Berg Meru

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
’n Djainistiese uitbeelding van Berg Meru uit die Samghayanarayana.
’n Bhoetaanse skildery van Berg Meru en die Bhoeddhistiese heelal, 19de eeu, Trongsa, Bhoetan.

Berg Meru (Sanskrit: मेरु; Tibettaans: ཪི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་, Sumeru, Sineru of Mahameru) is die heilige berg met vyf pieke in die Hindoeïstiese, Djainistiese en Boeddhistiese kosmologie en word beskou as die middelpunt van al die fisiese, metafisiese en spirituele heelalle.[1]

Meru (Singalees: මහා මේරු පර්වතය) met die voorvoegsel su- gee die betekenis "Wonderlike Meru" of "Groot Meru". In ander tale is die naam: Chinees: 須彌山 Xūmíshān; Birmaans: မြင်းမိုရ် Myinmo, Khmer: ភ្នំព្រះសុមេរុ Phnom Preah So Mae.

Baie bekende Hindoe-, Djanistiese en Boeddhistiese tempels is gebou as ’n simboliese verteenwoordiging van die berg.

Geografies[wysig | wysig bron]

Die eienskappe wat aan Berg Meru gegee word en verwys na die berg as deel van die Kosmiese Oseaan, met stellings soos "Die Son en al die planete wentel om die berg", maak dit volgens die meeste geleerdes moeilik om die ligging vas te stel.[2][3] Sommige navorsers vereenselwig Berg Meru of Sumeru met die Pamirgebergte noordwes van Kasjmir.[4][5][6][7][8][9][10]

Die Sanskrit geskrif Suryasiddhanta noem dat Berg Meru in "die middel van die Aarde" (bhurva-madhya) lê, in die land van die Jambunad (Jambudvip). Volgens Narpatijayacharyā, ’n 9de-eeuse teks wat geskoei is op die meestal ongepubliseerde werk van Yāmal Tantr, word gesê "Su-meru lê in die middel van die Aarde, maar word nie daar gesien nie."[11]

In een van die vele weergawes van die Hindoe-kosmologie word Berg Meru beskryf as omring deur Berg Mandrachala in die ooste, Berg Supasarva in die weste, Berg Kumuda in die noorde en Berg Kailasha in die suide.[12]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Gopal, Madan (1990). In K.S. Gautam: India through the ages. Publikasie-afdeling, departement van inligting en die uitsaaiwese, regering van Indië. p. 78. 
  2. Sachau, Edward C. (2001). Alberuni's India. Psychology Press. p. 271. ISBN 978-0-415-24497-8. 
  3. The Devi Bhagavatam: The Eighth Book: Chapter 15”. Sacred-texts.com. URL besoek op 2012-03-02.
  4. Chapman, Graham P. (2003). The Geopolitics of South Asia: From Early Empires to the Nuclear Age. p. 16. 
  5. George Nathaniel Curzon; The Hindu World: An Encyclopedic Survey of Hinduism, 1968, p 184
  6. Benjamin Walker - Hinduism; Ancient Indian Tradition & Mythology: Purāṇas vertaling, 1969, p. 56
  7. Jagdish Lal Shastri, Arnold Kunst, G. P. Bhatt, Ganesh Vasudeo Tagare - Oriental literature; Journal of the K.R. Cama Oriental Institute, 1928, p 38
  8. Bernice Glatzer Rosenthal - History; Geographical Concepts in Ancient India, 1967, p 50
  9. Bechan Dube - India; Geographical Data in the Early Purāṇas: A Critical Study, 1972, p 2
  10. Dr M. R. Singh - India; Studies in the Proto-history of India, 1971, p 17
  11. Tweede vers van "Koorma-chakra" in die boek Narpatijayacharyā
  12. J.P. Mittal, History of Ancient India: From 7300 BC to 4250 BC, page 3

Bronne[wysig | wysig bron]

  • Cort, John (2010), Framing the Jina: Narratives of Icons and Idols in Jain History, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-538502-1 .
  • Narpatijayacharyā, kommentaar deur Ganeshdatta Pathak. Chowkhambha Sanskrit Sansthana, Varanasi, Indië, PIN-221001.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]