Suidelike Driehoek

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Suidelike Driehoek
Triangulum Australe constellation map.png
Latynse naam Triangulum Australe
Genitief Trianguli Australis
Afkorting TrA
Waarnemingsdata (Epog J2000)
Regte klimming 16h
Deklinasie -65º
Grootte 110 vk. grade (83ste)
Kwadrant SQ3
Besonderhede
Hoofsterre 3
Helderste ster Alpha Trianguli Australis (Atria)
Naaste ster Zeta Trianguli Australis
Sterre helderder as 3 m 3
Sterre met planete 1
Messier-voorwerpe 0
Bayer-/Flamsteed-sterre 10
Aangrensende sterrebeelde
Winkelhaak, Altaar, Passer, Paradysvoël
Portaal  Portaalicoon   Sterrekunde

Die Suidelike Driehoek (Latyn: Triangulum Australe) is ’n klein sterrebeeld in die suidelike hemelruim. Net soos die Driehoek in die noordelike hemelruim kom sy naam van die drie helderste sterre wat ’n driehoek vorm. Dit is in die 16de eeu geskep.

Ruimtevoorwerpe[wysig]

Die drie helderste sterre is Alpha, Beta en Gamma Trianguli Australis. Eersgenoemde is ’n helder reusester van 1,91 mag wat 391 ligjare van die Aarde af is.[1][2] Beta Trianguli Australis is ’n dubbelster met ’n helderheid van 2,85 mag. Die derde lid van die driehoek het ’n helderheid van 2,87 mag. Buite die driehoek, naby Beta, lê die vierde helderste ster van die sterrebeeld, Delta Trianguli Australis, met ’n helderheid van 3,8 mag.

Die Suidelike Driehoek lê in die Melkweg en bevat dus baie sterre, maar nie ander beduidende voorwerpe nie. Daar is ’n oop sterreswerm, ’n paar planetêre newels en ’n paar dowwe sterrestelsels.[3] Die oop swerm, NGC 6025, het sowat 30 sterre met ’n helderheid van tussen 7 en 9 mag. Dit is sowat 2 500 ligjare van die Aarde af en sowat 11 ligjare in deursnee. NGC 5979 is ’n planetêre newel van 12,3 mag en Henize 2-138 ’n kleiner newel van 11 mag.[4] NGC 5938 is ’n verafgeleë spiraalvormige sterrestelsel wat sowat 300 miljoen ligjare van die Aarde af is.

Sien ook[wysig]

Verwysings[wysig]

  1. Kovacs, N. (April 1983), "Model-atmosphere analysis of high-dispersion spectra of four red giants and supergiants", Astronomy and Astrophysics 120 (1): 21–35, Bibcode1983A&A...120...21K 
  2. van Leeuwen, F. (November 2007). “Validation of the new Hipparcos reduction”. Astronomy and Astrophysics 474 (2): 653–664. DOI:10.1051/0004-6361:20078357.
  3. Inglis, Mike (2004). Astronomy of the Milky Way: Observer's Guide to the Southern Sky. Springer, 119. ISBN 1852337427. 
  4. Griffiths, Martin (2012). Planetary Nebulae and How to Observe Them. Springer, 262. ISBN 1461417813. 

Eksterne skakels[wysig]


Die 88 moderne sterrebeelde

AgterdekAkkedisAltaarAndromedaArendBeeldhouerBekerBerenice se HareBoogskutterBulCassiopeiaCepheusDolfynDraakDriehoekDuifEenhoringEridanusFeniksGraveerstifGroot BeerGroot HondHaasHerculesHorlosieIndiërJaghondeJagterKameelperdKameleonKielKlein BeerKlein HondKlein LeeuKoetsierKompasKraaiKraanvoëlKreefNetLeeuLierLugpompMaagdMikroskoopNoordelike KroonNoordelike WaterslangOktantOondParadysvoëlPasserPerseusPouPylRamRooikatSeileSekstantSentourSkerpioenSkildSkilderSlangSlangdraerSteenbokSuidelike DriehoekSuidelike KroonSuidelike VisSuidelike WaterslangSuiderkruisSwaanSwaardvisTafelTeleskoopToekanTweelingVeewagterVisseVlieënde PerdVlieënde VisVliegVosVulWalvisWaterdraerWeegskaalWinkelhaakWolf