Werkloosheid

vanuit Wikipedia, die vrye ensiklopedie.

Werkloosheid is die toestand waarin mense wat nie werk het nie, verkeer, en dit is ook die teenoorgestelde vorm van indiensneming. 'n Persoon is werkloos wanneer die persoon geen betalende werk het nie. Om nie te werk wanneer daar 'n behoefte aan 'n werk bestaan nie, kan ernstige gevolge hê, wat daartoe kan lei dat indiwidue nie noodsaaklikhede soos kos en klere kan bekostig nie.

Werkloosheid ontstaan in die meeste eknomieë gewoonlik as gevolg van ondernemings wat weens verskeie redes toemaak of saamsmelt, 'n vermindering in die vraag na goedere en dienste, swak indiwiduele markverwante vaardighede of te veel mense met dieselfde kwalifikasies, algemene ekonomiese agteruitgang, asook tegnologiese vooruitgang.

Werkloosheid se effek word op indiwiduele, maatskaplike en ekonomiese vlakke waargemeen. Werklose indiwidue ervaar verhoogde spanningsvlakke as gevolg van die gepaardgaande armoede en gemeenskapsoordeel. Hierdie spanning kan tot gesondheidsprobleme lei, en die verminderde bekwaamheid om 'n gesonde en gebalanseerde dieet te handhaaf of om vir gesondheidsorg te betaal, kan die indiwidu se gesondheid verder negatief beinvloed. Werkloosheid maak indiwidue moedeloos en verveeld, en verminder hul selfvertroue. Dit kan in ernstige gevalle tot 'n indiwidu se verval in emosionele depressie lei, of 'n bydraende faktor daartoe wees. Indiwidue sonder werk kan van die sosiale netwerk onttrek, daarvan uitgesluit word, of 'n wedersydse vervreemding ervaar. Werkloosheid kan verder tot dwelmmiddelmisbruik en geweld in die gesinsverband lei.

Gemeenskappe wat deur werkloosheid geraak word, ervaar verlaagde lewenstandaarde, verergerde armoede en misdaad, en die emigrasie van vaardige indiwidue uit die geraakte gemeenskap.