Tony Leon

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Anthony James Leon
Tony Leon

Ampstermyn
September 2009 – Oktober 2012
President Jacob Zuma

Leider van die Demokratiese Alliansie
Ampstermyn
1994 (DP) – 5 Mei 2007
Voorafgegaan deur Amp geskep
Opgevolg deur Helen Zille
Ampstermyn
1994 (DP) – 5 Mei 2007

Leier van die Opposisie in die Nasionale Vergadering
Ampstermyn
1999 – 5 Mei 2007
Voorafgegaan deur Marthinus van Schalkwyk (NNP)
Opgevolg deur Sandra Botha

Ampstermyn
1994 – 2009

Persoonlike besonderhede
Gebore 15 Desember 1956
Durban, Natal, Unie van Suid-Afrika
Politieke party Demokratiese Alliansie
Eggenoot/eggenote Michal Leon
Religie Judaïsme

Anthony James Leon (gebore 15 Desember 1956) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en die voormalige leier van die Demokratiese Alliansie, Suid-Afrika se hoof opposisieparty.

Leon het grootgeword in Suid-Afrika in 'n Joodse familie gedurende die Apartheidera, toe die ANC en ander organisasies wat die swart meerderheid verteenwoordig het, onwettig was. In 1974 het hy die organiseerder vir die Progressiewe Party geword, die meer liberale party van die twee opposisiepartye links van die Nasionale Party om die destydse Volksraad. Die ander was die Amptelike Opposisie, die Verenigde Party. In dieselfde jaar is hy verkies tot die Johannesburgse Stadsraad, waar hy die leier van die opposisie geword het.

Hy ontvang sy skoolopleiding aan Kearsney College naby Durban voordat hy in die regte studeer aan die Universiteit van die Witwatersrand, waar hy die voorsitter van die regstudenteraad was en ondervoorsitter van die studenteraad. Hy het 'n prokureur geword, en in 1986 'n dosent in die regsfakulteit van die Universiteit van die Witwatersrand.

In 1989, ná Helen Suzman se uittrede nadat sy die kiesafdeling Houghton sedert 1953 in 10 verkiesings agtereenvolgens eers vir die Verenigde Party en sedert 1961 vir die Progressiewe Party en sy opvolgers gewen het, is Leon verkies as nuwe verteenwoordiger van die kiesafdeling, om die Progressiewe Party se opvolger, die Demokratiese Party te verteenwoordig.

Vanaf 1990 tot 1994, was hy die voorsitter van die D.P. se Kommissie vir die Handves van Menseregte, en as sulks 'n adviseur vir die Convention for a Democratic South Africa (CODESA) en 'n afgevaardigde vir die veel-party-onderhandelinge wat gelei het tot die einde van Apartheid en die totstandkoming van 'n veel-party-demokrasie in 1994.

Na die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1994 is Leon weereens verkies tot die parlement in die eerste demokratiese Nasionale Vergadering, en ook as die leier van die Demokratiese Party. Op daardie stadium is die Demokratiese Party beskou as hoofsaaklik 'n kleiner party van blanke liberales, iets vreemds in die eerste veelrassige regering van Suid-Afrika.

Met die tweede algemene verkiesing in 1999 en met die Nuwe Nasionale Party wat slegs 28 setels (minder as die 82 in 1994) gewen het, het Leon die leier van die opposisie in Suid-Afrika geword, aangesien die DP 38 setels verower het.

Na die 2004 algemene verkiesing, het die Demokratiese Alliansie hul steun met 2,8% vermeerder, en so het die ANC se steun ook met 3,3% toegeneem. Hierdie toenames het ten koste van die drie van die vyf ander kleiner opposisie partye geskied, met slegs die Onafhanklike Demokrate - 'n nuweling op die Suid-Afrikaanse politieke sfeer - wat 'n noemenswaardige toename in stemme verwerf het.

Leon het 'n stewige mediabeeld gebou as die opposisieleier, deurdat hy die ANC-regering effektief gekritiseer het onder Nelson Mandela, en selfs nog meer onder sy opvolger Thabo Mbeki, omdat die ANC nie daarin slaag om Suid-Afrika se groot probleme van armoede, werkloosheid en die VIGS-pandemie te hanteer nie. Alhoewel hy sommige van die party se lojale liberale ondersteuners verdryf het deurdat hy die doodstraf, Geneties-gemanipuleerde voedsel en Eskom se korrelbedreaktor voorstaan.

Op Saterdag, 6 Mei 2007, tree Leon af as die leier van die Demokratiese Alliansie. Hy word opgevolg deur Helen Zille.

Eksterne skakels[wysig]