Politieke filosofie

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Plato (links) en Aristoteles (regs) in 'n detail van Die Skool van Athene, 'n fresco deur Raphael. Plato se Republiek en Aristoteles se Politiek het hierdie Griekse filosowe gevestig as twee van die mees invloedryke politieke filosowe.

Politieke filosofie is die studie van onderwerpe soos politiek, vryheid, geregtigheid, eiendom, regte, wetgewing en die toepassing van 'n regskode deur gesag: wat die voorgaande presies sou wees, hoekom of selfs óf dit nodig is, en wat, indien enigiets, 'n legitieme regering sou uitmaak, watter regte en vryhede dit moet beskerm, benewens die redes daarvoor, watter vorm dit moet aanneem en waarom, wat die wet is, en watter pligte die burgers aan 'n wetlike regering verskuldig is, indien enige, en onder watter omstandighede dit wettig omvêrgewerp mag word, indien ooit. In die omgangstaal verwys die term "politieke filosofie" dikwels na 'n algemene siening, of spesifieke etiek, politieke geloof of houding rakende politiek, wat nie noodwendig tot die tegniese uitvoering daarvan of die filosofie behoort nie. In kort is politieke filosofie die aktiwiteit, soos met alle filosofie, waardeur die konseptuele apparatus onderliggend aan konsepte soos die voorgenoemdes, ontleed word in terme van hulle geskiedenis, doelwitte, ewolusie en die derglike.[1]

Verwysing[wysig]

  1. Hampton, Jean (1997). Political philosophy. ISBN 0-8133-0858-6.  Charles Blattberg, wat politiek definieer as "repliek op konflik deur dialoog," suggereer dat politieke filosofië filosofiese verslae oplewer van daardie dialoog. Kyk sy “Political Philosophies and Political Ideologies”. in Patriotic Elaborations: Essays in Practical Philosophy, Montreal and Kingston: McGill-Queen's University Press, 2009.