Michail Chodorkofski

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Michail Chodorkofski

Michail Borisowitsj Chodorkofski (Russies: Михаи́л Бори́сович Ходорко́вский; geb. 22 Junie 1963 in Moskou) is ’n Russiese oligarg[1] en sakeman. Hy was in 2004 die rykste man in Rusland en een van die rykstes in die wêreld (16de op Forbes se lys van miljardêrs).

Hy het sy pad opgewerk in die Kommunistiese Party en in die tydperk van glasnost en perestroika verskeie besighede begin. Ná die verbrokkeling van die Sowjetunie het hy ’n fortuin gemaak uit die ontwikkeling van Siberiese olievelde as die hoof van Joekos, een van die grootste Russiese maatskappye wat ontstaan het uit die privatisering van staatsbates in die 1990's.

Hy is in Oktober 2003 in hegtenis geneem op aanklagte van bedrog. Die regering onder Wladimir Poetin het Joekos bankrot verklaar en die maatskappy se bates is teen ’n laer prys as die markwaarde op ’n veiling verkoop, met die grootste deel wat gekoop is deur die staatsmaatskappy Rosneft.[2] Chodorkofski is skuldig bevind en in Mei 2005 tot nege jaar tronkstraf gevonnis. Terwyl hy nog sy tronkstraf uitgedien het, is hy in Desember 2010 aan nog aanklagte van geldverduistering en geldwassery skuldig bevind. Sy tronkstraf is verleng tot in 2017.

Daar word steeds bespiegel dat sy skuldigbevinding politiek gemotiveerd was. Dit word deur ’n groot deel van die internasionale media beskou as weerwraak vir Chodorkofski se skenkings aan beide liberale en kommunistiese teenstanders van die Kremlin.[3][4][5]

Verwysings[wysig]

  1. Khodorkovsky: an oligarch undone – BBC News, 31 Mei 2005
  2. How to Steal Legally The Moscow Times, 15 Februarie 2008 (uitg. 3843, bl. 8).
  3. Parfitt, Tom, "WikiLeaks: rule of law in Mikhail Khodorkovsky trial merely 'gloss'", The Guardian, 27 Desember 2010. URL besoek op 28 Desember 2010.
  4. Parfitt, Tom, "WikiLeaks: rule of law in Mikhail Khodorkovsky trial merely 'gloss'", The Guardian, 27 Desember 2010. URL besoek op 28 Desember 2010.
  5. Russian businessmen declared prisoners of conscience after convictions are upheld”. Amnesty International. URL besoek op 29 September 2011.

Eksterne skakels[wysig]