André Beaufre
André Beaufre | |
|---|---|
 André Beaufre in die middel | |
| Gebore | 25 Januarie 1902 Neuilly-sur-Seine, Frankryk |
| Sterf | 13 Februarie 1975 (op 73) |
| Nasionaliteit |  Frankryk |
| Beroep | Leëroffisier, skrywer oor strategiese studies en geopolitiek |
André Beaufre (Franse uitspraak: [ɑ̃dʁe bofʁ]; 25 Januarie 1902 – 13 Februarie 1975) was 'n Franse leëroffisier en militêre strateeg wat die rang van Général d'Armée (Leërgeneraal) bereik het voor sy aftrede in 1961.
Hy is in Neuilly-sur-Seine gebore en het in 1921 by die militêre akademie by École Spéciale Militaire de Saint-Cyr aangemeld, waar hy die toekomstige Franse president Charles de Gaulle ontmoet het, wat 'n instrukteur was. In 1925 het hy in Marokko aan skermutselings teen rebelle in die Rif deelgeneem, wat die Franse bewind teengestaan het. Beaufre het toe aan die École Supérieure de Guerre en aan die École Libre des Sciences Politiques gestudeer en is daarna aan die Franse leër se algemene staf toegewys.
Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het hy die rang van kolonel beklee en was in die Engelssprekende wêreld welbekend as 'n militêre strateeg en as 'n voorstander van 'n onafhanklike Franse kernmag. Hy het die Franse magte in die Suez-oorlogveldtog van 1956 teen Egipte aangevoer. Beaufre het later in 1958 hoof van die algemene staf van die Opperhoofkwartier van die Geallieerde Magte in Europa geword. Hy het in 1960 as hoofverteenwoordiger van Frankryk by die permanente groep van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) in Washington gedien toe hy tot Général d'Armée bevorder is. Beaufre het in 1961 om gesondheidsredes uit die Leër afgetree. Hy is in 1975 oorlede terwyl hy besig was met 'n reeks lesings in Joego-Slawië.
Militêre loopbaan
[wysig | wysig bron]Tweede Wêreldoorlog
[wysig | wysig bron]Terwyl hy in 1940–41 tydens die Tweede Wêreldoorlog as permanente sekretaris van nasionale verdediging in Algerië gedien het, is hy deur die Franse Vichy-regime in hegtenis geneem, en na sy vrylating in 1942 het hy in die Vrye Franse Leër op verskeie fronte gedien tot die einde van die oorlog in 1945.
In sy boek 1940: Die Val van Frankryk, skryf Beaufre: "Die ineenstorting van die Franse Leër is die belangrikste gebeurtenis van die 20ste eeu". Hy verklaar dat as die Franse Leër standgehou het, die Hitler-regime byna sekerlik sou geval het. Daar sou geen Nazi-verowering van Wes-Europa, geen Nazi-aanval op die Sowjetunie, geen Holocaust, heel waarskynlik geen Kommunistiese oorname van Oos-Europa gewees het nie. Hy het later sy siening oor Frankryk se val gegee tydens onderhoude vir die nou bekende produksie deur Thames Television, The World at War, Episode 3.[1]
Indo-China
[wysig | wysig bron]Frans-Indo-China, 1952, was Generaal Beaufre die leier van die groep vir NAVO-taktiese studies. Hy het 'n struktuur van klein ingegaafde verdedigingsposisies oorweeg vir beskerming teen kernaanvalle – hulle is die skild (bouclier) genoem. Om in die groot leë ruimtes in te gryp, het hy voorgestel om baie ligte en mobiele troepe te gebruik wat met kernkanonne toegerus is. Sy tesis het plaasgevind in 'n baie onsekere wêreld waar beide partye moontlik daaraan gedink het om kernwapens te gebruik.
Algerië
[wysig | wysig bron]Beaufre was 'n generaal in die Algeriese Oorlog. Hy het die Ysterdivisie (la division de fer) gelei. Vars afkomstig van Indo-China en swak ingelig oor die populêre en nasionale karakter van hierdie nuwe konflik, is die troepe hard getref deur Krim Belkacem se partisane. Hy het in sy boek Inleiding tot Strategie aangevoer vir die ontbinding van die grense tussen die militêre en die burgerlike samelewing; 'n militêre benadering wat die bestaan van 'n uitgebreide slagveld erken. In Beaufre se teorie moet die slagveld uitgebrei word om alle aspekte van 'n burgerlike samelewing in te sluit, veral sosiale en ideologiese sfere, soos die radio en die klaskamer. Volgens Beaufre moet die militêre aandag uitgebrei word na die koördinering van alle aspekte van 'n burgerlike samelewing.
Suid-Afrika
[wysig | wysig bron]Generaal André Beaufre is die skepper van die term "Totale Strategie". 'n Multi-komponent strategie wat deur die veiligheidsinstelling ontwikkel is, gebaseer op die ervaring van ander lande in teen-rewolusionêre oorlogvoering en lae-intensiteit konflik, en wat sulke tegnieke binne die Suid-Afrikaanse konteks verfyn en byvoeg. As teoretikus verskyn hy prominent in die meer intellektuele van die Suid-Afrikaanse Weermag-opleidingskursusse. Volgens Philip Frankel (’n internasionaal bekende kenner in siviel-militêre studies), wat die mees omvattende studie van die ontwikkeling van die SAW se "Totale Strategie" gedoen het, is feitlik elke kursus by die gesamentlike verdedigingkollege gebaseer op een of ander van Beaufre se strategiese werke. Hierdie konsep het ook sy weg gevind na die bestuur van waterbronne wat vloei in riviere wat internasionale politieke grense oorsteek, spesifiek in Suid-Afrika.[2][3][4][5][6]
Invloed op afskrikkingsteorie
[wysig | wysig bron]Kernafskrikking
[wysig | wysig bron]Gedurende die vroeë 1960's het Beaufre prominent geword as 'n teoretiese militêre strateeg en as 'n voorstander van die onafhanklike Franse kernmag, wat 'n belangrike prioriteit van president Charles de Gaulle was. Beaufre het op goeie voet gebly met die Amerikaanse owerhede wat kernverspreiding teengestaan het, maar aangevoer het dat Franse kernonafhanklikheid die Weste groter onvoorspelbaarheid teenoor die Sowjetunie sou gee en sodoende die afskrikvermoë van die NAVO-alliansie sou versterk.
Terselfdertyd het Beaufre "An Introduction to Strategy" en later "Deterrence and Strategy" gepubliseer. Sy insig het die ontleding van afskrikteorie binne internasionale betrekkinge-kringe grootliks beïnvloed. Militêre historici het "An Introduction to Strategy" gekarakteriseer as die mees volledige strategie-verhandeling wat in daardie generasie gepubliseer is. Die Vatikaan het die dokumente breedvoerig ontleed tydens die vierde sitting van die Vatikaanse Raad II in 1966 en later daaroor kommentaar gelewer in die "Pastorale Grondwet oor die Kerk in die Moderne Wêreld".
Beaufre het kernafskrikking gedefinieer as die enigste soort afskrikking wat die effek produseer om oorlog te vermy of te beëindig.
Beaufre het "Afskrikking en Strategie" ontwikkel in die konteks van die bipolêre wêreld van die Koue Oorlog waar die dreigement van kernoorlog effektief was. Die bestaan van hierdie bedreiging het 'n sielkundige gevolg veroorsaak en teenstanders verhoed om wapens op te neem. Teenstanders moes die risiko meet wat hulle geloop het as hulle 'n krisis sou ontketen, want die reaksie sou politieke, ekonomiese, sosiale en morele skade veroorsaak het waarvan herstel nie maklik sou gewees het nie; materiële skade en sielkundige faktore het 'n beslissende rol in afskrikking gespeel.
Beaufre het geglo dat militêre optrede in 'n kernscenario vermy moet word en dat oorwinning behaal moet word deur die teenstander te verlam deur indirekte aksie. Dit gaan nie bloot daaroor om die vyand te verskrik nie; dit gaan ook daaroor om jou eie vrees weg te steek deur daardie aksies uit te voer wat die teenoorgestelde toon. Hierdie ewewig-deur-terreur-aksioma het tydens die Koue Oorlog geheers en 'n kernkonfrontasie tussen die Verenigde State en die Sowjetunie verhoed.
Vir Beaufre was afskrikking bowenal die bedreiging van kernoorlog. Die atoombedreiging het vrede beter gewaarborg as konvensionele wapens. Natuurlik het Beaufre die probleem hoofsaaklik vanuit die Franse strategiese oogpunt gesien. Hy was nie oortuig deur konvensionele afskrikking nie: "Die klassieke wapenwedloop skep onstabiliteit, net soos die kernwedloop stabiliteit skep."
Beaufre se tesis, dat die bedreiging van die gebruik van kernwapens die enigste middel vir wêreldwye stabilisering is, is pessimisties. Sy pessimisme lê in die teenstrydighede tussen kern- en konvensionele afskrikking. Wanneer een party groter offensiewe vermoë as 'n ander ontwikkel, lei onstabiliteit tot gevolg.
Oorwinning in 'n konvensionele oorlog is eensydig; in 'n kernoorlog is vernietiging tweesydig. Die eenvoudige verwagting van sukses deur een party kan aggressie in sy teenstander ontketen. Beaufre ontwikkel hierdie idee in meer besonderhede in 'n teorie genaamd "die dialektiek van die verwagtinge van oorwinning".
Klassieke afskrikking
[wysig | wysig bron]Beaufre se denke is nie beperk tot 'n verdediging van kernafskrikking nie. Elders in sy verhandeling besin hy oor die moontlikheid om kernafskrikking met konvensionele afskrikking te kombineer. Hy som sy konsep op soos volg op: "Die kern- en klassieke vlakke wat aan mekaar gekoppel is, hoofsaaklik met klassieke atoomwapens, bring aan laasgenoemde die stabiliteit wat dit kortkom en gee aan eersgenoemde die elementêre risiko van onstabiliteit terug wat dit nodig het om sy rol as die groot stabiliseerder voort te sit."
Beaufre sê dat kern- en konvensionele afskrikking "Siamese tweelinge" is omdat die onstabiliteit wat die konvensionele modus veroorsaak, kernafskrikking noodsaaklik maak, juis om stabiliteit te verkry.
Aanhalings
[wysig | wysig bron]- "Ons het aan 'n siekte gely wat nie eie is aan die Franse nie - die siekte van oorwinning."
- "Die ineenstorting van die Franse leër is die belangrikste gebeurtenis van die 20ste eeu."
- "Deur die hele verloop van die geskiedenis verander oorlogvoering gedurig."
- "Geen verduideliking vir die huidige strategiese situasie is bevredigend sonder 'n definisie van die kernsituasie nie; geen definisie van die kernsituasie is moontlik sonder kennis van die wette wat afskrikking beheer nie."
- "Die spel van strategie kan, soos musiek, in twee toonsoorte gespeel word. Die hooftoonsoort is direkte strategie, waarin geweld die noodsaaklike faktor is. Die newetoonsoort is indirekte strategie, waarin geweld na die agtergrond verdwyn en die plek daarvan deur sielkunde en beplanning ingeneem word."
- "'n Suid-Afrikaanse beleid wat nie (die teenkanting teen apartheid vanuit die Derde Wêreld) ontwapen nie... deur 'n paar goed deurdinkte hervormings en deur 'n groot inligtingspoging, loop die risiko om 'n vyandige atmosfeer te laat opbou en verhard."
- "Oorwinning is 'n baie gevaarlike geleentheid."
Werke
[wysig | wysig bron]- Introduction to Strategy (New York: Praeger, 1965 [Introduction à la stratégie, Parys, 1963])
- Deterrence and Strategy (Londen: Faber, 1965 [Dissuasion et stratégie Paris, Armand Colin, 1964])
- NATO and Europe (1966 [L'O.T.A.N. et l'Europe])
- 1940: The Fall of France (Londen: Cassell, 1967 [Le Drame de 1940] )
- Mémoires 1920–1940–1945 (1969);
- The Suez Expedition 1956 (Engelse vertaling, Faber & Faber 1969)
- La guerre révolutionnaire... (Parys: Fayard, 1972)
- La Nature de l'histoire (1974).
- La stratégie de l'action (Parys: ED. DE L'AUBE, 1997)
Verwysings
[wysig | wysig bron]- ↑ Episode 3
- ↑ James, L.H. 1980. Total Water Strategy Needed for the Vaal Triangle: Meeting the Challenge of the Eighties. In Construction in Southern Africa, May, 1980; 103-111.
- ↑ Blanchon, D. & Turton, A.R. 2005. Les Transferts Massifs d’Eau en Afrique du Sud. In Lasserre, F. (Ed.) Transferts Massifs d’Eau: Outils de Development ou Instruments de Pouvoir? (In French). Sainte-Foy, Quebec: Presses de l’Université du Québec. (bl. 247 – 283).
- ↑ Turton, A.R., & Earle, A. 2005. Post-Apartheid Institutional Development in Selected Southern African International River Basins. In Gopalakrishnan, C., Tortajada, C. & Biswas, A.K. (Eds.). Water Institutions: Policies, Performance & Prospects. Berlin: Springer-Verlag. Pages 154-173.
- ↑ Turton, A.R. 2004. The Evolution of Water Management Institutions in Select Southern African International River Basins. In Tortajada, C., Unver, O. & Biswas, A.K. (Eds.) Water as a Focus for Regional Development. London: Oxford University Press. Pages 251-289.
- ↑ Turton, A.R. 2003. The Political Aspects of Institutional Development in the Water Sector: South Africa and its International River Basins. Unpublished draft of a D.Phil. Thesis. Department of Political Science. Pretoria: University of Pretoria.
