Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths
| Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths | |
|---|---|
| Regisseur | Alejandro G. Iñárritu |
| Vervaardiger |
|
| Draaiboek |
|
| Met |
|
| Musiek deur |
|
| Kinematografie | Darius Khondji |
| Redigeerder |
|
| Ateljee |
|
| Verspreider | Netflix |
| Uitgereik | 1 September 2022: Venesiese Internasionale Rolprentfees; 27 Oktober 2022: Mexiko |
| Speeltyd | 159 minute |
| Land | Mexiko |
| Taal | Spaans, met Engelse onderskrifte |
| IMDb-profiel | |
Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths (Spaans: Bardo, falsa crónica de unas cuantas verdades), of eenvoudig Bardo, is 'n Mexikaanse drama en swartkomedie van 2022. Alejandro González Iñárritu was die regisseur en 'n medeskrywer, -redigeerder en -vervaardiger.[1]
Daniel Giménez Cacho Griselda Siciliani |
.jpg)
Daniel Giménez Cacho en Griselda Siciliani is in die hoofrolle. Die prent gaan oor 'n joernalis en dokumentêrvervaardiger wat na sy geboorteland, Mexiko, terugkeer en 'n eksistensiële krisis begin kry in die vorm van droomagtige visioene. Die titel verwys na die Boeddhistiese begrip "bardo", 'n grenstoestand tussen die dood en hergeboorte.[2] Dit is Iñárritu se eerste fliek wat ten volle in Mexico verfilm is sedert Amores perros in 2000.
Bardo se première was op 1 September 2022 op die Venesiese Internasionale Rolprentfees en het om die Goue Leeu meegeding. Dit is op 18 November 2022 in teaters uitgereik en op 16 Desember 2022 op Netflix begin stroom. Die fliek het gemengde reaksie van resensente ontlok. Hulle het die toneelspel, kinematografie en regie geprys, maar was verdeeld oor die draaiboek en speeltyd. Die prent is gekies as Mexiko se inskrywing vir die Oscar; dit het die kortlys van 15 flieks gehaal, maar is nie benoem nie. Op die 95ste Oscar-toekenningsaand is dit vir beste kinematografie benoem.
Storielyn
[wysig | wysig bron]Bederwingswaarskuwing: Die storielyn en/of storie se einde volg hieronder.
Silverio Gama is ’n Mexikaanse joernalis wat dokumentêre rolprente begin maak het en saam met sy vrou, Lucía, en seun, Lorenzo, in Los Angeles woon. Sy werk het mettertyd al hoe persoonliker en subjektiewer geword namate hy ouer geword het; sy jongste prent, False Chronicle of a Handful of Truths, is ’n dokufiksie met outobiografiese elemente. Silverio beleef groot dele van sy daaglikse lewe op ’n surrealistiese wyse, met drome, herinneringe en fantasieë wat saam met sy aktiwiteite afspeel.
Silverio verneem hy sal die eerste Latyns-Amerikaner wees wat ’n gesogte Amerikaanse toekenning vir joernalistiek ontvang. Hy spekuleer dat hy die toekenning slegs kry om spanning tussen die Verenigde State en Mexiko te verlig (aangeblaas deur negatiewe waarnemings oor Mexikane se immigrasie na die VSA). Hy probeer nietemin om ’n golf media-aandag in sy tuisland te hanteer.
Silverio en sy gesin woon ’n partytjie by wat ter ere van hom gehou word. Hy herenig met sy broers en susters en uitgebreide familie, teenoor wie hy onverskillig is, en met sy dogter, Camila, aan wie hy oorvloedige aandag gee. Hy vlug uiteindelik die toilet in, waar hy hom verbeel hy raak met sy pa versoen. Toe hy later sy ma se woonstel verlaat, sien hy simboliese voorstellings van historiese gruweldade in Mexiko: honderde mense wat dié verteenwoordig wat deur georganiseerde misdaad ontvoer of vermoor is, stort in ’n kommersiële distrik inmekaar, en Hernán Cortés sit bo-op ’n hoop lyke en lewer ’n preek aan Silverio oor die inheemse volksmoord.
Voor hulle terugkeer na Los Angeles, hou Silverio en sy gesin vakansie in Baja California. Camila sê vir Silverio dat sy haar werk in Boston, Massachusetts, gaan bedank om na Mexiko terug te trek, iets wat Silverio huiwerig verwelkom. Nadat Lorenzo hom herinner het aan ’n tyd toe sy troetelvis gevrek het, koop Silverio twee as ’n verrassingsgeskenk vir hom. Op die moltrein van die troeteldierwinkel af (’n herhaling van ’n vroeëre toneel) kry Silverio ’n ernstige beroerte en word hy vir etlike ure alleen op die trein agtergelaat. Hy kwyn weg in ’n koma, en daar word onthul dat die gebeure van die fliek tot dusver sy bewustelose brein se pogings was om sy lewenservaring te verwerk. Camila aanvaar die toekenning in Silverio se afwesigheid.
In ’n byna kenmerklose woestyn binne sy verstand herenig Silverio met sy oorlede familielede. Hy sien ’n ander weergawe van homself, wat sy bewegings vir ’n kort tydjie weerspieël voordat dit wegstap. Die film eindig soos dit begin het, met Silverio wat homself voorstel hoe hy deur die woestyn vlieg. Dit is onduidelik of hy gesterf, weer wakker geword of geleer het om met sy bagasie saam te leef.
Rolverdeling
[wysig | wysig bron]- Daniel Giménez Cacho as Silverio Gama
- Diego Tello de Meneses as die 11-jarige Silverio
- Griselda Siciliani as Lucía Gama
- Ximena Lamadrid as Camila Gama
- Iker Sanchez Solano as Lorenzo Gama
- Jay O. Sanders as ambassadeur Jones
- Andrés Almeida as Martín
- Francisco Rubio as Luis
- Rubén Zamora as Silverio se broer
- Luz Jiménez as Silverio se ma
- Mar Carrera as Lucero
- Fabiola Guajardo as Tania
- Daniel Damuzi as Antonio
- José Antonio Toledano as Juan Escutia
- María Cobar as 'n niggie
- Fernanda Borches as die aanbieder
- Iván Massagué as Hernán Cortés
- Luis Gnecco as minister van buitelandse sake
- Grantham Coleman as 'n CNN-verslaggewer
Ontvangs
[wysig | wysig bron]Die film het uiteenlopende resensies ontvang wat die vertolkings van Giménez Cacho en Siciliani, Khondji se kinematografie en Iñárritu se regie geprys het, maar die speeltyd en die skryfwerk gekritiseer het. Baie het na die fliek verwys as “selfingenome” en “pretensieus”. Op Rotten Tomatoes was 60% van 167 resensies positief, met 'n gemiddelde punt van 6,4/10. Die webtuiste se konsensus lui: "So diep persoonlik as wat dit veeleisend is, loop Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths wankelrig die lyn tussen briljantheid en suiwer selfingenomenheid.[3] Op Metacritic het die fliek 55 uit 100 gekry, gebaseer op 37 resensies, wat dui op 'n "gemengde of gemiddelde" ontvangs.[4]
In ’n onderhoud met die Los Angeles Times het Iñárritu gesê hy dink daar was ’n rassevooroordeel onder die resensente en verklaar ’n rolprentmaker se selfuitdrukking behoort nie as selfingenome of as die navolging van ander tematies verwante werke beskou te word nie.[5]
Die rolprentmaker Lulu Wang het die prent geprys en dit beskryf as ’n "uitbundige fliek van ’n wêreldklaskunstenaar wat drome (en nagmerries) in lig vorm en dit dan waag om met die wêreld te deel.”[6]
Verwysings
[wysig | wysig bron]- ↑ Grobar, Matt (23 September 2021). "Alejandro G. Iñárritu's New Comedy Gets Title; Oscar Winner's First Project In His Native Mexico Since 'Amores Perros'". Deadline (in American English). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 September 2021. Besoek op 23 September 2021.
- ↑ Scott, A. O. (3 November 2022). "'Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths' Review: It's a Stressful Afterlife". The New York Times (in American English). ISSN 0362-4331. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Februarie 2023. Besoek op 21 Februarie 2023.
- ↑ "Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths". Rotten Tomatoes. Fandango Media. Besoek op 16 Februarie 2026.
- ↑ "Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths". Metacritic. Fandom, Inc. Besoek op 16 Februarie 2026.
- ↑ Rottenberg, Josh (4 September 2022). "Alejandro G. Iñárritu answers critics of his new film: 'There's a kind of racist undercurrent'". Los Angeles Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Maart 2023. Besoek op 13 Maart 2023.
- ↑ "Directors on Directors: Filmmakers Praise 2022 Favorites Including 'Elvis,' 'White Noise' and 'Tár'". Variety. 6 Maart 2025.
Skakels
[wysig | wysig bron]
Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
