Gaan na inhoud

Begeune en Beghards

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Begijn van Gent. Uittreksel uit 'n manuskrip van die Begeunehof van Sint-Aubertus, Gent, c. 1840.[1]

Die Begeune (/beˈχəi̯ːnə, ˈbɛχəi̯ːnə/) en die Beghards (/ˈbɛɡərdz, bəˈɡɑːrdz/) is godsdienstige ordes wat in Wes-Europa, veral in die Lae Lande, in die 13de–16de eeue aktief was. Hul lede het in semi-kloostergemeenskappe gewoon, maar het nie formele godsdienstige geloftes afgelê nie. Alhoewel hulle belowe het om nie te trou "solank hulle as Begeune leef nie" (om 'n vroeë Lewensreël aan te haal) was hulle vry om te eniger tyd te vertrek. Begeune was deel van 'n groter geestelike herlewingsbeweging van die 13de eeu wat die nabootsing van Jesus se lewe deur vrywillige armoede, die versorging van die armes en siekes, en godsdienstige toewyding beklemtoon het.

Etimologie

[wysig | wysig bron]

Die term 'Beguine' (Latyn: beguinas; Nederlands: begijn) is van onsekere oorsprong en kon moontlik 'n neerhalende term gewees het.[2] Geleerdes erken nie meer die teorie wat in die Encyclopædia Britannica Elfde Uitgawe (1911) uiteengesit word dat die naam afgelei is van Lambert le Bègue, 'n priester van Luik nie.[3] Ander teorieë, soos afleiding van die naam van St. Begga en van die beweerde, gerekonstrueerde Oud-Saksiese woord *beggen, "om te smeek" of "om te bid", is ook in betwyfeling gebring.[4] Die oorsprong van die beweging se naam bly dus onseker, asook die presiese datums vir die begin van die beweging self.[5]

Begeune (lekevroue)

[wysig | wysig bron]

Gemeenskappe en status

[wysig | wysig bron]
Afdruk van 'n Begeune in Danse Macabre|Des dodes dantz van Matthäus Brandis, Lübeck 1489

Aan die begin van die 12de eeu het sommige vroue in die Lae Lande alleen gewoon en hulself aan gebed en goeie werke toegewy, maar egter sonder om geloftes af te lê.[6] Aanvanklik was daar slegs 'n paar begeune, maar deur die loop van die eeu het hul getalle toegeneem. In die Middeleeue was daar meer vroue as mans as gevolg van die struktuur van stedelike demografie en huwelikspatrone in die Lae Lande. Hierdie vroue het in dorpe gewoon waar hulle na die armes omgesien het. Gedurende die 13de eeu het sommige van hulle huise gekoop wat aan mekaar gegrens het. Hierdie klein gemeenskappe van vroue het gou die aandag van sekulêre en geestelike owerhede getrek.[7] Geïnspireer deur die vroue se toewyding aan gebed, die sakramente en liefdadigheidsdiens in die wêreld, het plaaslike geestelikes gepoog om die vroue se geestelike roem te kanaliseer en te ontplooi in reaksie op kontemporêre probleme, veral die institusionele kerk se oorlog teen kettery.[8] Verskeie geestelikes het gepoog om hierdie mulieres religiosae (godsdienstige vroue of 'heilige' vroue) as heiliges te verklaar na hul dood.[9] Die bekendste voorbeeld hiervan was waarskynlik die verhouding tussen Jakobus van Vitry en Marie d'Oignies, wat soms die prototipiese Begeune genoem word, in die vroeë 13de eeu.[10] Marie d'Oignies het Jakobus geïnspireer. Sy het sy prediking aangemoedig en verbeter en baie van haar wonderwerke het gedien om die sakramentele program van Lateranus IV te bevorder.[11] Na Marie se dood het Jakobus na Rome gereis namens die "godsdienstige vroue" in die Bisdom Luik, op soek na pouslike toestemming vir die vroue om saam te leef en mekaar aan te spoor om goeie Christelike lewens te lei.[12]

Begeune was nie nonne nie, maar hulle word soms met nonne verwar.[1] Begeune het persoonlike, informele geloftes van kuisheid afgelê. Geïnspireer deur die ideale van die vita apostolica – dieselfde ideale wat gelei het tot die vorming van die bedelordes – het Begeune 'n lewe van kontemplatiewe gebed en aktiewe diens in die samelewing nagestreef.[13] As vroue is Begeune verbied om te preek en te onderrig, maar hulle het hul mede-Christene aktief aangemoedig om lewens van boetedoening, diensbaarheid en gebed te lei.[14]

Begeune het nooit die status van amptelike, pouslik goedgekeurde godsdienstige orde beklee nie. Hulle het nie goedgekeurde orde reëls gevolg nie, hulle het nie in kloosters gewoon nie, en hulle het nie hul persoonlike eiendom prysgegee nie. Trouens, Begeune was vry om hul godsdienstige roeping te eniger tyd te laat vaar, aangesien dit nie deur enige bindende kloosterbelofte afdwingbaar was nie. In baie gevalle het die term "Begeune" verwys na 'n vrou wat nederige klere gedra het en weens 'n godsdienstige lewe wat bo en behalwe die praktyke van gewone leke, uitgestaan het.[13]

'n Huis in Bad Cannstatt wat voorheen as 'n begijnhof gebruik is. Dit is in 1463 gebou en in 1983 gerestoureer.

In stede soos Cambrai, Valenciennes en Liège het plaaslike amptenare formele gemeenskappe vir hierdie vroue gestig wat bekend geword het as begijnhoven.[1] Begijnhowe (Begijnhoven in Nederlandssprekende gebiede) was geneig om naby aan of binne dorpsentrums geleë te wees en was dikwels naby die riviere wat water vir hul werk in die tekstielbedryf voorsien het.

Sommige vroue het by gemeenskappe van eendersdenkende leke-godsdienstige vroue aangesluit en die etiket "Begeune" aangeneem op grond van die betreding van 'n begijnhof, terwyl baie vroue alleen of saam met een of twee ander eendersdenkende vroue gewoon het. Begijns het verskeie beroepe beoefen om hulself te onderhou. Vroue in die Lae Lande was geneig om in die stede se winsgewende wolbedryf te werk. Paryse Begeune was weer belangrike bydraers tot die stad se ontluikende sybedryf.[15][16]

Begeune was invloedryk in terme van die verspreiding van skryfwerk en manuskripte. Aangesien Begeune in die omgangstaal kon lees en skryf, het hulle status verleen aan die gebruik van omgangstaalskrif vir godsdienstige doeleindes. Hulle het 'n belangrike rol gespeel in die vorming en oordrag van die omgangstaal en die verhoging van algemene geletterdheid deur spirituele en mistieke tekste in hul eie plaaslike tale te vertaal. Dit het weer komplekse teologiese idees toeganklik gemaak vir 'n groter en meer diverse gehoor. Nie net het hulle bestaande godsdienstige tekste vertaal nie, maar hulle het ook hul eie oorspronklike manuskripte geskryf. Hierdie geskrewe werke van Begeune was nie net aanvaar nie, maar ook baie gewild. Sommige tekste is na voltooiing vinnig in Latyn vertaal, wat aan dit breë aantrekkingskrag en gesag verleen het. Een voorbeeld hiervan was die werk van Mechthild van Magdeburg, getiteld Die Bloeiende Lig van die Godheid, wat kort na die samestelling daarvan vertaal is. Gegewe die Latyn-geletterde en manlik-gedomineerde godsdienstige elite van die tyd, dui die vertaling van Begijntekste na die gesaghebbende Latyn op die agting wat aan hulle toegeken is. Baie Begeune is uit adellike families gebore, wat dui op hul vertroudheid met hoflike literatuur wat gewoonlik rondom romantiese ideale soos hoflike liefde en ridderlikheid gesentreer het. Hierdie begrip is prominent in hul geskrifte wat dikwels Bybelse temas met meer sekulêre, romantiese beeldspraak gekombineer het. Hierdie skryfstyl kan ook beskou word as 'n metafoor vir hul breër teenwoordigheid in die samelewing wat godsdienstige toewyding met sekulêre aksie verbind het. Skribas wat tot die klooster beperk was, het bygedra tot die verspreiding van geletterdheid en Bybelse tekste tussentyds, deur middel van hul inskripsies, terwyl Begeune op hulle beurt dit 'n stap verder geneem deur ook die verspreiders van hul eie werke te wees.[17] Daarbenewens het hulle bygedra tot die oordrag van volkstaal godsdienstige en sekulêre tekste deur hul skryfwerk, onderrig en wyer netwerk van godsdienstige en sekulêre beskermhere.[18][19]

Begeunehowe was nie kloosters nie. Daar was geen oorkoepelende struktuur soos 'n 'moederhuis' nie. Elke begijnhof het sy eie reëls geskep. Die biskop van Luik het 'n reël vir Begeune in sy bisdom geskep. Elke gemeenskap was egter op sigself volledig en het sy eie lewensorde vasgestel. Later het verskeie begijnhowe die reël van die Derde Orde van Sint Franciskus aangeneem.[20][21]

Begeunegemeenskappe het gewissel in terme van die sosiale status van hul lede; sommige van hulle het slegs dames van hoë sosiale status toegelaat; ander was uitsluitlik gereserveer vir persone in nederige omstandighede; ander het vroue van elke stand verwelkom. Laasgenoemde was die gewildste begijnhowe. Verskeie, soos die root Begeunehof van Gent, het duisende inwoners gehad. Die Begeunehof van Parys, wat voor 1264 gestig is, het soveel as 400 vroue gehuisves.[22] Douceline van Digne (c. 1215–1274) het die Begeunese beweging in Marseille gestig; haar hagiografie, wat deur 'n lid van haar gemeenskap saamgestel is, werp lig op die beweging in die algemeen.[23]

Hierdie semi-monastieke instellings het by die era aangepas en het vinnig versprei. Sommige Begeune het bekend geword as "heilige vroue" (mulieres sanctae), en hul toewyding het die godsdienstige lewe in die streek beïnvloed. Die Begijnse godsdienstige lewe was deel van die mistisisme van daardie era. Daar was 'n begijnhof in Mechelen so vroeg as 1207, in Brussel in 1245, in Leuven voor 1232, in Antwerpen in 1234, en in Brugge in 1244. Teen die einde van die eeu het die meeste kommunes in die Lae Lande 'n begijnhof gehad; verskeie van die groot stede het twee of meer gehad.[24][25][26]

Invloedryke Begeunehowe was ondermeer Begijnhof (Amsterdam), Begijnhof (Breda) en Begijnhof (Utrecht).

Kritiek en sosiale reaksie

[wysig | wysig bron]

Soos die 13de eeu gevorder het, het sommige Begeune kritiek ontlok weens hulle dubbelsinnige sosiale en wetlike status. As 'n bewuste keuse om in die wêreld te leef, maar op 'n manier wat effektief (ten minste in vroomheid) oortref het of van die meeste leke uitgestaan het, het Begeune sowel afkeuring as bewondering uitgelok. In sommige streke het die term Begeune self 'n ostentatief, selfs 'onaangename godsdienstige' vrou aangedui; 'n beeld wat vinnig gelei het tot beskuldigings van skynheiligheid (dink byvoorbeeld aan die Begeune bekend as "Beperkte Onthouding" in die Roman de la Rose). Sommige verklaarde godsdienstiges het aanstoot geneem deur die aanname van "godsdienstige" status sonder die verbintenis tot 'n enige reëls, terwyl leke die implisiete afkeuring van die huwelik en ander sekulêre instellings gekritiseer het. Die vroue se regsposisie in verhouding tot kerklike en leke-owerhede was onduidelik. Begeune het blykbaar die beste van beide wêrelde geniet: om aan hul eiendom vas te hou en as leke in die wêreld te leef, terwyl hulle die voorregte en beskerming van die verklaarde godsdienstiges opgeëis het.[27][28]

Aan die ander kant het bewonderaars soos die sekulêre geestelike Robert de Sorbon (oorlede in 1274) opgemerk dat Begeune heelwat meer toewyding aan God getoon het as selfs die gekloosterdes, aangesien hulle vrywillig 'n godsdienstige lewe sonder geloftes en mure nagestreef het, terwyl hulle omring was deur die wêreld se versoekings.[29]

Die krag van die Begeunese identiteit is duidelik in die 'waterskeidingsmomente' van die Begeunese geskiedenis, van die eerste verskyning daarvan in die preke van Jakobus van Vitry (die Begijnse beweging se vroegste en miskien bekendste ondersteuner), tot die verwysing daarna in die verhoor van die verdoemde mistikus Marguerite Porete (wat in 1310 in Par op aanklagte van ketteryop die brandstapel verbrand is), tot die sentrale rol daarvan in die veroordeling van leke-godsdienstige vroue by die Raad van Vienne in 1311–1312.[30]

Marguerite Porete

[wysig | wysig bron]

Gedurende die vroeë tot middel-1290's het Marguerite Porete 'n mistieke boek geskryf, met die titel Die Spieël van Eenvoudige Siele. Die boek beskryf in Oud-Frans die vernietiging van die siel, spesifiek die afdaling na 'n toestand van niksheid - van vereniging met God sonder onderskeid. Alhoewel die boek duidelik gewild was dwarsdeur die Middeleeue en daarna (dosyne eksemplare het deur die laat-Middeleeuse in Wes-Europa versprei), het die boek kontroversie veroorsaak. 'n Stellings soos "'n Siel wat vernietig is in die liefde van die Skepper, kan, en behoort, aan die natuur alles te gee wat dit begeer", is beskou as 'n soort immoraliteit teenoor die Kerk, sy sakramente of sy kanons. Porete se lering was dat siele in so 'n toestand slegs die goeie begeer en nie in staat sou wees om te sondig nie.[31]

Die wyse waarop Porete haar leringe versprei het, wat herinner het aan aksies en gedrag wat sommige geestelikes onder leke-vroue in daardie era toenemend problematies gevind het, was ook ter sprake. Porete is inderdaad uiteindelik deur die Dominikaanse inkwisiteur van Frankryk verhoor en in 1310 as 'n teruggevalle ketter op die brandstapel verbrand. In 1311 - die jaar na Porete se dood - het kerklike amptenare verskeie spesifieke verbande getrek tussen Porete se idees en dade en die Begijnse status in die algemeen by die Raad van Vienne. Een van die konsilie se dekrete, Cum de Quibusdam, beweer dat Begeune "die hoogste Drie-eenheid en die goddelike wese betwis en daaroor preek en menings inbring wat strydig is met die Katolieke geloof rakende die artikels van die geloof en die sakramente van die kerk".[32]

Afname ná 1312

[wysig | wysig bron]

Na die Raad van Vienne in 1312 het die Begeunese getalle afgeneem. Teen die 14de eeu is sommige gemeenskappe in klooster- en bedelordes opgeneem. Verskeie het egter wel die nasleep van die Vienne-dekrete oorleef.[33]

Die meeste van hierdie instellings is onderdruk tydens die Hervorming van die 16de eeu of gedurende die stormagtige jare van revolusies en die sosiale onrus van die Franse Rewolusie.[34] 'n Paar begijnhowe het tot die vroeë 20ste eeu in dele van België voortbestaan, insluitend dié van Brugge, Lier, Mechelen, Leuven en Gent, wat in 1905 byna 'n duisend lede gehad het.[35][36]

Oorlewende Begeune

[wysig | wysig bron]
Bégijnhof van St Elisabeth, Kortrijk

Die gemeenskap van Begijnhof, Amsterdam, wat erkenning geniet dat hulle die ontwikkeling van die stad se suidelike rand in die laat Middeleeue betekenisvol beïnvloed het, het die Protestantse Hervorming oorleef as 'n onwrikbare Katolieke instelling. Hul gemeenskapskerk is gekonfiskeer en aan verbanne Engelse Puriteine oorhandig. Die laaste Amsterdamse Begijn is in 1971 oorlede,[37] maar die Begijnhof bly steeds een van die stad se bekendste landmerke.

Marcella Pattyn, die laaste tradisionele Begeune, is op 14 April 2013 in Kortrijk op die ouderdom van 92 oorlede. Sy is in 1920 in die Belgiese Kongo gebore en is in 1941 in die Heilige Hoek van Elizabeth van Hongarye in Sint-Amandsberg, Gent, opgeneem. In 1960 het sy na die Begijnhof van St. Elisabeth in Kortrijk verhuis, waar sy een van 'n gemeenskap van nege geword het.[38][39][40][41]

Tweede en derde golwe

[wysig | wysig bron]

Die skrywer Jean Hughes Raber, wat Middeleeuse vrouebewegings bestudeer het, het 'n tweede golf van die Begijnbeweging gepostuleer, wat in die 17de eeu plaasgevind het, toe dit deur Aartsbiskop Mathias Hovius ondersteun is. Sy betrokkenheid het die verbetering van die Groot Begeune in Mechelen ingesluit. Raber sê dat daar geen duidelike einde aan die Tweede Beweging was nie. Sy stel voor dat Katolieke lekebewegings, soos dié van Dorothy Day in die Verenigde State, die Kompanjie van St. Ursula en gemeenskappe van vroue wat deur Francisca Hernandez geïnisieer is, as uitbreidings van die Begeune in die 20ste eeu beskou kan word.[42][43]

Raber stel voor dat die Begeune se reaksie op sosiale en ekonomiese kragte in die 12de eeu 'n model bied wat vergelykbaar is met huidige omstandighede: ekonomiese onsekerheid, enkellopende vroue wat 'n groter deel van die bevolking uitmaak, en verlies aan welvaart in die vorm van gedeflateerde waardes van behuising. Sy noem 'n groep in Kalifornië, die Amerikaanse Begijne, as 'n voorbeeld van die herlewing van die Begijnebeweging, met noemenswaardige maar nie noodwendig problematiese verskille nie.[1] Gedurende onlangse dekades het 'n nuwe Begeunebeweging in Duitsland ontstaan.[1]

Die Begeune van Barmhartigheid is onlangs in Vancouver, British Columbia, Kanada, gestig. Dit is 'n kontemplatiewe derde orde van opgeleide Katolieke vroue wie se wortels in die geestelike gemeenskap lê. Hul affiliasies is ondermeer goeie werke, stille kontemplasie en die uitlewing van hul geestelike waardes.[1]

Noemenswaardige Begeune

[wysig | wysig bron]

Onder Begeune wat bekende verteenwoordigers van die beweging in kontemporêre letterkunde geword het, is: Christina von Stommeln, Douceline van Digne, Hadewijch, Marguerite Porete, Marie d'Oignies en Mechthild van Magdeburg. Moderne Begeune sluit Marcella Pattyn, Marcella Van Hoecke en dalk Dorothy Day in.

Beghards (lekemans)

[wysig | wysig bron]

Wydverspreide godsdienstige herlewing het verskeie verenigings wat verwant was aan die Begeune, vir mans geïnspireer. Hiervan was die Beghards die talrykste en die belangrikste.

Lidmaatskap

[wysig | wysig bron]

Die Beghards was almal leke en, soos die Begeune, was hulle nie deur geloftes gebonde nie, die lewensreël wat hulle nagekom het, was nie uniform nie, en die lede van elke gemeenskap was slegs onderworpe aan hul eie plaaslike meerderes. Hulle het geen private eiendom besit nie; die broeders van elke klooster het 'n gemeenskaplike beursie gehad, het saam onder een dak gewoon en aan dieselfde tafel geëet. Hulle was meestal mans van nederige afkoms – soos wewers, verwers en tekstielmakers – wat nou verbind was met die stadsambagsgildes. Byvoorbeeld, geen man kon tot die Beghards-gemeenskap in Brussel toegelaat word tensy hy 'n lid van die Wewersgeselskap was nie. Die Beghards was dikwels mans vir wie die geluk nie goed was nie – mans wat hul vriende oorleef het, of wie se familiebande deur 'n ongewenste gebeurtenis verbreek is en wat, as gevolg van verswakkende gesondheid of gevorderde jare, of miskien as gevolg van 'n ongeluk, nie alleen kon funksioneer nie. As die Middeleeuse dorpe van Nederland in Begijnhovens 'n oplossing vir 'n vroulike vraagstuk gevind het, het die groei van die Beghard-gemeenskappe 'n tuiste gebied vir uitgeputte, werkende mans.[44][45]

Die manne het eerstens saamgewerk om die innerlike lewe van die mens op te bou. Terwyl hulle hul eie verlossing uitgewerk het, het hulle ook hul bure in gedagte gehou en, danksy hul verbintenis met die ambagsgildes, het hulle die godsdienstige lewe beïnvloed. Hulle word gekrediteer met die vorming van die godsdienstige opinie van die stede en dorpe van Nederland oor 'n tydperk van meer as 200 jaar, veral vir plaaswerkers.[46]

Verhouding tot die Kerk

[wysig | wysig bron]

Godsdienstige owerhede het geglo dat die Begeune ketterse neigings gehad het en het van tyd tot tyd probeer om dissiplinêre maatreëls teen hulle in te stel. Die Sinodes van Fritzlar (1259), Mainz (1261) en Eichstätt (1282) het maatreëls teen hulle ingestel en hulle is deur die Sinode van Béziers (1299) as "sonder goedkeuring" verbied. Hulle is deur die Raad van Vienne (1312) veroordeel, maar hierdie vonnis is later versag deur Pous Johannes XXII (1321), wat die Begeune toegelaat het om hul lewenswyse te hervat na hervorming.

Die Beghards was meer hardkoppig; gedurende die 14de eeu is hulle herhaaldelik veroordeel deur die hoogste gesag van die Katolikeke kerk (Heilige Stoel), die biskoppe (veral in Duitsland) en die Inkwisisie. Ernest Gilliat-Smith het in die Katolieke Ensiklopedie geskryf dat manne van geloof en vroomheid onder die Beghards gevind is. Namens hulle het Pous Gregorius XI (1374–1377) en Pous Bonifatius IX (1394) offisiele pouslike dekrete (Bulle) aan die biskoppe van Duitsland en Nederland gerig. Daar word geglo dat die leerstelling van die Kwitisme ooreenstem met die standpunt van hierdie gemeenskapslede.[47]

Moderne agteruitgang

[wysig | wysig bron]

Voor die einde van die Middeleeue was die Beghard-gemeenskappe besig om te krimp. Hul getalle het afgeneem tesame met die afname van die tekstielbedryf en, toe daardie bedryf verdwyn het, het Beghard gemeenskappe ook geleidelik afgeneem. Die hoogste aantal sulke Middeleeuse stigtings in Vlaandere en Wallonië was 94, maar in 1734 was hulle verminder tot slegs 34. [48] Pous Gregorius XVI het krities na hulle verwys in sy ensikliek Mirari vos van 1832. Daar was 20 oorblywende stigtings teen 1856. [48].

Sien ook

[wysig | wysig bron]
  • Broeders van die Gewone Lewe
  • Christelike anargisme
  • Christelike mistiek
  • Hadewijch
  • Kettery van die Vrye Gees
  • Mechthild van Magdeburg
  • Nikolaas van Basel
  • Suster Catherine Treatise

Bronnelys

[wysig | wysig bron]
  • Joyce Hollyday se 2020-roman Pillar of Fire bied 'n fiktiewe weergawe van Begijnen, deels gebaseer op die skryfwerk van Marguerite Porete.
  • In sy meerdelige roman * The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman* (1759–1767), laat Laurence Sterne sy karakter, Korporaal Trim, 'n Begijn beskryf.
  • In Charlotte Brontë se roman *Villette * uit 1853 word Begijnen en 'n begijnhof in Hoofstuk 17, "La Terrasse", genoem.
  • Françoise Mallet-Joris se eerste roman was Le rempart des Béguines (1952; gepubliseer in 2006 in 'n nuwe Engelse vertaling as The Illusionist). Die titel is die naam van die straat waar Tamara, 'n hofdame, apart van die burgerlike samelewing van Gers, 'n fiktiewe Vlaamse dorp, woon.
  • Die 2012-roman Ink & Honey (hersien en heruitgegee in 2022) deur Sibyl Dana Reynolds, vertel die fiktiewe verhaal en reis van 'n groep begijnen, die susters van Belle Coeur, wat in Middeleeuse Frankryk afspeel.
  • In Umberto Eco se 1980-roman Die Naam van die Roos (1983 in Engels) word die Beghards gereeld genoem onder die ketterse bewegings wat die Inkwisisie vervolg.
  • Bernard Cornwell het in sy 2003-roman Heretic 'n karakter, Genevieve, wat 'n veroordeelde Begijnse ketter is wat deur die hoofkarakter, Thomas van Hookton, gered word.
  • Karen Maitland beeld in haar 2009-roman The Owl Killers 'n groep Begijnen uit in die fiktiewe vroeë 14de-eeuse Engelse dorpie Ulewic.
  • Ken Follett noem in sy 2012-roman World Without End die lewe van Begijnen in Nederland.
  • Helga Gielen verduidelik in haar virtuele toer van 2019 in die Groot Begijnhof van Leuven die verskil tussen Begijnen en nonne.[1]
  • In hoofstuk 53 van Jean de Meun se 13de klassieke werk van Ou Franse letterkunde, Roman de la Rose, word die Begijne deur die allegoriese antagonis beskryf. Vals-Sienbaar word beskryf as "waarvoor ongediertes geen vreemdelinge is nie, want in werklikheid is hulle van ver af stink" wat "vuil gekreukelde kouse" en "lelike sandale skoene" dra.
  • Burnham, Louisa A., So Groot 'n Lig, So Groot 'n Rook: Die Begijnse Ketters van Languedoc, Cornell University Press, 2008.
  • De Cant, Geneviève, Majérus Pascal & Verougstraete Christiane, 'n Wêreld van Onafhanklike Vroue: Van die 12de Eeu tot die Heden: Die Vlaamse Begijnhoven, Riverside: Hervé van Caloen Stigting, 2003.
  • Deane, Jennifer Kolpacoff, Begijne se Heroorweging: Historiografiese Probleme en Nuwe Rigting, Monastic Matrix, 2008.
  • McDonnell, Ernest W., Die Begijnen en Beghards in Middeleeuse Kultuur: Met Spesiale Klem op die Belgiese Toneel, New York: Octagon Books, 1969 (1954-uitgawe aanlyn by HathiTrust ).
  • Miller, Tanya Stabler, Die Begijne van Middeleeuse Parys: Geslag, Beskermheerskap en Geestelike Gesag, Philadelphia, Universiteit van Pennsylvania Pers, 2014
  • Murk-Jansen, Saskia, Bruide in die Woestyn: Die Spiritualiteit van die Begijn, Maryknoll, NY: Orbis Books, 1998
  • Neel, Carol, Die oorsprong van die Begijnen, Tekens, 1989.
  • Petroff, Elizabeth Alvilda, Liggaam en Siel: Essays oor Middeleeuse Vroue en Mistiek, Oxford: Oxford University Press, 1994
  • Philippen, LJM, De Begijnhoven: Oorsprong, Geschiedenis, Inrichting . Antwerpen: Hfst. en H. Courtin, 1918.
  • Reichstein, Frank-Michael, Das Beginenwesen in Deutschland, 2de uitgawe, Berlyn, 2017.
  • Simons, Walter, Stede van Dames: Begijngemeenskappe in die Middeleeuse Lae Lande, 1200–1565, Philadelphia: Universiteit van Philadelphia Press, 2001.
  • Simons, Walter, "Bevlekking van die Spraak van Goddelike Dinge: Die Gebruike van Geletterdheid in Middeleeuse Begijnse Gemeenskappe", Thérèse De Hemptinne & Maria Eugenia Gongora (reds.), Die Stem van Stilte: Vrouegeletterdheid in 'n Mannekerk, Turnhout, Brepols, 2004.
  • Swan, Laura, Die Wysheid van die Begijnen: Die Vergete Verhaal van 'n Middeleeuse Vrouebeweging, BlueBridge, 2014.
  • Van Aerschot Suzanne & Heirman Michiel, Les béguinages de Flandre. Un patrimoine mondial, Brussel: éditions Racine, 2001.
  • Von Der Osten-Sacken, Vera, Jakob von Vitrys Vita Mariae Oigniacensis. Zu Herkunft und Eigenart der ersten Beginen, Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 2010 (=VIEG 223).

Toeskrywing

[wysig | wysig bron]
  • Hierdie artikel inkorporeer teks van publikasies wat nou in die publieke domein is: Chambers, Ephraim, red. (1728). "Beguines". Cyclopædia, or an Universal Dictionary of Arts and Sciences (1ste uitgawe). James & John Knapton, et al. Phillips, Walter Alison (1911). "Beguines". In Chisholm, Hugh (red.). Encyclopædia Britannica. Vol. 3 (11de uitgawe). Cambridge University Press. p. 652. Herbermann, Charles, red. (1913). "Beguines and Beghards". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 "Het begijnhof Sint Aubertus (Poortacker) te Gent". lib.ugent.be. Besoek op 28 Augustus 2020.
  2. ↑ Glackin, Maryellen (21 Februarie 2020). "The Beguines of Medieval Europe: Mystics and Visionaries". Grey Nuns of the Sacred Heart (in Engels). Besoek op 5 Januarie 2026.
  3. ↑ Smith, Rachel J. D. (18 Desember 2018). Excessive Saints: Gender, Narrative, and Theological Invention in Thomas of Cantimpré’s Mystical Hagiographies (in Engels). Columbia University Press. ISBN 978-0-231-54793-2.
  4. ↑ "1911 Encyclopædia Britannica/Beguines - Wikisource, the free online library". en.wikisource.org (in Engels). Besoek op 5 Januarie 2026.
  5. ↑ "beguines". www2.kenyon.edu. Besoek op 5 Januarie 2026.
  6. ↑ "Beguines". 5 Januarie 2026.
  7. ↑ Dintino, Theresa C. (5 Julie 2022). "The Wisdom of the Beguines: The Forgotten Story of a Medieval Women's Movement by Laura Swan". Nasty Women Writers (in American English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  8. ↑ "Wisdom of the Beguines: The Forgotten Story of a Medieval Women's Movement". CBE International (in American English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  9. ↑   Encyclopædia Britannica (11de). (1911). Cambridge University Press. 
  10. ↑ Simons, Walter (2001). Cities of Ladies: Beguine Communities in the Medieval Low Countries, 1200–1565. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0-8122-1853-4.
  11. ↑ Walker Bynum, Caroline (1988). Holy Feast and Holy Fast: The Religious Significance of Food to Medieval Women. University of California Press. p. 17. ISBN 978-0-520-90878-9.
  12. ↑ Jacques, R. B. C. Huygens, red. (1960). Lettres de Jacques de Vitry. Leiden: E. J. Brill. p. 74.
  13. 1 2 Verwysingfout: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named "grey nun".
  14. ↑ Smith, Rachel J. D. (18 Desember 2018). Excessive Saints: Gender, Narrative, and Theological Invention in Thomas of Cantimpré’s Mystical Hagiographies (in Engels). Columbia University Press. ISBN 978-0-231-54793-2.
  15. ↑ "The Beguine Way of Life – Beguine Link" (in American English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  16. ↑ "The Beguines of Medieval Paris – Penn Press". University of Pennsylvania Press (in American English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  17. ↑ "Beguines and literature in the Middle Ages". www.europeana.eu (in British English). 25 Augustus 2021. Besoek op 5 Januarie 2026.
  18. ↑ "The Birds and the Beguines". Comment Magazine (in Canadian English). 1 Junie 2023. Besoek op 5 Januarie 2026.
  19. ↑ "Mechthild of Magdeburg". The Poetry Foundation. Besoek op 5 Januarie 2026.
  20. ↑ Barr, Beth Allison; Bench, Anxious (19 Julie 2022). "Forgetting Our Medieval History: The Holy Women Of Liége". Anxious Bench (in Engels). Besoek op 5 Januarie 2026.
  21. ↑ Meyer, Joyce. "The Beguines pave the way for us to think courageously and creatively about the future of religious life". Global Sisters Report (in Engels). Besoek op 5 Januarie 2026.
  22. ↑ Paris, My Private (13 Augustus 2019). "The Beguines' Convent in Marais". My Private Paris (in American English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  23. ↑ De Porcellet, Philippine; Jeay, Madeleine; Garay, Kathleen E. (2001). The Life of Saint Douceline, a Beguine of Provence. Boydell & Brewer. ISBN 978-0859916295.
  24. ↑ Lady, The (5 Februarie 2020). "Beguinages in north Europe". That Lady from Europe (in British English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  25. ↑ UNESCO World Heritage Centre. "Flemish Béguinages". whc.unesco.org (in Engels). Besoek op 5 Januarie 2026.
  26. ↑ "Discover Flanders' Historic Beguinages: Oases of Calm". VISITFLANDERS (in Engels). 7 Augustus 2025. Besoek op 5 Januarie 2026.
  27. ↑ Panciera, Silvana. "The beguinages". The Beguinal movement (in American English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  28. ↑ Hunter, Nathaniel (22 Januarie 2025). "The medieval Beguines defied social norms to follow Jesus". U.S. Catholic (in American English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  29. ↑ Gabe, Emma (10 Mei 2021). "the other sister research seminar: Medieval and Early Modern Beguines, from Provence to Northern Europe". The Other Sister (in American English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  30. ↑ "Beguines and Beghards". Catholic Answers (in Engels). Besoek op 5 Januarie 2026.
  31. ↑ "Marguerite Porete | Research Starters | EBSCO Research". EBSCO (in Engels). Besoek op 5 Januarie 2026.
  32. ↑ Makowski, Elizabeth (2005). A Pernicious Sort of Woman: Quasi-religious Women and Canon Lawyers in the Later Middle Ages. CUA Press. p. 23. ISBN 978-0-8132-1392-7.
  33. ↑ Vlaanderen, Canon van. "Béguinages". Canon van Vlaanderen (in British English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  34. ↑ "Beguines and Beghards". Catholic Answers (in Engels). Besoek op 5 Januarie 2026.
  35. ↑ Nunes, Maria Tesitor (11 Maart 2022). "Beguines, the freest women in the Medieval Era". Mundis Tour (in British English). Besoek op 5 Januarie 2026.
  36. ↑ "Origin and new destination". KU Leuven onderwijs (in Engels). Besoek op 5 Januarie 2026.
  37. ↑ "Begijnhof". I amsterdam (in Engels). Besoek op 5 Januarie 2026.
  38. ↑ "Marcella Pattyn". www.thetimes.com (in Engels). 30 Mei 2013. Besoek op 5 Januarie 2026.
  39. ↑ "On the Death of Marcella Pattyn, Age 92, Last of the Beguine". Peter Galen Massey (in Engels). 5 Mei 2013. Besoek op 5 Januarie 2026.
  40. ↑ "Surprise Surprise, a Medieval Feminist Movement Left Out of the History Books". Messy Nessy Chic (in American English). 16 Junie 2022. Besoek op 5 Januarie 2026.
  41. ↑ Smith, Rachel J. D. (2019). Excessive Saints: Gender, Narrative, and Theological Invention in Thomas of Cantimpré's Mystical Hagiographies. New York: Columbia UP. p. 39. ISBN 9780231188609.
  42. ↑ Engle, Paul. "The Béguines of Mechelen" (in Engels). Besoek op 6 Januarie 2026.
  43. ↑ "Simple Lives | Commonweal Magazine". www.commonwealmagazine.org (in Engels). 18 Mei 2009. Besoek op 6 Januarie 2026.
  44. ↑ "Philip Schaff: New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge, Vol. II: Basilica - Chambers - Christian Classics Ethereal Library". ccel.org. Besoek op 6 Januarie 2026.
  45. ↑ "The Beghards Explained: Medieval Men Who Lived Faith Outside the Monastery | Atarah Group". Atarah Group International (in American English). Besoek op 6 Januarie 2026.
  46. ↑ "The Beghards Explained: Medieval Men Who Lived Faith Outside the Monastery | Atarah Group". Atarah Group International (in American English). Besoek op 6 Januarie 2026.
  47. ↑ "CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: Beguines, Beghards". www.newadvent.org. Besoek op 6 Januarie 2026.
  48. 1 2 Gilliat-Smith 1913.

Eksterne skakels

[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Begeune_en_Beghards&oldid=2908875"