Padda

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Padda
'n Rooi-oog boompadda (Litoria chloris) van Oos-Australië
Wetenskaplike klassifikasie
Koninkryk: Animalia
Filum: Chordata
Klas: Amphibia
Orde: Anura
Merrem, 1820
Verspreiding van paddas
Verspreiding van paddas
Subordes

Archaeobatrachia
Mesobatrachia
Neobatrachia

'n Padda is 'n koudbloedige, stertlose dier wat aan die klas amfibie ("waterliewendes") behoort.

Wanneer hulle gebore word kry hulle (nes visse) hul suurstof uit water, maar sodra hulle groter word en van gedaante verwissel, haal hulle in die lug asem soos alle landdiere.

Voorkoms[wysig]

'n Padda se vel is normaalweg slymerig (natterig), kaal sonder skubbe, vere of hare. In die padda se vel is daar kliere wat 'n tipe slym afskei; die slym help om sy vel vogtig te hou.

Sommige paddas se velkleur (swart, groen, bruin, geel ens.) help hulle vir kamoeflering teen hul vyande.

Sommige paddas kan weer van kleur verander om hulle by hul omgewing aan te pas. Die varklelie-padda is bedags ivoorwit wanneer hy in die voue van dié blom skuil. Op dié manier weerkaats hy ook die ergste hitte van die son. Saans is hy donkerder van kleur, sodat hy onopsigtelik in die nag kan beweeg.

Padda met 'n helder blou velkleur

Ander het weer helderkleurige velkleure (rooi, blou en ander helder skakerings) wat hul roofvyande waarsku dat hul baie giftig kan wees.

In werklikheid skei alle paddas, en nie net die helderkleuriges nie, 'n melkerige gif af, vanuit kliere wat in hul vel voorkom; die gif help hulle beskerm teen vyande. Die gif van die meeste paddas is nie baie gevaarlik vir die mens nie en sal slegs 'n ligte vel-irritasie veroorsaak.

Paddas se ribbetjies lyk swak ontwikkel en sal nooit 'n borsbeen bereik nie.

Paddas het 'n kemerkende vermoë om ver te kan spring. Hul vier pote is oor die algemeen net daar om hul liggaam op land te stut, daar slegs sekere paddas op hul vier pote kan loop.

Kommunikasie[wysig]

Paddas kommunikeer met ander paddas deur middel van verskeie komplekse roepe, soos kierie-kieries en kwake en ander geluide. Hierdie geluide word baie soos die spraak van mense voortgebring, deur lug uit die longe oor die stembande in die keel te forseer. Padda-geselsies is baie belangrik in die paartyd wanneer die mannetjies roep om die wyfies se aandag te trek.[1]

Habitat[wysig]

Paddas is afhanklik van klam, nat blyplekke. Omdat vleilande baie kwesbaar vir ontwikkeling is, word paddas se habitat maklik vernietig. Hulle is egter aanpasbare diere en hulle kom in 'n groot verskeidenheid habitatte voor, van seevlak tot in berggebiede.

Paddavissies eet alge en ander waterplante, maar 'n paar soorte raak partymaal kannibale en eet dan ander paddavissies. Volwasse paddas is karnivore (vleisvreters) en eet meestal lewendige insekte en ander goggatjies, soos muskiete, motte en torre, hulle sal nie dooie kos eet nie.

Voortplanting[wysig]

Padda-eiers
Paddavissies 10 dae oud

Die paddawyfie lê haar eiers tussen waterplante. Daar kan lang stringe wees, in groot groepe of klein groepies of selfs enkeles.

Na omtrent tien dae word die eiers deur die son se hitte uitgebroei. Uit die eier kom 'n paddavissie wat 'n stertvin het om mee te swem. Die paddavissie haal soos 'n vis deur kieue asem. Na omtrent twee maande kry die paddavissie agterpote, waar die stertvin aan die liggaam vas is; daarna kry hy voorpote.

Met dié metamorfose verander die “vissie” na 'n padda sodat hy op land en in die water kan lewe. Longe (vir asemhaling) vervang die kieue, sy stertvin verdwyn en sy mond vergroot.

Algemeen[wysig]

Paddas se natuurlike vyande is visse, voëls, soogdiere, reptiele en natuurlik die mens. Sommige mense eet hulle; paddaboutjies word veral in Frankryk en Sjina as ’n lekkerny beskou.

Daar steek geen waarheid in die stories dat 'n mens vratte kry as jy 'n padda hanteer nie.

Paddas word gebruik om mense die anatomie van gewerweldes (diere met 'n ruggraat) te leer en padda-eiers help geleerdes om meer van die ontwikkeling van embrio’s te wete te kom. Paddas is ook al gebruik vir swangerskaptoetse op vroue.

Die brulpadda, wat tot 20 cm lank kan word, is Suid-Afrika se grootste padda. Tydens droogtes skei brulpaddas 'n stof deur hul vel af wat 'n kokon om hulle vorm. In die Karoo bly brulpaddas soms vir jare in dié kokonne, tot dit weer nat genoeg is om na buite te gaan.

Paddas drink nie water nie. Vog word deur hul velle geabsorbeer en in 'n interne watersak gestoor. Dié water word in droë tye gebruik om die vel klam te hou, sodat hulle kan asemhaal.

Bronne[wysig]

  • A Complete Guide to the Frogs of Southern Africa. Vincent Carruthers & Louis du Preez. July 2011. ISBN 9781770074460

Verwysings[wysig]

  1. Paddas en hul dinge, besoek op 8 Julie 2013