Pik Botha

Roelof Frederik (Pik) Botha (27 April 1932-) was van 1 April 1977 tot 27 April 1994 met die koms van die demokrasie na Suid-Afrika die land se minister van buitelandse sake en het die taak gehad om Suid-Afrika se binnelandse beleid van apartheid, te probeer verdedig in internasionale forums. Met 'n dienstyd van 17 jaar, was hy ook een van die wêreld se langsdienende ministers van buitelandse sake.

Pik Botha is op Rustenburg in die huidige Noordwes gebore. Hy het hom in 1953 by die Departement van Buitelandse Sake aangesluit en het in Swede, Duitsland en in Den Haag diens gedoen. In 1974 het hy Suid-Afrika se permanente verteenwoordiger by die Verenigde Nasies geword. 'n Jaar later is hy aangestel as Suid-Afrika se verteenwoordiger in die VSA. Op 1 April 1977 word hy Minister van Buitelandse Sake.

Botha was een van die groep "gematigde" lede van die Nasionale Party wat deelgeneem het aan die politieke maneuvers om 'n opvolger vir B.J. Vorster as Eerste Minister te kry. Hy was ook nou betrokke by die onderhandelings wat uiteindelik tot die onafhanklikheidswording van Namibië in 1990 gelei het.

Botha het later as Minister van Mineraal- en Energiesake (1994-1996) in die regering van nasionale eenheid onder Nelson Mandela gedien totdat die Nasionale Party hom van die regering onttrek het. Botha het in 2000 by die ANC aangesluit.

Sy seun is die Afrikaanse sanger Piet Botha en sy kleinseun, indertyd 'n leerling aan die Hoërskool Jan van Riebeeck in Kaapstad, was in 1990 die topkandidaat in Kaapland se senior-sertifikaateksamen.

Voorafgegaan deur: Hilgard Muller

Minister van Buitelandse Sake 1977–1994

Opgevolg deur: Alfred Nzo