Alfred Brendel

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Brendel in 2010

Alfred Brendel (gebore op 5 Januarie 1931) is 'n Oostenrykse pianis, digter en outeur wat veral bekend is om sy uitvoerings van die komposisies van Mozart, Schubert, Schoenberg, en veral Beethoven.[1]

Biografie[wysig | wysig bron]

Brendel was in Wiesenberg, Tsjeggo-Slowakye (nou Loučná nad Desnou, Tsjeggië) gebore in 'n nie-musikale gesin. Die gesin het na Zagreb, Joego-Slawië (nou Kroasië) getrek toe Brendel ses jaar oud was en hy het daar klavierlesse begin neem met Sofija Deželić. Hy het later na Graz, Oostenryk getrek waar hy klavier saam met Ludovica von Kaan by die Graz Konservatoria, en komposisie saam met Artur Michel studeer het. Na aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog was die veertienjarige Brendel na Joego-Slawië teruggestuur om loopgrawe te grawe.

Na die oorlog het Brendel musiek gekomponeer, die klavier gespeel, sowel as om te skryf en te skilder. Hy het egter nie meer formele klavierlesse ontvang nie, en alhoewel hy meesterklasse bygewoon het met Edwin Fischer en Eduard Steuermann was hy grootliks na die ouderdom van sestien jaar selfgeleerd.[2]

Brendel het sy eerste openbare uitvoering op die ouderdom van sewentien jaar in Graz gegee.[1] Hy het dit "Die Fuga in Klavierliteratuur" genoem, en behalwe vir fuga-werke deur Johann Sebastian Bach, Johannes Brahms en Franz Liszt, het dit 'n sonate van Brendel se eie komposisie ingesluit.[3] In 1949 het hy vierde plek gewen tydens die Ferruccio Busoni Internasionale Klavierkompetisie in Bolzano, Italië. Hy het daarna deur Europa en Latyn-Amerika getoer, en weldra sy loopbaan gebou en deelgeneem aan 'n paar meesterklasse van Paul Baumgartner, Eduard Steuermann en Edwin Fischer.[2]

Op die ouderdom van 21 jaar in 1952 het Brendel sy eerste solo-opname gemaak naamlik, Liszt se Weihnachtsbaum, wat die werk se wêreldpremiére was.[4] Sy eerste concerto opname, Sergei Prokofiëf se Klavierconcerto No. 5 is 'n paar jaar vroeër gemaak. Hy het voortgegaan om 'n aantal ander opnames te maak, insluitende drie volledige stelle van die Beethoven klaviersonates (een op Vox Records en twee op Philips Records). Hy was die eerste uitvoerder om die volledige solo klavierwerke van Beethoven op te neem.[5] Hy het ook werke deur Liszt, Brahms (insluitende Brahms se concertos), Robert Schumann en veral Franz Schubert opgeneem.[6] 'n Belangrike versameling van Alfred Brendel is die volledige Mozart klavierconcertos wat saam met Sir Neville Marriner en die Academy of St Martin in the Fields opgeneem is en wat ingesluit is in die Philips 180 CD Complete Mozart Edition.[7] Hy het min van die musiek van Frédéric Chopin gespeel of opgeneem, maar nie as gevolg van 'n gebrek aan bewondering vir die komponis nie. Hy beskou Chopin se Preludes as "die mees manjifieke prestasie in klaviermusiek na Beethoven en Schubert".[3]

Brendel het uitvoerig vir die Vox plate-etiket opgeneem. Hy het sy eerste stel van drie stelle van Beethoven se volledige sonates vir die plate-etiket opgeneem. Sy deurbraak kom na 'n uitvoering van Beethoven by die Queen Elizabeth Hall in Londen. Die dag daarna skakel nie minder nie as drie groot plate-etikette sy agent. Omtrent die tyd het hy na Hampstead, Londen getrek waar hy tot op hede steeds woon.[1] Brendel maak sedert die 1970s vir Philips Classics Records opnames.[8] Brendel het vele toere in Europa, die VSA, Suid-Amerika, Japan en Australië meegemaak.[9] Hy beskik oor 'n besondere nabye assosiasie met die Weense en Berlynse Filharmoniese orkeste, maar het gereeld saam met al die groot orkeste in die VSA en elders gespeel.[10] Brendel het reeds baie siklusse van die Beethoven Sonates en Concertos uitgevoer, en was een van die min pianiste wat in latere jare steeds konsertsale tot oorlopens toe vol kon vul sodat daar nie plek vir 'n muis is nie.[10][11] Hy is slegs die derde pianis (na Emil von Sauer en Wilhelm Backhaus) aan wie erelidmaatskap van die Weense Filharmoniese Orkes toegestaan is. Die Hans von Bülow Medalje is ook deur die Berlynse Filharmoniese Orkes aan hom toegeken.[3]

Met die resenseer van Brendel se 1993 plaat: Beethoven: The Late Piano Sonatas (Philips Duo 438374), het Damian Thompson van die The Daily Telegraph dit beskryf as " 'n meer magistrale benadering...gesprinkel met stukkies van Brendel se vreemde, spitsvondige humor,"[12] terwyl Robert Cummings by classical.net gesê het, "Daar was al baie uitstekende pianiste wat die Beethoven klaviersonates opgeneem het met lof, insluitende Richard Goode .. Vladimir Ashkenazy, en die, met goeie rede, veel geprese Artur Schnabel. Brendel neem vir seker sy plek in tussen die grootste Beethoven interpreteerders van alle tyd, en hierdie plaat toon hom op sy mees inspirerende vorm."[13]

In 2009 het Brendel in die bekroonde Duits-Oostenrykse dokumentêre rolprent Pianomania verskyn. Die dokumentêr handel oor 'n Steinway & Sons klaviertegnikus en was geregisseer deur Lilian Franck en Robert Cibis. Die rolprent was oor die algemeen met gunstige resensies in die VSA begroet,[14] sowel as in Asië en regdeur Europa en is deel van die Goethe-Instituut katalogus.

Werk[wysig | wysig bron]

Brendel het dikwels die musiek van Haydn, Beethoven, Schubert en Mozart uitgevoer. Hy het relatief min werke van die twintigste eeu gespeel, maar het wel Arnold Schoenberg se Klavierconcerto gespeel. Aan die einde van sy konsertloopbaan het hy nie meer fisies veeleisende werke soos bv. die Hammerklavier Sonate van Beethoven gespeel nie as gevolg van artritis.Sjabloon:Cn

Kritiese reaksie betreffende Brendel se speelwerk was gemeng. Hy was deur die musiekkritikus Michael Steinberg as "die nuwe Schnabel" geprys, in teenstelling waarop die NY Times kritikus Harold C. Schonberg opgemerk het dat sommige kritici en spesialiste die pianis daarvan beskuldig het dat hy "pedanties" was.[15] Brendel se speelwerk is soms as "serebraal" beskryf,[16] en hy het gesê dat hy glo dat dit die primêre werk van die pianis is om die komponis se wense te respekteer sonder om windmakerig te wees of sy eie weergawe van die musiek te gee: "Ek is aan die komponis verantwoordbaar, en spesifiek tot die stuk musiek".[10] Brendel haal bykomend tot sy mentor en onderwyser Edwin Fischer, die pianiste Alfred Cortot, Wilhelm Kempff, en die dirigente Bruno Walter en Wilhelm Furtwängler aan as besondere invloede op sy musikale ontwikkeling.Sjabloon:Cn

Brendel het saam met jonger pianiste soos Paul Lewis, Till Fellner en, mees onlangs, Kit Armstrong gewerk.[17] Hy het ook saam met sy seun Adriaan in konserte opgetree en opnames saam met hom gemaak[18] en het ook in baie Lieder uitvoerings saam met Hermann Prey, Dietrich Fischer-Dieskau en Matthias Goerne verskyn.

In November 2007 het Brendel aangekondig dat hy van die konsertplatform sou aftree na sy konsert van 18 Desember 2008 in Wene, waarin hy as solis opgetree het in Mozart se Klavierconcerto No. 9 in E-mol; die tersaaklike orkes was die Weense Filharmoniese Orkes wat deur Charles Mackerras gedirigeer is.[5] Sy finale konsert het in New York by Carnegie Hall op 20 Februarie 2008 plaasgevind, met werke deur Haydn, Mozart, Beethoven en Schubert. Sedert sy buiging by Carnegie Hall op 21 Januarie 1973 het hy een-en-tagtig keer daar verskyn, en in 1983 slegs die tweede pianis geword om die volledige siklus van Beethoven se klaviersonates aldaar op te voer, 'n prestasie wat hy in 1993 herhaal het (Artur Schnabel was die eerste om so te doen in 1936; na Brendel het Maurizio Pollini die siklus in 1995/1996 uitgevoer, en Daniel Barenboim het in 2003 weer so gemaak).Sjabloon:Cn

Publikasies[wysig | wysig bron]

Behalwe vir musiek, maak literatuur 'n groot deel van Brendel se "tweede lewe", en sy beroep uit. Sy skrywes het al in Engels, Duits, Frans, Italiaans, Spaans, Nederlands, Japannees, Koreaans, en ander tale verskyn. Hy is al vir verskeie jare 'n kranige bydraer tot die New York Review of Books. Sy boeke sluit in:

  • Musical Thoughts and Afterthoughts (essays) (1976)
  • Music Sounded Out (1990) – essays, insluitende "Must Classical Music be Entirely Serious?"
  • One Finger Too Many (poësie) (1998)
  • Alfred Brendel on Music (versamelde essays) (2001)
  • Me, of All People: Alfred Brendel in Conversation with Martin Meyer (2002) (VK uitgawe: The Veil of Order)
  • Cursing Bagels (poësie) (2004)
  • Playing the Human Game (versamelde digkuns) (2010) Phaidon Press
  • A Pianist's A–Z: A Piano Lover's Reader. Faber & Faber. 2013. ISBN 978-0571301843.

Bibliografie[wysig | wysig bron]

  • Musik, Sinn und Unsinn. Festschrift anläßlich der Hommage an Alfred Brendel (Berlyn: Konzerthaus Berlyn, 2017)[19]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 1,2 Stephen Plaistow, "Brendel, Alfred", Grove Music Online, 2007. Opgespoor op 3 Junie 2007.
  2. 2,0 2,1 "Alfred Brendel: Life & Career". alfredbrendel.com. Besoek op 6 Januarie 2016. Italic or bold markup not allowed in: |website= (help)
  3. 3,0 3,1 3,2 Francis Merson, "Alfred Brendel: Notes on a Musical Life", Limelight tydskrif, April 2016, bl. 40
  4. Uncle Dave Lewis. "Liszt: Weihnachtsbaum; L'arbre de Noël; The Christmas Tree". AllMusic. Besoek op 8 November 2015.
  5. 5,0 5,1 "Alfred Brendel, klaviermaestro, roep halt op konsertloopbaan". Londen: The Guardian. 21 November 2007. Besoek op 21 November 2007. Onbekende parameter |werk= geïgnoreer (|work= voorgestel) (help); Onbekende parameter |titel= geïgnoreer (|title= voorgestel) (help); Onbekende parameter |outeur= geïgnoreer (help); Onbekende parameter |datum= geïgnoreer (|date= voorgestel) (help)
  6. "Alfred Brendel : Recordings". alfredbrendel.com. Besoek op 12 Februarie 2017.
  7. Kinderman, William (30 November 2006). "Mozart's Piano Music". Oxford University Press. Besoek op 12 Februarie 2017 – via Google Books.
  8. Anthony Holden (8 Januarie 2006). "Alfred Brendel, A Personal 75th Birthday Selection". The Observer. Londen. Besoek op 21 November 2007.
  9. Cummings, David M. (1 Januarie 2000). "International Who's who in Music and Musicians' Directory: (in the Classical and Light Classical Fields)". Psychology Press. Besoek op 12 Februarie 2017 – via Google Books.
  10. 10,0 10,1 10,2 Nicholas Wroe (5 October 2002). "Keeper of the flame". The Guardian. London. Besoek op 21 November 2007.
  11. "ALFRED BRENDEL HAS TAKEN THE WRONG ROADS TO SUCCESS". The New York Times. 3 Mei 1981. Besoek op 12 Februarie 2017.
  12. Thompson, By Damian. "Who is the greatest interpreter of Beethoven's piano music?". The Daily Telegraph. Besoek op 12 Februarie 2017.
  13. "Classical Net Review - Beethoven - Piano Sonatas #30-32". classical.net. Besoek op 12 Februarie 2017.
  14. Dargis, Manohla (3 November 2011). "A Master of the Piano Whose Performances Receive No Applause". The New York Times. Besoek op 24 Mei 2013.
  15. The Great Pianists from Mozart to the Present, Harold C. Schonberg, Simon & Schuster, Second Edition, 1987, ISBN 0-671-63837-8
  16. "Alfred Brendel (Snape Maltings Concert Hall, Suffolk)". Londen: The Guardian. 16 Junie 2003. Besoek op 21 November 2007. Onbekende parameter |werk= geïgnoreer (|work= voorgestel) (help); Onbekende parameter |titel= geïgnoreer (|title= voorgestel) (help); Onbekende parameter |outeur= geïgnoreer (help); Onbekende parameter |datum= geïgnoreer (|date= voorgestel) (help)
  17. "'I've had a lot of fun' Alfred Brendel talks to Stephen Plaistow about inspirations, aching limbs and mastering Mozart". The Guardian. Londen. 15 Desember 2008. Besoek op 14 Junie 2010. Onbekende parameter |outeur= geïgnoreer (help); Onbekende parameter |datum= geïgnoreer (|date= voorgestel) (help)
  18. "Adrian and Alfred Brendel (Wigmore Hall, Londen)". The Guardian. 1 Julie 2003. Besoek op 24 November 2007. Onbekende parameter |werk= geïgnoreer (|work= voorgestel) (help); Onbekende parameter |outeur= geïgnoreer (help); Onbekende parameter |datum= geïgnoreer (|date= voorgestel) (help)
  19. The Festschrift for Brendel contains contributions by, i.a., Imogen Cooper, Andreas Dorschel, Till Fellner, Peter Gülke, Florence Noiville and Sir Simon Rattle.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]