommige gevalle sukkel sy gehoor en die dissipels om sy bedoeling te begryp en het hy dit in die geheim vir hulle uitgelê.[2]

Markus verskyn gewoonlik tweede in die Nuwe Testament, na die Evangelie volgens Matteus. Dit was oorspronklik aanvaar dat Matteus die eerste evangelie was om geskryf te word, met Markus as die tweede. Sommige geleerdes vermoed dat die evangelie in die laat sestigerjare of vroeë sewentigerjare n.C. geskryf is en beskou dit dus as een van die eerste kanonieke evangelies,[3] asook 'n bron vir ander evangelies: die Evangelie volgens Matteus en die Evangelie volgens Lukas.

Verwysings[wysig]

  1. Daar word na Jesus as die Seun van God verwys in Markus 1:1, Markus 3:11, Markus 5:7, en Markus 15:39.
  2. Sien Markus 4:10-12 en Markus 4:33-34
  3. Brown, R., et al. The New Jerome Biblical Commentary, Prentice Hall, 1990. Bl. 164.