Barney en Betty Hill

Barney en Betty Hill was ’n Amerikaanse egpaar en burgerregteaktiviste wat beweer het hulle is van 19 tot 20 September 1961 deur buiteaardse wesens ontvoer uit ’n plattelandse deel van die deelstaat New Hampshire. Die voorval het bekend geword as die "Hill-ontvoering" of die "Zeta Reticuli-voorval" omdat twee VVV-navorsers die sterkaart wat na bewering aan Betty Hill gewys is, verbind het met die dubbelsterstelsel Zeta Reticuli.

Die meeste van Betty Hill se notas, bande en ander items is in die permanente versameling van die Universiteit van New Hampshire, haar alma mater. In Julie 2011 het die New Hampshire-afdeling vir Historiese Bronne die plek van die beweerde eerste nadering van die tuig met ’n historiese merker aangedui.

Die Hills se verhaal is wyd bekend gemaak in boeke en rolprente, onder meer die topverkoperboek The Interrupted Journey van 1966 en NBC se televisieprent The UFO Incident van 1975.

VVV-kontak

Volgens ’n verskeidenheid verslae deur die Hills het die beweerde VVV-waarneming op 19 September 1961 omstreeks 22:30 plaaslike tyd plaasgevind. Die egpaar was op pad terug na Portsmouth ná ’n vakansie by die Niagarawaterval en in Montreal. Betty het beweer sy het net suid van Lancaster, New Hampshire, ’n helder ligpunt in die lug waargeneem wat opwaarts beweeg het van onder die Maan en die planeet Jupiter. Terwyl Barney bestuur het, het Betty gedink sy sien ’n verskietende ster, behalwe dat dit opwaarts beweeg het. Omdat dit onreëlmatig beweeg en groter en helderder geword het, het Betty Barney aangemoedig om stil te hou sodat hulle die voorwerp van nader kon bekyk en hulle hond, Delsey, kon uitlaat. Barney het by ’n skilderagtige piekniekplek net suid van Twin Mountain stilgehou.

Betty, wat deur ’n verkyker gekyk het, het ’n "vreemd gevormde" tuig met veelkleurige flikkerligte waargeneem wat oor die oppervlak van die Maan beweeg. Omdat haar suster ’n paar jaar tevore gesê het sy het ’n vlieënde piering gesien, het Betty gedink dit is moontlik wat sy waarneem. Deur die verkyker het Barney aanvanklik gedink dit is ’n kommersiële vliegtuig wat na Montreal vlieg. Hy het egter gou van mening verander omdat die tuig, sonder om te lyk asof dit draai, vinnig in sy rigting afgedaal het. Dit het Barney laat besef: "Dié voorwerp wat ’n vliegtuig is, is nié ’n vliegtuig nie."

Volgens die Hills het hulle stadig op die stil en afgeleë pad voortgery om die voorwerp te bly dophou terwyl dit al hoe nader gekom het. Gemeet teen 'n berg daar naby was dit sowat 18 m lank. Dit het gelyk of dit roteer. Die egpaar het gekyk hoe die stil, verligte tuig onreëlmatig beweeg en heen en weer in die naglug bons.

Net suid van Indian Head het die voorwerp volgens hulle vinnig na hulle voertuig afgedaal, en Barney het in die middel van die snelweg stilgehou. Die enorme, stil tuig het sowat 24 to 30 m bo die Hills se Chevrolet Bel Air van 1957 gesweef en die hele sigveld in die voorruit gevul. Dit het Barney aan ’n reusepannekoek herinner. Met sy pistool in sy sak het hy uit die voertuig geklim en nader aan die voorwerp beweeg. Barney het gesê hy het deur die verkyker agt tot 11 mensagtige figure gesien wat deur die vensters van die tuig na hom kyk. Net daarna het almal behalwe een beweeg na wat soos ’n paneel teen die agtermuur van ’n gang gelyk en die voorste deel van die tuig omring het. Die een oorblywende figuur het na Barney bly kyk en ’n boodskap oorgedra wat hom beveel het om "te bly waar jy is en aan te hou kyk." Barney het onthou die mensagtige vorms het blink, swart uniforms gedra en swart pette opgehad. Rooi ligte op wat soos vlermuisvlerke gelyk het, het uit die kante van die tuig uitgestoot, en ’n lang struktuur het van die onderkant van die tuig afgesak.

Die stil tuig het nader beweeg tot wat Barney geskat het binne 15 to 24 m bo hom en 90 m van hom af. Barney was bang hy word deur die wesens gevang en het verskrik teruggehardloop na die motor. Toe die Hills wegry, het hulle ’n vreemde piepgeluid gehoor en in ’n beswyming verval. Toe hulle weer bykom, het hulle besef hulle is nou net buite Concord. Op 21 Oktober 1961 het Barney aan ’n ondersoeker van die Amerikaanse National Investigations Committee On Aerial Phenomena (Nicap), Walter Webb, gerapporteer dat die "wesens op die een of ander manier nie menslik was nie".

Onmiddellike nasleep

Die Hills het verklaar hulle het omstreeks dagbreek by die huis aangekom en ’n paar vreemde sensasies en impulse ervaar wat hulle nie maklik kon verklaar nie. Betty het daarop aangedring dat hulle bagasie naby die agterdeur gehou word eerder as in die hoofgedeelte van die huis. Hulle horlosies sou nooit weer werk nie. Barney het gesê die leerband van die verkyker was geskeur, hoewel hy nie kon onthou hoe dit geskeur het nie. Die tone van sy beste skoene was geskaaf. Barney sê hy het ’n drang gehad om sy geslagsdele in die badkamer te ondersoek, hoewel hy niks ongewoons gevind het nie. Hulle het vir lank gaan stort om moontlike besoedeling te verwyder en elkeen het ’n tekening gemaak van wat hulle waargeneem het.

Die Hills was verward en het probeer om die chronologie van gebeure te rekonstrueer, maar onmiddellik nadat hulle die gonsgeluide gehoor het, het hulle herinneringe onvolledig en gefragmenteer geword. Ná ’n paar uur van slaap het Betty wakker geword en die skoene en klere wat sy tydens die rit gedra het in haar kas geplaas, en opgemerk die rok was by die soom, rits en voering geskeur. Later, toe sy die klere uit haar kas haal, het sy ’n pienkerige poeier aan haar rok opgemerk. Sy het die rok aan haar waslyn gehang en die pienk poeier het weggewaai, maar die rok was onherstelbaar beskadig. Sy het dit weggegooi, maar toe van plan verander, die rok gaan haal en dit in haar kas gehang. Oor die jare het vyf laboratoriums chemiese en forensiese toetse daarop gedoen.

Daar was blink, konsentriese sirkels op die bagasiebak van hulle motor wat nie die vorige dag daar was nie. Barney en Betty het met ’n kompas geëksperimenteer en opgemerk wanneer hulle dit naby die blink kolle beweeg, het die naald vinnig getol. Maar wanneer hulle dit ’n paar sentimeter van die kolle af beweeg, het dit weer afgeneem.

Aanvanklike verslag

Walter N. Webb, ’n Bostonse sterrekundige en Nicap-lid, het die Hills op 21 Oktober 1961 ontmoet. In ’n ses uur lange onderhoud het die Hills alles vertel wat hulle van die VVV-ontmoeting kon onthou. Barney het gesê hy het baie dinge geblokkeer en dat hy vermoed daar is sekere dele van die gebeurtenis wat hy nie wou onthou nie. Hy het egter alles wat hy van die tuig en die mensagtige figure kon onthou in detail beskryf. Webb het gesê "hulle praat die waarheid en dat die voorval waarskynlik presies plaasgevind het soos dit gerapporteer is, buiten ’n paar klein onsekerhede en tegniese besonderhede wat geduld moet word in enige sulke waarnemings waar menslike oordeel betrokke is (soos die presiese tyd en duur van sigbaarheid, die skynbare groottes van voorwerpe en insittendes, ensovoorts)."

Betty se drome

Tien dae ná die beweerde VVV-kontak het Betty sowat vyf nagte agtereenvolgens 'n reeks helder drome gehad. Dit was vol besonderhede en van 'n intensiteit soos wat sy nog nooit belewe het nie. Daarna het dit opgehou. Toe sy dit aan Barney noem, was hy simpatiek, maar nie baie bekommerd nie. Betty het dit nie weer aan hom genoem nie.

In November 1961 het Betty die besonderhede van haar drome begin neerskryf. In een droom was daar 'n padblokkade en is haar en Barney se motor deur mans omring. Sy het haar bewussyn verloor, maar weer herwin en besef twee kort mans dwing haar om in die nag in 'n woud te loop. Barney het agter geloop en sy het na hom uitgeroep, maar dit het gelyk of hy in 'n beswyming is of in sy slaap loop. Die mans was sowat 1,5 of 1,6 m lank en het eenderse blou uniforms aangehad. Hulle het byna menslik gelyk, met swart hare, prominente neuse en blouerige lippe. Hulle vel was gryserig.

Sy en Barney is na hulle motor geneem, waar die leier voorgestel het hulle wag om die tuig te sien vertrek. Hulle het dit gedoen en toe hulle rit huis toe hervat.

Nog onderhoude

Vermiste tyd

Op 25 November 1961 is die Hills weer breedvoerig deur Nicap-lede ondervra, dié keer C.D. Jackson en Robert E. Hohmann. Nadat hulle Webb se aanvanklike verslag gelees het, het Jackson en Hohmann baie vrae vir die Hills gehad. Een van hulle hoofvrae het gegaan oor die lengte van die rit. Hoewel die Hills gesê het hulle het later as verwag by die huis gekom (die rit moes ongeveer vier uur geneem het), het hulle nie besef dit het altesaam sewe uur geduur nie. Hulle het geen verduideliking daarvoor gehad nie (’n verskynsel wat VVV-navorsers "vermiste tyd" noem). Die Hills het beweer hulle kan byna niks van 'n groot deel van die rit onthou nie. Albei het beweer hulle onthou ’n beeld van ’n vurige bol op die grond. Hulle het gedink dit moes die Maan wees, maar Hohmann en Jackson het hulle ingelig die Maan het reeds vroeër die aand ondergegaan.

Die onderwerp van hipnose het ter sprake gekom en daar is besluit dit moet toegepas word om herinneringe te probeer terugkry. Barney was huiwerig, maar het gedink dit kan Betty help om tot rus te kom met wat hy beskryf het as "die 'onsin' van haar drome".

Privaat bekendmaking

Op 23 November 1962 het die Hills ’n byeenkoms by hulle kerk bygewoon, waar kaptein Ben H. Swett van die Amerikaanse lugmag ’n gasspreker was. Omdat hulle ’n belangstelling in hipnose gehad het, het die Hills Swett privaat genader en hulle vreemde ontmoeting met hom gedeel. Swett was veral geïnteresseerd in die "vermiste tyd" in die Hills se verhaal. Die Hills het hom gevra of hy hulle sou hipnotiseer om hul herinneringe te herwin, maar Swett het geweier en hulle gewaarsku om nie na ’n amateur-hipnotiseur, soos hyself, te gaan nie.

Simon se hipnosesessies

Barney se sessies

Onder hipnose met dr. Benjamin Simon het Barney gemeld die verkykerband het gebreek toe hy van die VVV af terug na sy motor gehardloop het. Hy het onthou dat hy die motor weg van die VVV af gestuur het, maar daarna het hy ’n onweerstaanbare drang gevoel om van die pad af te trek en die bos in te ry. Hy het uiteindelik ses mans op die grondpad sien staan. Die motor het gaan staan en drie van die mans het na die motor toe gekom.

Barney het die wesens beskryf as oor die algemeen soos in Betty se hipnotiese herinnering. Hy het gesê hulle het met ’n skrikwekkende, hipnotiserende uitwerking in sy oë gestaar. Onder hipnose het Barney gesê: "O, daardie oë. Hulle is daar in my brein" (van sy eerste hipnosesessie) en "Ek is aangesê om my oë toe te maak omdat ek twee oë sien naderkom het na myne, en ek het gevoel asof die oë in my oë ingedruk het" (van sy tweede hipnosesessie) en "Al wat ek sien, is hierdie oë... Ek is nie eens bang dat hulle nie aan ’n liggaam verbind is nie. Hulle is net daar. Hulle is net baie naby aan my, en druk teen my oë."

Terwyl Betty vertel het van ’n gesprek in Engels met die "leier", het Barney gesê hy het hulle in ’n mompelende taal hoor praat wat hy nie verstaan het nie. Betty het ook hierdie detail genoem. Barney het gesê die paar kere dat hulle met hom gekommunikeer het, het dit gelyk soos "gedagte-oordrag" (destyds was hy nie vertroud met die woord "telepatie" nie).

Betty se sessies

Onder hipnose was Betty se weergawe soortgelyk aan haar vyf drome oor die VVV-ontvoering, met enkele noemenswaardige verskille, hoofsaaklik met betrekking tot haar gevangenskap en vrylating. Die tegnologie op die tuig was ook anders, die klein mans het beduidend verskil in fisiese voorkoms en die volgorde van die ontvoering het verskil. Sekere van Barney en Betty se herinneringe het egter oreengestem.

Simon se gevolgtrekkings

Toe die reeks hipnosesessies voltooi was, het Simon ’n artikel oor die Hills vir die joernaal Psychiatric Opinion geskryf, waarin hy sy gevolgtrekking verduidelik het: dat die geval ’n unieke sielkundige afwyking was.

Latere publisiteit, en Barney en Betty se dood

Die Hills het hulle gewone lewens hervat. Hulle was bereid om hulle beweerde ondervinding met vriende, familie en af en toe 'n VVV-navorser te bespreek, maar het blykbaar geen poging aangewend om publisiteit te soek nie.

Op 25 Oktober 1965 het ’n voorbladberig in die Boston Traveller gevra: "UFO Chiller: Did THEY Seize Couple?" Die verslaggewer John H. Luttrell van die Traveller het na bewering ’n oudiobandopname ontvang van 'n lesing wat die Hills laat in 1963 gegee het. Luttrell het uitgevind die Hills het hipnose met Simon ondergaan; hy het ook notas verkry van vertroulike onderhoude wat die Hills aan VVV-ondersoekers gegee het. Op 26 Oktober het United Press International (UPI) Luttrell se storie oorgeneem, en die Hills het internasionale aandag gekry.

In 1966 het die skrywer John G. Fuller die samewerking van die Hills en Simon verkry en die boek The Interrupted Journey oor die saak geskryf. Die boek het ’n kopie van Betty se skets van die "sterkaart" ingesluit. Die boek was ’n vinnige sukses en is verskeie kere herdruk.

Barney is op 25 Februarie 1969 op die ouderdom van 46 aan ’n serebrale bloeding oorlede, waarna Betty ’n bekende figuur in die VVV-gemeenskap geword het. Betty is op 17 Oktober 2004 op 85 aan kanker oorlede

Ontleding van die sterkaart

Marjorie Fish se interpretasie van Betty Hill se beweerde buitenaardse sterkaart, met "Sol" (regs bo) as die Latynse naam vir die Son.

In 1968 het Marjorie Fish van Oak Harbor, Ohio, Fuller se boek Interrupted Journey gelees. Fish was ’n laerskoolonderwyseres en amateursterrekundige. Sy is deur die "sterkaart" betower en het gewonder of dit moontlik "ontsyfer" kon word om te bepaal uit watter sterstelsel die VVV gekom het. Met die aanname dat een van die 15 sterre op die kaart die Son moes wees, het Fish ’n driedimensionele model van nabygeleë sonagtige sterre (sterre wat vermoedelik eienskappe het wat lewe soos dié op die Aarde kan ondersteun) gebou met behulp van draad en krale, gebaseer op sterafstande wat in die Gliese-katalogus van 1969 gepubliseer is. Nadat sy oor verskeie jare duisende perspektiewe bestudeer het, was die enigste moontlike buiteaardse tuiste op die Hill-kaart die dubbelsterstelsel Zeta Reticuli (sowat 39 ligjare van die Aarde af).

Fish het haar ontleding aan Webb gestuur. Webb, wat met haar gevolgtrekkings saamgestem het, het die kaart na Terence Dickinson, redakteur van die tydskrif Astronomy, gestuur. Dickinson het nie Fish en Webb se gevolgtrekkings onderskryf nie, maar vir die eerste keer in die tydskrif se geskiedenis het Astronomy kommentaar en debat oor ’n VVV-verslag aangemoedig deur te begin met ’n artikel in die uitgawe van Desember 1974. Sowat ’n jaar lank het die meningsblad van Astronomy argumente vir en teen Fish se sterkaart bevat.

’n Opvallende argument is gemaak deur Carl Sagan en Steven Soter, wat aangevoer het die "sterkaart" is weinig meer as ’n toevallige rangskikking van punte. In ’n episode van die televisiereeks Cosmos in 1980 het Sagan gedemonstreer dat, sonder die lyne wat op die kaarte getrek is, die Hill-kaart geen ooreenkoms met die werklike sterkaart gehad het nie. Daarteenoor het dié wat gunstiger teenoor die kaart ingestel was, soos David Saunders, ’n statistikus wat deel was van die Condon-VVV-studie, verskil. Saunders het beweer ’n ooreenkoms tussen 16 sterre van die spesifieke spektraaltipe onder die 1 000 sterre naaste aan die Son is "minstens 1 000 teen 1".

In die vroeë 1990’s het die Europese sending Hipparcos ('n "hoë-presisie-parallaks-versamelingsatelliet") die afstande tot meer as 100 000 sterre om die Son akkurater gemeet as wat voorheen gedoen is. Dit het getoon sommige van die sterre in Fish se interpretasie van die kaart is in werklikheid baie verder weg as wat voorheen gedink is. Ander navorsing het getoon sommige sterre wat deur Fish as moontlik lewensondersteunend beskou is, moes volgens haar eie kriteria uitgesluit word, terwyl ander sterre wat sy verwerp het, later as moontlike tuistes vir lewe erken is. Sulke bevindings het daartoe gelei dat Fish self haar hipotese in ’n openbare verklaring verwerp het.

Skakels

• Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.