Afrika

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek

Afrika

Ligging van Afrika op 'n wêreldkaart

Oppervlakte 30 221 532 km² (2de)
Bevolking 1,1 miljard[1] (2013, 2de)
Bevolkingsdigtheid 36,4/km²
Lande 54 (en 2 omstrede)
Afhanklike gebiede 7
Taalfamilies Afro-Asiaties
Niger-Kongo
Khoisan
Nilo-Saharies
Austronesies
Indo-Europees
Tydsones UTC-1 (Kaap Verde) tot UTC+4 (Mauritius en Seychelle)
Grootste stede Vlag van Nigerië Lagos
Vlag van Egipte Kaïro
Vlag van Demokratiese Republiek van die KongoVlag van Republiek van die Kongo Kinshasa-Brazzaville
Vlag van Suid-Afrika Johannesburg
Vlag van Kenia Nairobi
Vlag van Somalië Mogadisjoe
Vlag van Soedan Khartoem-Omdoerman
Vlag van Tanzanië Dar-es-Salaam
Vlag van Egipte Alexandrië
Vlag van Ivoorkus Abidjan
Vlag van Marokko Casablanca

Afrika is die wêreld se tweede grootste kontinent (na Asië) in sowel oppervlakte as bevolking. Saam met die eilande beslaan dit ongeveer 30 221 532 km² wat 20,3% van die totale landoppervlakte van die aarde is en dit word bewoon deur meer as 1 miljard mense - ongeveer 'n sewende van die wêreldbevolking.

Lande[wysig | wysig bron]

Hoofartikel: Lys van Afrika-lande.
Nasa-Satellietbeeld van Afrika
Kaart van Afrika
Politiese kaart van Afrika
Die Verenigde Nasies se indeling van Afrika in substreke:[2]
██ Noord-Afrika ██ Wes-Afrika ██ Sentraal-Afrika ██ Oos-Afrika ██ Suider-Afrika
Verspreiding van godsdienste in Afrika
Naam van streek en gebied, met vlag Oppervlak
(km²)
Bevolking[3] Jaar Bevolkingsdigtheid
(per km²)
Hoofstad
Noord-Afrika
Vlag van Algerië Algerië 2 381 740 34 178 188 2009 14 Algiers
Vlag van Ceuta Ceuta (Spanje) 20 71 505 2001 3 575
Vlag van Egipte Egipte 1 001 450 82 868 000 2012 83 Kaïro
Vlag van Kanariese Eilande Kanariese Eilande (Spanje) 7 492 2 118 519 2010 226 Las Palmas de Gran Canaria,
Santa Cruz de Tenerife
Vlag van Libië Libië 1 759 540 6 310 434 2009 4 Tripoli
Vlag van Madeiraeilande Madeiraeilande (Portugal) 797 245 000 2001 307 Funchal
Vlag van Marokko Marokko 446 550 34 859 364 2009 78 Rabat
Vlag van Melilla Melilla (Spanje) 12 66 411 2001 5 534
Vlag van Soedan Soedan 1 861 484 30 894 000 2008 17 Khartoem
Vlag van Tunisië Tunisië 163 610 10 486 339 2009 64 Tunis
Vlag van Wes-Sahara Wes-Sahara 266 000 405 210 2009 2 Laâyoune
Horing van Afrika of Noordoos-Afrika
Vlag van Djiboeti Djiboeti 23 000 623 891 2012 22 Djiboeti
Vlag van Eritrea Eritrea 121 320 5 647 168 2009 47 Asmara
Vlag van Ethiopië Ethiopië 1 127 127 84 320 987 2012 75 Addis Abeba
Vlag van Somalië Somalië 637 657 9 832 017 2009 15 Mogadisjoe
Oos-Afrika
Vlag van Burundi Burundi 27 830 8 988 091 2009 323 Bujumbura
Vlag van Comore-eilande Comore-eilande 2 170 752 438 2009 347 Moroni
Vlag van Kenia Kenia 582 650 39 002 772 2009 66 Nairobi
Vlag van Madagaskar Madagaskar 587 040 20 653 556 2009 35 Antananarivo
Vlag van Malawi Malawi 118 480 14 268 711 2009 120 Lilongwe
Vlag van Mauritius Mauritius 2 040 1 284 264 2009 630 Port Louis
Vlag van Mayotte Mayotte (Frankryk) 374 223 765 2009 490 Mamoudzou
Vlag van Mosambiek Mosambiek 801 590 21 669 278 2009 27 Maputo
Vlag van Réunion Réunion (Frankryk) 2 512 743 981 2002 296 Saint-Denis
Vlag van Rwanda Rwanda 26 338 10 473 282 2009 398 Kigali
Flag of the Seychelles Seychelle 455 87 476 2009 192 Victoria
Vlag van Suid-Soedan Suid-Soedan 619 745 8 260 490 2008 13 Joeba
Vlag van Tanzanië Tanzanië 945 087 44 929 002 2009 43 Dodoma
Vlag van Uganda Uganda 236 040 32 369 558 2009 137 Kampala
Vlag van Zambië Zambië 752 614 11 862 740 2009 16 Lusaka
Vlag van Zimbabwe Zimbabwe 390 580 11 392 629 2009 29 Harare
Sentraal-Afrika
Vlag van Angola Angola 1 246 700 12 799 293 2009 10 Luanda
Vlag van Ekwatoriaal-Guinee Ekwatoriaal-Guinee 28 051 633 441 2009 23 Malabo
Vlag van Gaboen Gaboen 267 667 1 514 993 2009 6 Libreville
Vlag van Kameroen Kameroen 475 440 18 879 301 2009 40 Yaoundé
Flag of the Republic of the Congo Kongo 342 000 4 012 809 2009 12 Brazzaville
Flag of the Democratic Republic of the Congo Demokratiese Republiek van die Kongo 2 345 410 69 575 000 2012 30 Kinshasa
Vlag van São Tomé en Príncipe São Tomé en Príncipe 1 001 212 679 2009 212 São Tomé
Vlag van Sentraal-Afrikaanse Republiek Sentraal-Afrikaanse Republiek 622 984 4 511 488 2009 7 Bangui
Vlag van Tsjad Tsjad 1 284 000 10 329 208 2009 8 N'Djamena
Suider-Afrika
Vlag van Botswana Botswana 600 370 1 990 876 2009 3 Gaborone
Vlag van Lesotho Lesotho 30 355 2 130 819 2009 70 Maseru
Vlag van Namibië Namibië 825 418 2 108 665 2009 3 Windhoek
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 1 219 912 51 770 560 2011 42 Bloemfontein, Kaapstad, Pretoria
Vlag van Swaziland Swaziland 17 363 1 123 913 2009 65 Mbabane
Wes-Afrika
Vlag van Benin Benin 112 620 8 791 832 2009 78 Porto-Novo
Vlag van Burkina Faso Burkina Faso 274 200 15 746 232 2009 57 Ouagadougou
Vlag van Gambië Gambië 11 300 1 782 893 2009 158 Banjul
Vlag van Ghana Ghana 239 460 23 832 495 2009 100 Accra
Vlag van Guinee Guinee 245 857 10 057 975 2009 41 Conakry
Vlag van Guinee-Bissau Guinee-Bissau 36 120 1 533 964 2009 43 Bissau
Vlag van Ivoorkus Ivoorkus 322 460 20 617 068 2009 64 Abidjan,
Yamoussoukro
Vlag van Kaap Verde Kaap Verde 4 033 429 474 2009 107 Praia
Vlag van Liberië Liberië 111 370 3 441 790 2009 31 Monrovia
Vlag van Mali Mali 1 240 000 12 666 987 2009 10 Bamako
Vlag van Mauritanië Mauritanië 1 030 700 3 129 486 2009 3 Nouakchott
Vlag van Niger Niger 1 267 000 15 306 252 2009 12 Niamey
Vlag van Nigerië Nigerië 923 768 166 629 000 2012 180 Abuja
Vlag van Senegal Senegal 196 190 13 711 597 2009 70 Dakar
Vlag van Sierra Leone Sierra Leone 71 740 6 440 053 2009 90 Freetown
Vlag van Sint Helena Sint Helena (Verenigde Koninkryk) 420 7 728 2012 13 Jamestown
Vlag van Togo Togo 56 785 6 019 877 2009 106 Lomé
Afrika Totaal 30 368 609 1 001 320 281 2009 33

Tale[wysig | wysig bron]

Hoofartikel: Afrikatale.
Kaart van die tale van Afrika

Die meeste amptelike tale van Afrika is Indo-Europese tale soos Frans, Engels, Portugees, Spaans en Afrikaans.

  • Frans: Benin, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek van die Kongo, Djiboeti, Gaboen, Guinee, Ivoorkus, Kameroen, Mali, Madagaskar, Mauritanië Niger, Republiek van die Kongo, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Togo en Tsjad.
  • Engels: Botswana, Gambië, Ghana, Kenia, Lesotho, Liberië, Malawi, Namibië, Nigerië, Soedan, Suid-Afrika, Suid-Soedan, Swaziland, Tanzanië, Uganda, Zambië, Zimbabwe.
  • Portugees: Angola, Mosambiek, Kaap Verde en Ekwatoriaal-Guinee.
  • Spaans: Ekwatoriaal-Guinee.
  • Afrikaans: Suid-Afrika (en Namibië tot 1990)
  • Duits: Namibië (tot 1990)

Naas hierdie Indo-Europese tale word daar ook verskillende Afrikatale gepraat. Hulle is onderverdeel in Afro-Asiaties, Niger-Kongo, Khoisan, Nilo-Sahariese en Austronesies.

Geografie[wysig | wysig bron]

Die hoogste punt van Afrika is Kilimandjaro, 5895 m bo seevlak en die laagste punt is die Assalmeer, 155 m onder seevlak. Die Saharawoestyn is in die noorde van Afrika terwyl die Groot Skeurvallei in Oos-Afrika is. Die grootste rivier is die Nylrivier en die grootste meer is die Victoriameer. Die grootste land volgens oppervlakte is Algerië en volgens bevolking Nigerië.

Afrika, wat 'n oppervlakte van ruim 30 miljoen km2 beslaan, is na Asie en die Amerikaanse vasteland die derde grootste vasteland ter wereld. Hoewel die ewenaar Afrika feitlik reelreg in die helfte sny, dit is nou van noord na suid gesien, le sowat twee derdes van die landmassa in die Noordelike Halfrond. Verreweg die grootste deel, meer as twee der­des, lê tussen die Kreefskeerkring en die Steenbokskeerkring, en maak van Afrika die mees tropiese van alle vastelande.

Die Afrika-skild[wysig | wysig bron]

Kenmerkend van Afrika is die algemene plat voor­koms van die landskap. Die grootste deel van die vasteland bestaan uit valleie en hoë plato's, met enkele heuwels en berge wat bokant die landskap uittroon. Die byna plat voorkoms van die landoppervlakte kan toegeskryf word aan die hoe ouderdom van 'n groot deel van die kontinent. Afrika bestaan uit 'n ge­weldig groot deel oeroue gesteen­tes wat in die verre verlede die diepliggende dele van die berge ge­vorm het. Met verloop van tyd het die berge deur verwering weggeslyt, behalwe waar daar baie harde ge­steentes naby die oppervlak was, wat meer weerstand teen erosie kon bied.

Só 'n ou geologiese vorming word 'n skild genoem. Daar is talle aan­duidings dat die Afrika-skild, sowel as soortgelyke geologiese skilde soos die in Suid-Amerika, Australie, Indië en Antarktika, oorspronklik een groot vasteland, naamlik Gondwanaland, gevorm het.

Die vastelande soos ons dit van­dag ken, het stadig uitmekaar gedryf tot in hul huidige posisies op die aardbol. Volgens die teorie was die eiland Madagaskar, eers deel van Afrika (> kontinentskuiwing.)

Weens verskeie vertikale bewe­gings is die Afrika-skild verdeel in 'n aantal skolle of verskuiwingsblokke, elk met 'n skoffelvormige bovlak, met 'n versonke middelste vlak. In Suidelike Afrika is die plato's of tafellande hoër as die verder noord. Die gemiddelde hoogte in die suide­like deel van die kontinent is sowat 1 000 meter bo seespieël, terwyl die Drakensberge, wat 'n opvallende "skottelrand" het, hoër as 3000 m is.

Die Zaïre-bekken (Kongo-bek­ken) lê sowat 300 meter bo seespieël, terwyl sy kante omtrent 1 000 meter hoog is. Noord van die bekken is die gemiddelde hoogte laer. Die diepste deel van die Sahara-bekken lê onder seespieël.

Afrika kan dus gesien word as 'n reeks plato's en valleie wat trapsge­wys van suid na noord daal, met net enkele natuurlike grense tussenin.

Slenkdale en vulkane[wysig | wysig bron]

In die ooste­like dele van Afrika het reuse-breuk­ vormings, saam met vulkaniese uit ­ barstings, die landskap heeltemal verander . Hier is die landmassa let­ terlik "gebreek". S6 het langen diep valleie (slenke) gevorm, wat deel vorm van 'n slenkstelsel wat van die Jordaandal, deur die Rooi See en Ethiopie, na die Shire-vallei in Mo­sambiek loop. In Oos-Afrika verdeel die slenkstelsel in twee takke waar­ tussen die aardkors opgedruk is.

Op die plato lê die groot, maar vlak Victoria-meer (skaars 80m diep). Die westelike een van die twee groot slenkdale, naamlik die Groot Skeurdal, kan duidelik op 'n kaart herken word omdat dit sò 'n reeks smal , diep mere gevorm het van noord na suid kry 'n mens die Albert-meer, die Edward-meer , die Kiwu-meer , die Tanganjika-meer en die Malawi-meer (N jassa-meer) . Die oostelike lyn, wat sy beginpunt by die seestraat van Babel Mandeb het, is met die eerste oogopslag nie so maklik herkenbaar nie. Die grootste meer wat hier gevorm het, is die Turkana-meer, voorheen be­kend as die Rudolf-meer.

Hoewel vulkaniese werkinge nog nie heeltemal uitgewoed is nie, het dit vandag nie naastenby die omvang en intensiteit wat dit voorheen gehad het nie. Daarvan getuig die groot, uitgewerkte vulkane wat tot vandag toe Afrika se hoogste berge is. Die hoogste berg is die Kiliman­djaro op die grens tussen Kenia en Tanzanië. Dit is 5895m hoog. Hoe­ wel dit in die middel van die tropiese gebied geleë is, is dit ewigdurend ook met sneeu bedek. Ander uitgewerkte vulkane is Berg Kenia (5117m) en die Elgon­-gebergte (4253m), onderskeidelik in Kenia en op die grens tussen Ke­nia en Uganda. 'n Ander belangrike bewys van vulkaniese werkinge be­staan in die vorm van die lawa-afset­tings wat groot oppervlaktes in Ethiopië en die hooglande van Oos­-Afrika bedek.

Die Kameroengebergte in Wes­-Afrika is deur 'n soortgelyke proses gevorm, maar op 'n kleiner skaal: in dié gebied het vulkaniese werkinge 'n groter rol gespeel as breukvorm­ing, en die opstoot van aardkorsdele na bo. Die Kameroengebergte loop tot onder die see deur . Daarvan ge­tuig die eilandreeks Fernando Po, Principe, Sao Tomé en Annobón.

Die vorming van bergreekse deur plooiing van die aardkors in die late­re geologiese tydperke, het weinig invloed op Afrika gehad, meestal ook net aan die noordelike en suide­like rande. Hierdeur het die Atlasgebergte in die noordweste gevorm, heel waarskynlik in ongeveer die­selfde tyd as wat die groot berg­reekse in Eurasie gevorm is.

Riviere en mere[wysig | wysig bron]

Behalwe die Atlas­ gebergte met sy talle klein rivier­tjies, toon die waterverspreidings­patroon van Afrika, 'n baie duidelike patroon wat ooreenstem met die re­latief eenvoudige struktuur van die vasteland. Daar is 'n paar groot ri­vierbekkens, asook etlike bekkens wat nie na die see uitloop nie. Sowat een derde van Afrika se water loop nie uit na die see weens die geringe­ reënval. Dit geld vir die Sahara en die Kalahari en die hoogliggende droë plato's in Suid-Ethiopië en Noord-Kenia.

Die riviere in die beskutte Oos­ Afrikaanse bekken vloei uit in die Turkana-meer. Aangrensend aan die Sahara en die Kalahari, lê die groot moerasagtige mere, naamlik die soet Tsjaadmeer, wat waarskyn­lik ondergronds deur soetwaterstro­me gevoed word en die Okavango­ moerasse, wat weens 'n verdampingsproses, soutwater bevat. Belangrike rivierbekkens is die Nyl-bekken, die Zaïre-bekken (Kongo-bekken), die stroomgebied van die Niger in Wes-Afrika, die Zam­bezi in die suidooste, en die Oranjeri­vier in Suid-Afrika .

In die algemeen is die riviere min­der belangrik vir skeepvaart. Die Ni­ger- en die Oranjerivier is byvoor­beeld in die droë seisoen te vlak vir skeepvaart. Die water van die Oranjerivier bereik selfs nie eers ge­durende die hele jaar deur die see nie .

Verder het die kenmerkende pla­tovoorkoms van Afrika tot gevolg dat die meeste riviere juis by die kus waar die platorand skielik ophou, opskiet bo 'n smal kusvlakte, en wa­tervalle of stroomversnellings tot gevolg het. Riviere vorm ook water­valle teen die kante van die plato's in die binneland waarvan talle baie in­drukwekkend is. Afrika se beroemdste waterval is die Victoria-waterval op die grens tussen Zambië en Zimbabwe waar die water van die Zambezi 100m na benede stort. Een voordeel van dié stapsgewyse afdaling van die Afri­ka-rivierbeddings, is dat daar op die vasteland talle geleenthede bestaan vir hidroëlektriese kraginstallasies.

Klimaat en natuurlike plantegroei[wysig | wysig bron]

Omdat die ewenaar deur die middel van Attika loop, is die patroon van die klimaat en plantegroeistreke wat in die Noordelike Halfrond le, in 'n groot mate dieselfde as in die Sui­delike Halfrond.

Dat dit nie heeltemal dieselfde is nie, kan toegeskryf word aan die feit dat die noordelike deel baie wyer is, en net deur diesmal Rooi See van Eurasie se landmassa geskei word, terwyl die invloed van die Indiese Oseaan tot diep in die binneland van Suidelike Afrika waargeneem kan word.

Die belangrikste verskil tussen die noorde en die suide is dat die we­reld se grootste woestyn, die Saha­ra, in die Noordelike Halfrond is, terwyl die woestyngebiede van Suid-Afrika (die Namib en die Kala­hari) baie kleiner is.

Die simmetrie van die noordelike en suidelike helftes word ook ver­breek deur die hoe plato's, en dit beïnvloed ook die reënvalpatroon en temperatuur. Behalwe vir die ver­skille tussen die hooglande en die laerliggende dele, word die klimaat­verskille van Afrika hoofsaaklik be­paal deur verskille in reënval en nie deur verskille in temperatuur nie.

Temperatuur speel natuurlik ook 'n rol, maar (behalwe by die hoogste bergpieke) verander dit nie die alge­mene toestand dat Afrika regdeur die jaar warm bly. In die tropiese dele van Afrika word die seisoenverskille in reënval bepaal deur die ekwatoriale laag- drukstelsel wat 'n baie hoeë reënval­ syfer tot gevolg het. In die winter (somer in die Noordelike Halfrond), beweeg die reënsone noord en in die somer van die Suidelike Half­rond (winter in die Noordelike Halfrond) beweeg dit suid. 'n Strook weerskante van die ewenaar bly regdeur die jaar onder die invloed van die reengordel. 'n Breë sone aan weerskante van hierdie gordel ken 'n baie droë en 'n baie nat seisoen. Vir 'n gedeelte van die jaar heers daar dan 'n tropiese reenklimaat, terwyl dit die res van die jaar oorwe­gend droog is. Hierdie streek word dan beïnvloed deur die droë luggor­dels noord en suid van die vogtige ekwatoriale sone wat gedurende die loop van die jaar van noord na suid verskuif. Hoe verder daar, van die ewenaar beweeg word, hoe langer word die droë seisoen, omdat die reënstrook sy invloed vir 'n steeds korter tyd uitoefen. Die oorgang van vogtige na droë klimaat is gewoon­lik geleidelik omdat daar geen topo­ grafiese grense is wat een klimaatsone van 'n ander skei nie. Om die­selfde rede is die klimaat wisselval­lig, veral in die droër seisoene.

Die reëngordel beweeg nie vol­gens riglyne nie, omdat dit nie deur topografiese kenmerke gelei ward nie. Daarom is die begin van die reënseisoen moeilik voorspelbaar­ een jaar is dit vroeg, die volgende jaar laat. Soms val daar baie reën, dan weer minder. Die sones met wisselende droë en nat seisoene be­weeg geleidelik oor na die woestyn ­ gebiede waar 'n stortbui baie selde voorkom.

In die suidelike deel van die vaste­land is die woestyn relatief klein. Die Namibwoestyn, wat aan die kus van Namibie lê, is uiters droog. Die Kalahari in Botswana is in derwaar­heid eerder 'n halfwoestyn. Die reusagtige Sahara in die noorde word elke jaar steeds groter en brei veral na die suide uit omdat baie min reën voorkom. Dit vorm deel van 'n droëgordel wat tot diep in Asië strek.

'n Middellandse See-klimaat, 'n klimaat wat bestaan uit droë, warm somers, en koeler winters wanneer die meeste reën voorkom, oorheers in die noordweste en die suidelike grensgebiede van Afrika. Die pa­troon van Afrika se plantegroei hang van die klimaatstreke af.

Tropiese reënwoude groei in die natste dele, in die hartjie van die Zaïre-bekken en die kus van Wes­ Afrika. 'n Ander soort reënwoud sorg vir die natuurlike plantegroei teen die nat en reënerige hellings van die Oos-Afrikaanse hooglande. Rondom die oerwoud, strek die vogtige savanne of grasvlakte met hoë, wuiwende gras en hoë bome. Namate die klimaat droër word, groei die gras, en selfs die bome, laer as gewoonlik. Die bome met laer kruine begin hul blare in die droë seisoen verloor. Doringbosse en Acasias is kenmerkend van die droë savanne. Hoe nader daar aan die grense van die woestyn beweeg word, hoe yler word die plantegroei. 'n Kleiner gedeelte van Afrika as wat 'n mens sou verwag - minder as 10 % - is heeltemal bar. Die boomlose grasveld in die binneland van Suid-­Afrika sorg vir uitstekende landbou­ moontlikhede.

Fauna en flora[wysig | wysig bron]

Afrika het nie so baie oerwoude soos wat die algemene indruk is nie. Die grootste deel van sy oppervlakte bestaan uit uitgestrekte vlaktes, woestyne en savannes. Gedeeltelik is dit die natuurlike gevolg van pre­-historiese vulkaniese uitbarstings. Die vulkaniese afsettings is net deur 'n dun lagie grond bedek waarin bo­me hulle moeilik kon vasanker. Die mens het die toestand later aansien­lik laat toeneem deur brande, oor­ beweiding en ander bedrywighede wat erosie bevorder. Die klimaat het ook sy invloed laat geld. Die afgelo­pe miljoen jaar het die klimaatstoe­stande drie keer gewissel van vogtig en nat tot droog . Só het die eens uit­ gebreide tropiese reënwoud al hoe kleiner geword. Aan die ander kant het die veranderinge in die klimaat die dier- en plantsoorte gedwing om hulle by die nuwe omstandighede aan te pas. Só het 'n groot verskei­denheid fauna en flora ontwikkel. Dat Afrika steeds die woonplek van die groot soogdiere is, is te danke aan die savannes, en uitgestrekte grasvlaktes met ver­spreide boomgroepe. Ondanks die bedreiging wat die mens inhou, floreer reuse-troppe wildsbokke, sebras en buffels nog hier in die ongerepte dele van Afrika . Hul ge­talle word beheer deur leeus, lui­perds, jagluiperds, hiënas, wilde­ honde, jakkalse en ander vleis­vretende roofdiere. Kameelperde, renosters en Afrika-olifante is ook bewoners van die grasvlaktes, hoewel daar 'n soort olifant is wat net in die bosse bly. Die voëllewe bied 'n besondere verskeidenheid. Nêrens ter wêreld is daar so baie roofvoëls soos hier. Dit wissel van reuse-aasvoëls wat op groot stukke wildaas leef, tot klein dwergvalke wat net van insekte leef. Die groot­ste voël ter wereld, die volstruis, wat tot 3 m lank word, word net in die savannes of grasvlaktes van Afrika aangetref. Onder die kenmerkende bome en struike wat wyd voorkom, is die kremetartboom (Adansonia digitata), ook bekend as die baobab of apebroodboom, en sekere Acacia-soorte. Die grootste woestyn in Afrika is die Sahara . Die yl plante­groei bestaan uit xerofiete of woestynplante wat hulle op een of ander manier by die droogte­toestand aangepas het. Hier kan 'n onderskeid getref word tussen grondwater en reënwaterplante. Grondwaterplante het baie lang wortels om die diep ondergrondse water maklik te kan bereik. Aalwyne kan hulle byvoorbeeld besonder goed by sulke toestande aanpas.

Reënwaterplante oorleef op hulle beurt weer deur middel van hul sade wat hul ontkiemingskrag vir jare kan behou. Wanneer dit wel reën, blom die reënplante binne 'n byna onge­looflik kort tyd.

Honderdduisende dadelpalms en ander vrugtebome word by oases aangeplant. Daarom is die plantegroei daar altyd weelderig. Die oor­spronklike oase-plantegroei, wat waarskynlik uit struike soos die wilde-olyf (Nerium oleander), en bome soos die suurdadelboom (Tamarindus indica) bestaan het, het feitlik verdwyn.

Die gebrek aan voedsel en skui­ling, maak die lewe baie moeilik vir die groter soogdiere wat uit die aard van die saak 'n maklike prooi vir mensejagters is. Diere soos die jag­luiperd, die hartbees, die damhert, 'n wildsboksoort, en die sierlike gemsbok, is of heeltemal uitgeroei of feitlik heeltemal uitgeroei in die woestyngebiede. Die sandheuwels van die Kala­hari-woestyn is toegegroei met harde grassoorte, veral vingergras en ander soorte soetgras. In die valleie groei die sogenaamde "lewende klippe", die woestyn­plante, wat baie soos klippe lyk, maar hier eindig die ooreenkoms: die beskermde planthuid sorg daar­ voor dat baie min vog ontsnap.

Gevolglik is die weefsel in der waarheid voedsaam en sappig.

Die Namib-woestyn in Namibië is een van die mees onherbergsame streke ter wêreld. Ook hier is die harde aapstertstreekgras ( Aristida congesta) van die min plante wat aangetref word. Die beroemde Welwitschia-plant (Welwitschia mirabilis) kan ondanks die meedoën­lose klimaat honderde jare aan die lewe bly.

Die tropiese reënwoude kom voor in gebiede waar die reënval meer as 1 500mm per jaar is. Weens die vogtigheid en die baie hitte, is daar altyd 'n immergroen en baie weelderige, digte plantegroei. In Afrika word reënwoude hoofsaaklik langs die Weskus aangetref. Ruimte vir groot troppe is daar nie en die meeste soogdiere is alleen­lopers. Hulle is gewoonlik sku diere wat snags aktief is. Een van die grootste inwoners  van die reënwoud is die okapi ('n skaars verwant van die kameelperd), die boseland en die reuse-bosvark.

Die sterkste aapsoort is die gorilla soos die laagland-gorilla van Nigerië, Kameroen en die Kongo, en die berg-gorilla van Uganda en die vulkaangebied van die oostelike Kongo, waar dit tot op 'n hoogte van 4 000 m voorkom .

Die ander mensaap van Afrika, die sjimpansee, kan heel gemaklik in die grasvlaktes leef, maar is in die oerwoud beter teen mense be­skerm .

Die reënwoud het ook talle be­langrike bruikbare plante opgelewer soos die oliepalm, en die tropiese kola- en die koffieboom.

Sien ook[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) Gudmastad, Ericha (2013). "2013 World Population Data Sheet" (PDF). www.prb.org. Population Reference Bureau. Besoek op 18 Augustus 2015. 
  2. (en) "Standard Country or Area Codes for Statistical Use". Millenniumindicators.un.org. Besoek op 25 Augustus 2012. 
  3. (en) USCensusBureau:Countries and Areas Ranked by Population: 2009[dooie skakel]

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]


Kontinente van die wêreld

Afro-Eurasia (orthographic projection).svg
Afrika-Eurasië
Americas (orthographic projection).svg
Amerikas
Eurasia (orthographic projection).svg
Eurasië
Oceania (orthographic projection).svg
Oseanië

Africa (orthographic projection).svg
Afrika
Antarctica (orthographic projection).svg
Antarktika
Asia (orthographic projection).svg
Asië
Australia-New Guinea (orthographic projection).svg
Australië
Europe orthographic Caucasus Urals boundary.svg
Europa
Location North America.svg
Noord-Amerika
South America (orthographic projection).svg
Suid-Amerika

Geologiese superkontinente : Gondwana · Laurasië · Pangaea · Rodinia


[1] [2]

[3]

  1. 1982 Ensiklopedie Afrikana (Edms) Bpk
  2. ISBN 0908409427 Band
  3. ISBN 0908409427419 Stel