(55638) 2002 VE95

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

(55638) 2003 VE95   
Ontdekking[1]
Ontdek deur NEAT
Datum 14 November 2002
Kleinplaneet-benaming2002 VE95
Kleinplaneet-kategorie Plutino[2]
Wentelbaaneienskappe[3]
Epog 27 April 2019
Afelium 50,167 AE
Perihelium 27,943 AE
Semihoofas 39,055 AE
Wentelperiode 244,07 jaar
Gem. anomalie 26,267°
Gem. beweging 0,0040382 ms / dag
Hellingshoek 16,337°
Lengteligging van stygende nodus 199,87°
Periheliumhoek 206,37°
Fisiese eienskappe
Afmetings 249,8+13,5−13,1[4]
Rotasieperiode 6,76/9,97 uur[5]
Spektraaltipe: B−V=1,07±0,14
V−R=0,72±0,05
B−R=1,79±0,04
R−I=0,76±0,12
V−I=1,38±0,15
B−I=2,47±0,13[4]
Skynmagnitude 20,5[6]
Absolute magnitude 5,70±0,06,[4] 5.3[3]

(55638) 2002 VE95 is ’n trans-Neptunus-voorwerp (TNV) met ’n absolute magnitude van 5,7.[4] Dit is ’n plutino met ’n baanresonansie van 2:3 met Neptunus.[2]

Wentelbaan en rotasie[wysig | wysig bron]

As ’n plutino het 2002 VE95 ’n 2:3-resonansie met Neptunus. Dit beteken hul wentelperiodes is gelyk aan 3/2.[2] Dit is al 291 keer tydens 19 opposisies waargeneem, met beelde van voor sy ontdekking wat van 1990 dateer.[3]

Die rotasieperiode van 2002 VE95 is onbekend, maar dit is waarskynlik tussen ses en nege uur.[7]

Fisiese eienskappe[wysig | wysig bron]

Die TNV se grootte word op 249,8+13,5−13,1 km geraam; dit is gebaseer op metings van sy termiese uitstraling deur die Herschel-ruimtesterrewag.[4] In sigbare lig is dit effens tot baie rooi (na gelang van verskeie waarnemings) en dit het ’n onbeduidende weerkaatsingspektrum.[8]

Die liggaam se naby-infrarooispektrum is plat, met twee duidelike absorpsiebande van waterys by 1,5 en 2 μm. Daar is ’n derde band van onsekere oorsprong naby 2,3 μm.[9] Die spektrumbesonderhede van 2002 VE95 stem ooreen met dié van 5145 Pholus, ’n sentour.[9] Die liggaam se oppervlak is heterogeen – die hoeveelheid verskillende ys- en nieyskomponente hang af van die waargenome gebied. Van die moontlike oppervlakmateriale is waterys, metanolys en verskeie toliene. Die metanolys word oor die algemeen met die rooier gebiede verbind. Dit lyk of 2002 VE95 se oppervlak ’n oeroorsprong het.[10]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "List Of Transneptunian Objects". IAU-Kleinplaneetsentrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Oktober 2010. Besoek op 2011-01-08.
  2. 2,0 2,1 2,2 "MPEC 2008-O05 : Distant Minor Planets". Minor Planet Center & Tamkin Foundation Computer Network. 2008-07-17. Besoek op 2008-07-23.
  3. 3,0 3,1 3,2 "JPL Small-Body Database Browser: (55638) 2003 VE95" (2017-03-16 last obs). Besoek op 6 Januarie 2019.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 (Mei 2012) “TNOs are cool: A survey of the trans-Neptunian region—V. Physical characterization of 18 Plutinos using Herschel-PACS observations”. Astronomy & Astrophysics 541: A93. doi:10.1051/0004-6361/201118562.
  5. (Oktober 2010) “Short-term variability of a sample of 29 trans-Neptunian objects and Centaurs”. Astronomy and Astrophysics 522. doi:10.1051/0004-6361/200912340.
  6. "AstDys 2002VE95 Ephemerides". Department of Mathematics, University of Pisa, Italy. Besoek op 2010-08-05.
  7. Sheppard, Scott S.; Lacerda, Pedro; Ortiz, Jose L. (2008). "Photometric Lightcurves of Transneptunian Objects and Centaurs: Rotations, Shapes, and Densities". In Barucci, M. Antonietta; Boehnhardt, H.; Cruikshank, D.P.; Morbidelli, A. (reds.). The Solar System Beyond Neptune (pdf). University of Arizona Press. pp. 129–142. ISBN 978-0-8165-2755-7.
  8. (2009) “Visible spectroscopy of the new ESO large programme on trans-Neptunian objects and Centaurs: final results”. Astronomy and Astrophysics 508 (1): 457–465. doi:10.1051/0004-6361/200912582.
  9. 9,0 9,1 (2006) “TNO surface ices Observations of the TNO 55638 (2002 VE95) and analysis of the population's spectral properties”. Astronomy and Astrophysics 455 (2): 725–730. doi:10.1051/0004-6361:20064951.
  10. (2012) “The extra red plutino (55638) 2002 VE95”. Astronomy & Astrophysics 539: A152. doi:10.1051/0004-6361/201118505.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]