Posttraumatiese stressteuring

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Posttraumatiese stressteuring
Klassifikasie en eksterne bronne
’n Masker wat deur ’n Amerikaanse soldaat geskilder is wat kunsterapie bygewoon het om simptome van posttraumatiese stressteuring te verlig.
’n Masker wat deur ’n Amerikaanse soldaat geskilder is wat kunsterapie bygewoon het om simptome van posttraumatiese stressteuring te verlig.
ICD-10 F43.1
ICD-9 309.81
DiseasesDB 33846
MedlinePlus   000925
eMedicine med/1900
MeSH D013313
Star of life caution.svg Mediese waarskuwing

Posttraumatiese stressteuring of PTSS kan ontwikkel nadat ’n persoon blootgestel is aan een of meer traumatiese gebeure soos seksuele geweld, oorlog, ’n groot besering of doodsdreigement waardeur hulle ’n intense vrees of magteloosheid ervaar het.[1] Die diagnose kan gemaak word wanneer ’n groep simptome vir meer as ’n maand ná die gebeure voortduur, soos ontstellende, herhaalde terugflitse, die vermyding van herinneringe aan die gebeure en ’n gereedheid om te vlug.[1]

Statistieke[wysig]

Die meeste mense wat ’n traumatiese gebeurtenis beleef het, sal nie PTSS ontwikkel nie.[2] Vroue is meer geneig om die slagoffers van gewelddadige situasies te wees en dus meer geneig om PTSS te ontwikkel as mans.[3] Kinders is minder geneig om dit te ontwikkel as volwassenes, veral as hulle jonger as tien jaar is.[2] Oorlogsveterane het ’n groter risiko.

Klassifikasie[wysig]

Posttraumatiese stressteuring word geklassifiseer as ’n angssteuring in die DSM-5. Die persoon vermy gewoonlik enige gedagtes en emosies, en weier om oor die traumatiese gebeure te praat of kan dit dikwels nie onthou nie. Dit ry hom egter tydens terugflitse en nagmerries.[4] Die simptome word as akuut beskou as dit vir korter as drie maande duur, en chronies as dit langer duur. Vertraagde simptome kan ná ses maande of selfs jare voorkom.

Verwysings[wysig]

  1. 1,0 1,1 American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 5de, Arlington, VA: American Psychiatric Publishing, 271–280. ISBN 978-0-89042-555-8. 
  2. 2,0 2,1 National Collaborating Centre for Mental Health (VK) (2005). “Post-Traumatic Stress Disorder: The Management of PTSD in Adults and Children in Primary and Secondary Care”. NICE Clinical Guidelines, No. 26. Gaskell (Royal College of Psychiatrists).
  3. National Collaborating Centre for Mental Health (UK) (2005). “Post-Traumatic Stress Disorder: The Management of PTSD in Adults and Children in Primary and Secondary Care”. NICE Clinical Guidelines, No. 26. Gaskell (Royal College of Psychiatrists). URL besoek op 30 Januarie 2014.
  4. American Psychiatric Association (1994). Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-IV. Washington, DC: American Psychiatric Association. ISBN 0-89042-061-0. ; aanlyn.

Eksterne skakels[wysig]