Binneversiering

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search


Die voorportaal van die Hotel Bristol, Warskou
'n Historiese voorbeeld: Balliol College Eetsaal, Oxford

Binne-ontwerp is die kuns en wetenskap van die verbetering van die binnekant van 'n gebou om 'n gesonder en meer estetiese aanvaarbare omgewing vir die mense wat die spasie gebruik. 'n binnenshuise ontwerper is iemand wat beplan, navorsing doen, koördineer, en sulke projekte bestuur. Binne-ontwerp is 'n veelvlakkige beroep wat konseptuele ontwikkeling, ruimte beplanning, terrein inspeksies, programmering, navorsing, kommunikasie met die belanghebbendes van 'n projek, konstruksie bestuur, en die uitvoering van die ontwerp insluit.

Geskiedenis en hedendaagse terme[wysig | wysig bron]

Tipiese binnekant van een van die huise in die Folk Argitektuur Bewaring in Vlkolínec (Slowakye)

In die verlede, is interieur instinktief saamgevoeg as deel van die bouproses.[1] Die beroep binne-ontwerper is 'n gevolg van die ontwikkeling van die samelewing en die komplekse argitektuur wat ontstaan het met die ontwikkeling van die industriële prosesse. Die strewe na die doeltreffende gebruik van ruimte, die welstand van die gebruiker en funksionele ontwerp het bygedra tot die ontwikkeling van die kontemporêre binneontwerp beroep. Die beroep van interieur ontwerp is afsonderlik en apart van die rol van 'n binnenshuise versierder, 'n term wat algemeen gebruik word in die VSA. Die term is minder algemeen in die Verenigde Koningkryk, waar die beroep van die interieur ontwerper nogsteeds ongereguleer is en dus, streng gesproke, nog nie amptelik 'n beroep is nie.

In Antieke Indië, het argitekte as binne-ontwerpers gewerk. Dit kan gesien word uit die verwysings van Vishwakarma, die argitek - een van die gode in die Indiese mitologie. Boonop, word die beelde wat antieke tekste en gebeure uitbeeld, gesien in paleise wat gebou is in die 17de-eeuse Indië.

In Antieke Egipte, is "sielshuise" of modelle van huise gebruik as houers in die grafte vir kos offers. Hieruit is dit moontlik om besonderhede oor die binne ontwerp van die verskillende huise in die verskillende Egiptiese vorstehuise te onderskei, soos die veranderinge in die ventilasie, voorportale, kolomme, oordekte suilegange, vensters en deure.[2]

Gedurende die 17de,18de eeu en die vroeë 19de eeu, is binnenshuise versiering aan die tuisteskepper, of 'n indiens stoffeerder of vakman oorgelaat, wat sou raadgee oor die artistieke styl vir 'n binne-ruimte. Argitekte het ook vakmanne of ambagsmanne in diens geneem om die binne-ontwerp vir hul geboue te voltooi.

Kommersiële binne-ontwerp en-bestuur[wysig | wysig bron]

In die middel-tot laat 19de eeu, het binne-ontwerp dienste grootliks uitgebrei, soos die middelklas in industriële lande begin groei het en begin begeer het dat die huislike tierlantyntjies van rykdom hul nuwe starus sal kenmerk. Groot meubel maatskappye het begin uitbreidings in die algemene binne-ontwerp en bestuur maak, deur huis stoffeermiddele te bied vir die hele huis in 'n verskeidenheid van style. Hierdie besigheids model het van die middel van die eeu tot 1914 floreer, toe hierdie rol toenemend deur onafhanklike, dikwels amateur, ontwerpers oorgeneem is. Dit het die weg gebaan vir die ontstaan van die professionele binne-ontwerper in die middel van die 20ste eeu.[3]

Geïllustreerde katalogus van die James Shoolbred Maatskappy, gepubliseer in 1876.

In die 1950's en 1960's, het stoffeerders begin om uit te brei om besigheid afname te keer. Hulle het hul besigheid meer in die algemeen en artisties beskryf en begin om hul meubels aan die publiek te adverteer. Om te voldoen aan die groeiende aanvraag vir kontrak binne-ontwerpwerk aan projekte soos kantore, hotelle en openbare geboue, het hierdie besighede veel groter en meer kompleks geword. Hul het bouers, skrynwerkers, pleisteraars, tekstiel ontwerpers, kunstenaars, en meubel ontwerpers, sowel as ingenieurs en tegnikusse aangestel om die werk te doen. Maatskappye het begin om katalogusse met foto's van verskillende luukse style te publiseer en te versprei om die aandag van die groeiende middel-klasse te trek.[3]

Soos ketting winkels toegeneem het in getal en grootte, is kleinhandel ruimtes binne winkels in verskillende style gemeubileer as voorbeelde vir kliënte. Een besonder effektiewe reklame hulpmiddel was om voorbeeld kamers op nasionale en internasionale uitstallings in vertoonlokale te bou vir die publiek. Sommige van die baanbreker-maatskappye in hierdie verband was Waring & Gillow, James Shoolbred, Mintons, en Holland & Seuns. Hierdie maatskappye wat tradisioneel hoë-gehalte meubels gemaak het, het begin om 'n belangrike rol as adviseurs oor smaak en styl te speel aan onseker middelklas kliënte. Hul het begin om kontrakte uit te neem om die interieur van belangrike boue in Brittanje te ontwerp en te meubileer.[4]

Hierdie tipe firma het in Amerika ontstaan na die Burgeroorlog. Die Herter Broers, 'n maatskappy gestig deur twee duitse immigrante broers, wat begin het as 'n stofferings pakhuis en later een van die eerste maatskappye geword wat meubels gemaak het asook binne-ontwerpers. Aangesien hulle hul eie ontwerpkantoor en werkswinkels vir die maak van kabinette en stoffering gehad het, kon Herter Broers elke aspek van die interieur daarstel insluitend dekoratiewe paneelwerk en mantels, muur en plafon versiering, patroon vloere en matte en gordyne.[5]

Illustrasie van Die Grammatika van die Ornament (1856), deur die binne ontwerper Owen Jones.

Owen Jones was 'n belangrike figuur in die popularisering van teorieë van die binne ontwerp vir die middelklas. Hy was 'n argitek een van die invloedrykste ontwerp teoretici van die negentiende eeu.[6] Jones se eerste projek was sy belangrikste—in 1851, was hy verantwoordelik vir nie net die versiering van Josef Paxtonse reuse - Crystal Palace vir die Groot Uitstalling nie, maar ook vir die rangskikking van die uitstallings binne. Hy het verkies om 'n omstrede palet van rooi, geel en blou vir die binne ysterwerk te gebruik en, ten spyte van die aanvanklike negatiewe publisiteit in die koerante, is dit uiteindelik onthul deur Koningin Victoria onder kritiese goedkeuring. Sy mees betekenisvolle publikasie was Die Grammatika van die Ornament (1856),[7] waarin Jones 37 belangrike beginsels van binne ontwerp en versiering beskryf het.

Jones was in diens van sommige van die voorste binneontwerp firmas van daardie tyd. In die 1860's het hy in saam met die Londense regsfirma Jackson & Graham gewerk om meubels en ander toebehore vir hoë-profiel kliënte te voorsien. Dit het die kunsversamelaar Alfred Morrison en die Khedive van Egipte, Ismail Pasha ingesluit.

In 1882 het die Londense Gids van die poskantoor 80 binne-ontwerpers gelys. Sommige van die mees vooraanstaande maatskappye van die tydperk was Crace, Waring & Gillowm en Holland & Seuns. Hierdie maatskappye het bekende ontwerpers soos Thomas Edward Collcutt, Edward William Godwin, Charles Barry, Gottfried Semper, en George Edmund Straat in diens geneem.[8]

Oorgang na professionele interieur ontwerp[wysig | wysig bron]

Die binne ontwerp is deur John Dibblee Crace, President van die Instituut van Britse Ontwerpers, gestig in 1899.

Teen die begin van die 20ste eeu, is die monopolie wat groot kettingwinkels gehad het met binne ontwerp betwis deur amateur raadgewers en publikasies. Die Engelse feministiese skrywer Mary Haweis het 'n reeks wydgelese opstelle in die 1880's geskryf waarmee sy die spot gedryf het met die gretigheid waarmee aspirant-middelklas-mense hul huise volgens die rigiede modelle verander het wat aangebied is deur kleinhandelaars.[9] Sy het bepleit dat die individuele keuse van 'n bepaalde styl, gemaak moes word volgens die kliënt se individuele behoeftes en voorkeure.

"Een van my sterkste oortuigings, en een van die eerste beginsels van goeie smaak, is dat ons huise, net soos die vis se dop en die voël se nes, ons individuele smaak en gewoontes behoort te verteenwoordig."

Die skuif na versiering as 'n aparte artistieke beroep wat geen verband hou met die vervaardigers en kleinhandelaars nie, het 'n stoot in die regte rigting gekry met die 1899 ontstaan van die Instituut van Britse Ontwerpers; met John Dibblee Crace as president, en byna 200 ontwerpers regoor die land.[10] Teen 1915 het die Londense Gids 127 individue gelys wat as binne-ontwerpers opgetree het, en hiervan was 10 vroue. Rhoda en Agnes Garrett was die eerste vroue professioneel opgelei is as die huis ontwerpers in 1874. Hul werk op die ontwerpterrein is net so belangrik beskou as die van William Morris. In 1876, hul - Voorstelle vir Huis Versiering deur middel van verf, houtwerk en meubels - versprei aan 'n wye middel-klas gehoor wat idees oor artistieke binne ontwerp verteenwoordig het .[11]

Teen 1900, is die situasie as volg beskryf deur Die Geïllustreerde Skrynwerker en Bouer:

"Tot onlangs toe as 'n mens wou meubels koop het hy al die handelaars besoek en stuk vir stuk meubels gekies ....In vandag se tyd stuur hy vir 'n handelaar in kuns meubilering en toebehore wat dan 'n opname maak van al die kamers in die huis en hy gee dan sy artistieke idees oor die onderwerp."[12]

In Amerika, was Candace Wheeler een van die eerste vroue binne-ontwerpers en het gehelp om 'n nuwe styl van die Amerikaanse ontwerp aan te moedig. Sy was instrumenteel in die ontwikkeling kuns kursusse vir vroue in 'n aantal van die groot Amerikaanse stede en is as 'n nasionale gesag in terme van huisontwerp beskou. 'n Ander belangrike invloed op die nuwe beroep in Amerika was 'n handleiding van die interieur ontwerp, Die Versiering van Huise, wat geskryf is deur Edith Wharton saam met die argitek Ogden Codman in 1897. In die boek, het die skrywers die Victoriaanse-styl van binnenshuise versiering en binnenshuise ontwerp afgekeur, veral die kamers wat versier was met swaar venster gordyne, Victoriaanse bric-a-brac, en opgestopte meubels. Hulle het aangevoer dat sulke kamers stoffering beklemtoon ten koste van behoorlike ruimte beplanning en argitektoniese ontwerp en was, dus, ongemaklik en selde gebruik. Die boek word beskou as 'n invloedryke werk, en die sukses daarvan het gelei tot die ontstaan van die professionele ontwerpers wat gewerk het op die wyse wat bepleit is deur die skrywers, veral Elsie de Wolfe.[13]

Elsie de Wolfe, geneem uit Die Huis in Goeie Smaak, 1913.

Elsie De Wolfe was een van die eerste interieurontwerpers. Sy het die Victoriaanse styl, waarmee sy grootgeword het verwerp,en het 'n lewendiger styl gekies, met gemaklike meubels in die huis. Haar ontwerpe was lig, met vars kleure en delikate Chinoiserie- meubels, in teenstelling met die Victoriaanse styl wat voorkeur gegee het aan swaar, rooi gordyne en stoffering, donker hout en besige patrone vir muurpapier. Haar ontwerpe was ook meer prakties; [14] sy het die volgepropte Victoriaanse huisstyl geminimaliseer, sodat mense met gemak meer gaste kon vermaak. In 1905 is De Wolfe opdrag gegee om die interieurontwerp van die Kolonieklub op Madison Avenue te behartig en die interieurontwerp het haar amper oornag bekend gemaak. [15] [16] Sy het haar wydgelese boek, The House in Good Taste in 1913 uitgegee. [17]

In Engeland het Syrie Maugham 'n legendariese binneontwerper geword wat onthou word vir haar ontwerp van die eerste alles-wit kamer. Sy het haar loopbaan in die vroeë 1910's begin en haar internasionale bekendheid het so gou gegroei dat sy haar besigheid later uitgebrei het na New York City en Chicago. [18] Sy is gebore tydens die Victoriaanse Era , wat gekenmerk is deur donker kleure en klein ruimtes. Sy het egter helder verligte kamers ontwerp en het dit toegerus met verskeie skakerings van wit en skerms met spieëls. Bo en behalwe die skerms met spieëls, het haar handelsmerk ook die volgende ingesluit: boeke oorgetrek met wit vilt, eetgerei met wit porseleinhandvatsels, konsole tafels met palmblare van gips, dop of dolfyn basisse, gestoffeerde en omringde slee beddens, bont tapye, eetkamer stoele bedek is wit leer, en lampe van gegradueerde glasballe en kranse. [19]

Uitbreiding[wysig | wysig bron]

Die binneontwerper beroep is ná die Tweede Wêreldoorlog meer gevestig. Vanaf die 1950's het die besteding aan die huis toegeneem. Binneontwerp kursusse is ontwikkel, wat die publikasie van handboeke en verwysingsbronne vereis het. Historiese verslae van binne-ontwerpers en firmas wat onderskei word van die dekoratiewe kunsspesialiste, is beskikbaar gestel. Organisasies om onderwys, kwalifikasies, standaarde en praktyke te reguleer, ens. is vir die professie gestig. [17]

Binnenshuise ontwerp is voorheen gesien as sekondêr tot argitektuur. Dit het ook baie verbintenisse met ander ontwerpdissiplines, wat die werk van argitekte , industriële ontwerpers , ingenieurs , bouers, ambagsmanne, ens. insluit. Om hierdie redes is die bestuur van interieurontwerpstandaarde en -kwalifikasies dikwels in ander professionele organisasies van ontwerp, opgeneem. [17] Organisasies soos die Geoktrooieerde Vereniging van Ontwerpers , wat gestig is in die Verenigde Koninkryk in 1986, en die Amerikaanse Ontwerpers Instituut, gestig in 1938, het verskeie ontwerp areas beheer.

Dit was eers heelwat later dat spesifieke verteenwoordiging vir die binneontwerpberoep ontwikkel is nie. Die Amerikaanse Nasionale Vereniging van Binnenhuise Ontwerpers is in 1957 gestig, terwyl in die VK se Binneversieringskonsultante en Ontwerpersvereniging in 1966 gestig is. Dwarsoor Europa is ander organisasies soos die Finse Vereniging van Interieur-Argitekte (1949) gestig en in 1994 is die Internationale Interieur Ontwerp Assosiasie gestig. [17]

Ellen Mazur Thomson, skrywer van Origins of Graphic Design in Amerika (1997), het bepaal dat professionele status bereik kan word deur middel van opvoeding, selfopgelegde standaarde en professionele bewarings organisasies. [17] Deur dit te bereik het interieurontwerp 'n aanvaarde beroep geword.

Binne-versierders en binne-ontwerpers[wysig | wysig bron]

Binneontwerp in 'n restaurant

Binneontwerp is die kuns en wetenskap om mense se gedrag te verstaan om sodoende funksionele ruimtes binne 'n gebou te skep. Versiering is die toerusting of versiering van 'n spasie met modieuse of pragtige dinge. Kortom, binne-ontwerpers mag versier, maar ontwerpers kan nie ontwerp nie.

Binneontwerper[wysig | wysig bron]

Binneontwerp impliseer dat daar meer klem val op beplanning, funksionele ontwerp en die effektiewe gebruik van ruimte, in vergelyking met binnenshuise versiering. 'n Interieurontwerper in bedrewe-ontwerp kan projekte aanpak wat die basiese uiteensetting van ruimtes binne 'n gebou insluit, asook projekte wat 'n begrip van tegniese probleme soos venster- en deurposisionering, akoestiek en beligting vereis . [1] Alhoewel 'n binneontwerper die uitleg van 'n spasie kan skep, mag hulle nie stutmure verander sonder dat hul ontwerpe goedgekeur is deur 'n strukturele ingenieur, nie. Binneontwerpers werk dikwels direk met argitekte, ingenieurs en kontrakteurs.

Binneontwerpers moet hoogs vaardig wees om binne-omgewings te skep wat funksioneel en veilig is en wat voldoen aan boukodes, regulasies en ADA-vereistes. Hulle gaan verder as slegs die keuse van kleurpalette en meubels en pas hul kennis toe op die ontwikkeling van konstruksiedokumente, besettingsbelasting, gesondheidsorgregulasies en volhoubare ontwerpbeginsels, asook die bestuur en koördinering van professionele dienste, insluitend meganiese, elektriese, loodgieterswerk en algemene veiligheid - dit alles om te verseker dat mense kan leef, leer of werk in 'n veilige omgewing wat ook esteties aangenaam is.

Enige iemand wat graag wil spesialiseer en tegniese kennis wil ontwikkel wat spesifiek is aan een area of tipe interieurontwerp, soos residensiële ontwerp, kommersiële ontwerp, gasvryheidsontwerp, gesondheidsorgontwerp, universele ontwerp, uitstallingsontwerp, meubelontwerp en ruimtelike handelsmerk kan dit probeer. Binneontwerp is 'n kreatiewe beroep wat relatief nuut is, voortdurend ontwikkel, en dikwels verwarrend vir die publiek is. Dit is nie 'n kunssinnige strewe nie en dit reken op navorsing vanuit verskeie velde om 'n goeie begrip te hê van hoe mense deur hul omgewings beïnvloed word.

Kleur in interieurontwerp[wysig | wysig bron]

Kleur is 'n kragtige ontwerpsinstrument in versiering sowel as in interieurontwerp. Dit is die kuns om kleure saam te rangskik en te koördineer om 'n aantreklike styl binne die binnenshuise argitektuur van die ruimte te skep. [20]

Dit is noodsaaklik vir binneontwerpers om 'n baie goeie ondervinding van kleure te verkry, die sielkundige uitwerking daarvan te verstaan en die betekenis van elke kleur in verskillende plekke en situasies te verstaan sodat geskikte kombinasies vir elke plek geskep kan word. [21]

Die kombinering van kleur kan lei tot 'n sekere gemoedstemming vir die waarnemer, en kan uiteindelik 'n positiewe of negatiewe uitwerking op hulle hê. Kleure kan 'n vertrek of kalm, opgewek, gemaklik, stresvol of dramaties laat voel. Kleur kombinasie kan 'n klein kamer groter of kleiner laat lyk. [22] Dit is dus die binne-ontwerper se professies om gepaste kleure te kies vir 'n plek sodat mense gemaklik voel in die ruimte. [21]

Onderafdelings[wysig | wysig bron]

'n Elektriese draad tol wat hergebruik is as 'n middel tafel by 'n Rio de Janeiro versiering uitstalling

Residensiëel[wysig | wysig bron]

Residensiële ontwerp is die ontwerp van die binnekant van privaat wonings. Aangesien hierdie tipe ontwerp baie spesifiek is vir individuele situasies, is die behoeftes en begeertes van die individu uiters belangrik in hierdie gebied van interieurontwerp. Die binnenshuise ontwerper mag werk aan die projek vanaf die aanvanklike beplanningstadium of kan werk op die herontwikkeling van 'n bestaande struktuur. Dit is dikwels 'n baie ingewikkelde proses wat maande neem om te verfyn en 'n ruimte te skep met die visie van die kliënt. [23]

Kommersiëel[wysig | wysig bron]

Kommersiële ontwerp sluit 'n wye verskeidenheid onderafdelings in.

  • Kleinhandel: sluit inkopiesentrums, winkelsentrums, afdelingwinkels, spesialiteitswinkels, visuele handelsware en vertoonlokale in.
  • Visuele en ruimtelike handelsmerke: Die gebruik van ruimte as 'n medium om 'n korporatiewe handelsmerk uit te druk.
  • Korporatiewe: kantoorontwerp vir enige soort besigheid soos banke.
  • Gesondheidsorg: die ontwerp van hospitale, bystandsgeriewe, mediese kantore, tandartskantore, psigiatriese fasiliteite, laboratoriums, mediese spesialisgeriewe.
  • Gasvryheid en ontspanning: sluit hotelle, motelle, oorde, plesierskepe, kafees, kroeë, casino's, nagklubs, teaters, musiek- en konsertsale, operahuise, sportplekke, restaurante, gimnasiums, gesondheidsklubs en spas, ens. in.
  • Institusionele: regeringskantore, finansiële instellings (banke en krediet unies), skole en universiteite, godsdienstige fasiliteite, ens.
  • Nywerheidsfasiliteite: vervaardiging- en opleidingsfasiliteite asook invoer- en uitvoerfasiliteite. [23]
  • Uitstalling: museums, galerye, uitstallingsaal, die ontwerp van spesiale vertoonlokale en uitstallingsgalerye.
  • Verkeersgeboue: sluit busstasies, metrostasies, lughawens, hawens, ens. in.
  • Sport: sluit in gimnasiums, stadions, swemkamers, basketbal sale, ens.
  • Onderrig in 'n privaat instituut wat klasse van interieurontwerp bied
  • Eie besigheid
  • Indiensneming deur privaat sektor firmas

Ander[wysig | wysig bron]

Ander spesialiseringsrigtings sluit vermaaklikheids- en temaparkontwerp, museum- en uitstallingsontwerp, uitstallingsontwerp , geleentheidsontwerp (insluitend seremonies, troues, ooievaarstee en bruidspartytjies, partytjies, konvensies en konserte), interieur- en borgvoorstelling, handwerksvoorstelling, kosvoorstelling, produkvoorstelling, tafelsketsontwerp, teater- en uitvoeringsontwerp, verhoog- en stelontwerp, omgewingsontwerp en produksieontwerp vir film en televisie. Daarbenewens kan binne-ontwerpers, veral diegene met gegradueerde opleiding, spesialiseer in gesondheidsorgontwerp, gerontologiese ontwerp, opvoedkundige fasiliteitontwerp en ander gebiede wat gespesialiseerde kennis vereis. Sommige universiteitsprogramme bied gegradueerde studies in tesisse en ander gebiede. Byvoorbeeld, beide Cornell Universiteit en die Universiteit van Florida bied interieurontwerp aan met geslaagde programme in omgewing- en gedragstudies.

Beroep[wysig | wysig bron]

Afbetaling deur L. Gargantini vir die Bolzano-uitstalling, 1957. Foto deur Paolo Monti (Fondo Paolo Monti, BEIC ).

Opleiding[wysig | wysig bron]

Daar is verskeie opsies om te neem as mens 'n professionele binneontwerper twil word. Al hierdie opsies behels een of ander vorm van opleiding. Om met 'n suksesvolle professionele ontwerper saam te werk, is 'n informele opleidingsmetode en was voorheen die algemeenste onderrigmetode. In baie lande kan hierdie opsie egter nie lei tot 'n gelisensiëerde professionele binneontwerper nie. Opleiding deur 'n instelling soos 'n kollege, kuns- of ontwerpskool of universiteit is 'n meer formele roete vir 'n professionele praktyk.

In die Verenigde Koninkryk en die VSA is daar nou verskeie universiteitsgraadkursusse beskikbaar, insluitend die interieur-argitektuur, wat drie of vier jaar neem om te voltooi.

'n Formele onderrigprogram, veral een wat deur 'n professionele organisasie van binneontwerpers geakkrediteer word, kan opleiding bied wat aan 'n minimum standaard van uitnemendheid voldoen en gee dus 'n student 'n hoë standaard opleiding. Daar is ook universiteitsgraduandi en Ph.d. programme beskikbaar vir diegene wat verdere opleiding in 'n spesifieke ontwerpsrigting soek (dws gerontologiese of gesondheidsorgontwerp) of diegene wat binne-ontwerp op universiteitsvlak wil leer.

Werksomstandighede[wysig | wysig bron]

Daar is 'n wye verskeidenheid werksomstandighede en werksgeleenthede binne interieurontwerp. Groot en klein korporasies huur dikwels binne-ontwerpers as werknemers met gereelde werksure. Ontwerpers vir kleiner firmas en aanlyn opknappingsplatforms werk gewoonlik op 'n kontrak of per projek basis. Ontwerpers wat vir hulself werk, maak ongeveer 26% van binneontwerpers uit, [24] en hulle werk gewoonlik die meeste ure. Binneontwerpers werk dikwels onder druk om sperdatums te bereik, moet binne 'n begroting bly en aan kliënte se behoeftes voldoen.

In sommige gevalle hersien gelisensieerde professionele persone die werk en teken dit voor die ontwerp vir goedkeuring deur kliënte of konstruksietoestemming ingedien word. Die behoefte aan gelisensieerde hersiening en toestemming wissel van plek tot plek, toepaslike wetgewing en die omvang van die werk. Hul werk kan beduidende rondreis insluit om verskillende plekke te besoek. Met tegnologie-ontwikkeling het die proses om kliënte te kontak en alternatiewe tontwerpe te kommunikeer egter makliker geword en minder reis vereis. [25] Hulle restoureer ook 'n ruimte om die spesifieke smaak vir 'n kliënt te bevredig.

Style[wysig | wysig bron]

Art Deco[wysig | wysig bron]

Terracotta Art Deco sunburst ontwerp bo die voordeure van die Oos-Columbia-gebou in Los Angeles; gebou 1930.

Die Art Deco- styl het in die vroeë 20ste eeu in Europa begin, toe die Art Nouveau begin afneem het. Die term "Art Deco" is verkry van die Exposition Internationale des Arts Decoratifs et Industriels Modernes, 'n wêreldwye kermis in Parys in 1925. [26] Art Deco het baie tradisionele klassieke invloede verwerp ten gunste van meer vaartbelynde geometriese vorme en metaalkleur. Die Art Deco-styl het alle areas van ontwerp, veral interieurontwerp, beïnvloed, want dit was die eerste styl van binnenshuise versiering wat nuwe tegnologie en materiale ondersoek het. [27]

Art Deco-styl is hoofsaaklik gebaseer op geometriese vorms, meer vaartbelyn en skoon lyne. [28] [29] Die styl bied 'n skerp, koel voorkoms van gemeganiseerde lewe, wat heeltemal in stryd is met enigiets wat voorheen daar was. [30]

Art Deco het tradisionele materiaal van versiering en interieurontwerp verwerp, en het verkies om eerder ongewone materiale soos chroom , glas , vlekvrye staal , blink materiale, spieëls , aluminium , lak , ingelegde hout , haaivel en sebravel te gebruik. [27] Die harder metaalmateriale is gekies om die masjien era te vier. Hierdie materiaal weerspieël die ontluikende moderne era wat na die einde van die Eerste Wêreldoorlog ingelui is . Die innoverende kombinasies van hierdie materiale het 'n kontras geskep wat baie gewild was in die tyd - byvoorbeeld die vermenging van hoogs gepoleerde hout- en swart lak met satyn en pelse. [31] Die barbier in die Austin Reed-winkel in Londen is ontwerp deur PJ Westwood. Dit is gou beskou as die nuutste barbier in Brittanje weens die gebruik van metaalmateriale. [30]

Die kleur temas van Art Deco het bestaan uit metaal kleur, neutrale kleur, helder kleur, en swart en wit. In interieurontwerp was koel metaalagtige kleure, wat silwer, goud, metaalblou, houtskoolgrys en platinum ingesluit het, geneig om te oorheers. [28] [32] Serge Chermayeff , 'n Russies gebore Britse ontwerper, het uitsluitlik gebruik gemaak van koel metaal kleure en luukse oppervlaktes in sy kamerontwerpe. Sy 1930-vertoonlokaalontwerp vir 'n Britse kleremaker firma het 'n silwergrys agtergrond en swart spieëlglas-muurpanele ingesluit. [30] [33]

Swart en wit was ook 'n baie gewilde kleurskema gedurende die 1920's en 1930's. Swart en wit geruite teëls, vloere en agtergronde was destyds baie in die mode. [34] Soos die styl ontwikkel het, het helder, lewendige kleure ook gewild geword. [35]

Art Deco meubels en beligting het 'n glansende, luukse voorkoms gehad met die gebruik van ingelegde hout en reflekterende afwerkings. Die meubelstukke het dikwels geboë rande, geometriese vorms en skoon lyne gehad. [26] [30] Art Deco beligting het van gestapelde geometriese patrone gebruik gemaak. [36]

Moderne Ontwerp[wysig | wysig bron]

Moderne ontwerp het uit die dekoratiewe kunste gegroei, en meestal uit die Art Deco , in die vroeë 20ste eeu. [37] Frank Lloyd Wright was een van die eerste moderne ontwerpers wat die styl bekendgemaak het. Dit het egter eers uiters gewild geword nadat die huis genoem, Fallingwater, in die 1930's voltooi is. Moderne ontwerp het in die 1950's en 60's sy hoogtepunt bereik. Dit is daarom dat ontwerpers en versierders vandag na moderne ontwerp verwys as "middel-eeus". [37] Moderne ontwerp verwys nie na die era van ontwerp nie en is nie dieselfde as kontemporêre ontwerp nie. Die term word deur binneontwerpers gebruik om te verwys na 'n verskuiwing na onlangse style en tendense. [37]

Arabiese materiaal[wysig | wysig bron]

" Majlis- skildery", ook genoem nagash-skildery , is die versiering van die majlis , of voorkant van die tradisionele Arabiese huise, in die Asir- provinsie Saoedi-Arabië en aangrensende dele van Jemen . Hierdie muurskilderye wat 'n Arabiese vorm van muurskildery of fresco is, vertoon verskillende geometriese ontwerpe in helder kleure: genoem 'nagash' in Arabies. Die muurskilderye was 'n teken van trots vir die vrou van die huis. " [38]

Die geometriese ontwerpe en swaar lyne lyk of dit aangepas is uit die omgewing se tekstiel- en weefpatrone. "In teenstelling met die stemmigheid van die argitektuur en versiering in die res van Arabië, word Asir gekenmerk met uitermatige kleur en versiersel. Die muurskilderye brei uit na die mure en deure van die huis op met die trappe en ook op die meubels self. Wanneer 'n huis geverf word, help vroue van die gemeenskap mekaar om die werk te voltooi. Die gebou vertoon dan hul gedeelde smaak en kennis. Moeders dra dit aan hul dogters oor. Hierdie kunswerke is gebaseer op 'n geometrie van reguitlyne en verskillende kleurbande en stel patrone voor wat algemeen in die tekstiel wewing gebruik word. Sekere motiewe verskyn weer soos die driehoekige mihrab of nis en die palmette. In die verlede is verf geproduseer van minerale en pigmente afkomstig van groente. Kruinaeltjie en die lusernplant het die kleur groen gemaak. Blou het van die indigo plant gekom. Rooi het van granate en 'n sekere modder gekom. Verfkwaste is geskep uit die harde hare wat in 'n bok se stert aangetref word. Vandag gebruik vroue egter moderne vervaardigde verf om nuwe voorkomste te skep. Dit het 'n aanduiding van sosiale en ekonomiese verandering geword. " [39]

Vroue van die Asir-provinsie voltooi dikwels self die versiering en verwing van die binnehuise. "Jy kan 'n familie se rykdom bepaal deur die skilderye," sê Um Abdullah : "As hulle nie geld het nie, kon die vrou net die motholath (die basiese reguit, eenvoudige lyne, in drie tot ses herhaalde patrone, in rooi, groen, geel en bruin) verf." As die vroue nie die mure self wou verf nie, kon hulle uitruil met ander vroue wat die werk sou doen. Verskeie vroue van Sahoedië het bekend geword as majlis-skilders, soos Fatima Abou Gahas . [38]

Die vroue verf die binnemure van die huis met helder verf in gedefinieerde patrone met lyne, driehoeke, vierkante, diagonale en boomagtige patrone. "Sommige van die groot driehoeke verteenwoordig berge. Sigsag lyne staan vir water en ook vir weerlig. Klein driehoeke, waarvan die breedste deel bo-aan is, word in voor-Islamitiese voorstellings van vroulike figure aangetref. Die klein driehoeke in die muurskilderye van Asir wat banat genoem word, kan as 'n kulturele oorblyfsel van 'n vergete verlede gesien word. " [38]

"Binneplase en boonste pilaar voorportale is hoof kenmerke van die beste Nadjdi-argitektuur, bykomend tot die fyngekapte gipshout ( jiss ) en geverfde vensterluike wat die onthaalkamers versier. Goeie voorbeelde van pleisterwerk kan dikwels gesien word in die gapende ruïnes van afgebreekte geboue. Die effek is lig, delikaat en lugtig. Dit is gewoonlik rondom die majlis , rondom die koffieherd en langs die mure bo waar gaste op matte teen kussings sit. Doughty het gewonder of hierdie ingelegte dele van jis", hierdie " gips lyswerk ... so versier en onbeskermd" afkomstig is van Indië . Die Najd-lyswerk lyk egter baie anders as dié wat in die Oos-Provinsie en Oman gesien word , wat Indiese tradisies gekoppel is en eerder lyk soos die motiewe en patrone wat in antieke Mesopotamië aangetref word. Die roset, die ster, die driehoek en die trapagtige toring patroon van die dadoes is alles antieke patrone, en kan oral in die antieke Midde-Ooste gevind word. Al Qassim-provinsie blyk die tuiste van hierdie kuns te wees, en daar is dit gewoonlik in harde wit gips aangebring (alhoewel dit wat jy sien gewoonlik bemors is met die rook van die koffieherd). In Riyadh kan voorbeelde in onversierde klei gesien word . [40]

Media popularisasie[wysig | wysig bron]

Binneontwerp het die onderwerp van televisieprogramme geword. In die Verenigde Koninkryk (VK) vind ons gewilde interieurontwerp en versieringsprogramme soos 60 Minute Makeover ( ITV ), Veranderende Kamers ( BBC ) en Verkoophuise ( Channel 4 ). Bekende interieurontwerpers wie se werk in hierdie programme gewys word, is Linda Barker en Laurence Llewelyn-Bowen. In die Verenigde State het die TLC Network 'n gewilde program genaamd Trading Spaces uitgesaai. Die program is gebaseer op die Britse program Changing Rooms . Daarbenewens saai beide HGTV en die DIY Netwerk ook baie programme oor interieurontwerp en versiering uit, wat die werke van 'n verskeidenheid binnenshuise ontwerpers, versierders en tuisverbeteringsdeskundiges met 'n magdom projekte bevat.

Fiktiewe binnenshuise versierders sluit die Sugarbaker-susters op Designing Women en Grace Adler op Will & Grace in . Daar is ook nog 'n program wat genoem is Home Made . In die program daar twee spanne en twee huise en diegene wat die slegste ontwerp doen word deur die beoordelaars uitgeskakel. Nog 'n vertoning op die Style Network , aangebied deur Niecy Nash , is Clean House, wat aangebied word deur Niecy Nash. In hierdie program word slordige kliente se kamers volgens tema wat die klient wil hê, verander. Ander programme sluit Design on a Dime , Designed to sell , en The Decorating Adventures of Ambrose Price in. Die program genaamd Design Star het al meer gewild geword tydens die 5 seisoene wat reeds uitgesaai is. Die wenners van hierdie program kan hul eie TV-programme aanbied, waarvan Color Splash deur David Bromstad , Myles of Style, deur Kim Myles , Paint-Over! deur Jennifer Bertrand , The Antonio Treatment deur Antonio Ballatore, en ook Secrets van 'n Stylist deur Emily Henderson, almal voorbeeld is. Bravo het ook 'n verskeidenheid programme wat die lewens van binneontwerpers ondersoek. Dit sluit Flipping Out in, wat die lewe van Jeff Lewis en sy span ontwerpers ondersoek; Million Dollar Decorators wat die lewens van die binnehuiseontwerpers Nathan Turner , Jeffrey Alan Marks, Mary McDonald, Kathryn Ierland en Martyn Lawrence Bullard ondersoek.

Binneontwerp het ook die onderwerp van radioprogramme geword. In die VSA is gewilde interieurontwerp en lewenstylprogramme, Martha Stewart Living and Living Large met Karen Mills. Bekende binne-ontwerpers wie se werk op hierdie programme verskyn, sluit onder andere Bunny Williams, Barbara Barry, en Kathy Ierland in.

Daar bestaan baie binnehuise ontwerp tydskrifte wat advies bied rakende die kleurpalet, meubels, kuns en ander elemente wat alles onder die sambreel van interieurontwerp val. Hierdie tydskrifte fokus dikwels op verwante onderwerpe om 'n meer spesifieke gehoor te vestig. Byvoorbeeld, argitektuur is die primêre fokus van Dwell , terwyl Veranda bekend staan as 'n luukse veranderende tydskrif. Lonny Magazine en die nuut herontwerpte Domino Magazine maak voorsiening vir 'n jong, hip, metropolitaanse gehoor en beklemtoon toeganklikheid en 'n doen dit jouself benadering tot interieurontwerp.

Gallery[wysig | wysig bron]

Bekende binne-ontwerpers[wysig | wysig bron]

Ander vroeë binnenshuise versierders:

Baie van die bekendste ontwerpers en versierders in die 20ste eeu het geen formele opleiding gehad nie. Sommige voorbeelde sluit in Suster Parish , Robert Denning en Vincent Fourcade , Kerry Joyce , Kelly Wearstler , Stephane Boudin , Georges Geffroy , Emilio Terry , Carlos de Beistegui , Nina Petronzio , Lorenzo Mongiardino en David Nightingale Hicks .

Bekende binne-ontwerpers in die wêreld sluit vandag Scott Salvator , Troy Adams , Jonathan Adler , Michael S. Smith , Martin Brudnizki , Mary Douglas Drysdale , Kelly Hoppen , Kelly Wearstler , Nina Campbell , David Collins , Nate Berkus , Sandra Espinet , Jo Hamilton en Nicky Haslam in.

Sien ook[wysig | wysig bron]

Luafout in package.lua op reël 80: module 'Module:Portal/images/d' not found

  • Amerikaanse Vereniging van Binnelandse Ontwerpers
  • Bloudruk
  • Britse Instituut vir Binnehuise Ontwerp
  • Omgewingsielkunde en Binnehuise ontwerp sielkunde
  • Ervarings interieurontwerp
  • Fuzzy argitektoniese ruimtelike analise
  • Binne-argitektuur
  • 1960's dekor
  • Vensterbehandeling
  • Getty Designs - interieurontwerp foto bank
  • Binnehuise-ontwerp regulasie in die Verenigde State
  • Japannese Binnehuise-Ontwerp
  • Muurskilderye
  • Eenvoudige versiering
  • Geoktrooieerde Vereniging van Ontwerpers wat vanaf 1988 die Britse Instituut vir Binnehuise Ontwerp insluit (vroeër die Ingelyfde Instituut van Britse Decorators gestig 1894)

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1
    Paal, J., 2003, Interieur Ontwerp, 3de edn, Pearson, New Jersey, VSA
  2. Blakemore, R. G. Geskiedenis van die Interieur Ontwerp Meubels: Van Antieke Egipte om van die Negentiende-Eeuse Europa. J. Wiley, 2006, p. 4.
  3. 3,0 3,1 Edwards, Clive (4 February 2013). “Complete House Furnishers: The Retailer as Interior Designer in Nineteenth-Century London”. Journal of Interior Design 38: 1–17. doi:10.1111/joid.12000.
  4. Amanda Girling-Budd’s Statement. URL besoek op 2012-12-17.
  5. Howe, Katherine S. Herter Brothers: Furniture and Interiors for a Gilded Age. Harry N. Abrams: Metropolitan Museum of Art in association with the Museum of Fine Arts, Houston, 1994. ISBN 0-8109-3426-4.1994
  6. Clouse, Doug. "Die Handige Boek van Artistieke Druk: Versameling van die Letter Voorbeelde met Monsters van die Tipe, Ornament, Hoek Vul, Grense, Twisters, Wrinklers, en ander Freaks van Fancy". Princeton Argitektoniese Press, 2009. p. 179.
  7. Clouse, Doug. "Die Handige Boek van Artistieke Druk: Versameling van die Letter Voorbeelde met Monsters van die Tipe, Ornament, Hoek Vul, Grense, Twisters, Wrinklers, en ander Freaks van Fancy". Princeton Argitektoniese Press, 2009. p. 66
  8. Leë aanhaling (help) 
  9. Leë aanhaling (help) 
  10. History. URL besoek op 2012-12-17.
  11. Garrett sisters.
  12. Die Geïllustreerde Skrynwerker en Bouer, desember 7 (1900): Byv. 2
  13. "Edith Wharton se Wêreld" National Portrait Gallery
  14. Flanner, J. (2009). Archive, Handsprings Across the Sea. The New Yorker. URL besoek op August 10, 2011.
  15. Munhall, Edward. Elsie de Wolf: The American pioneer who vanquished Victorian gloom. Architectural Digest. URL besoek op 27 October 2011.
  16. Grey, Christopher (2003), "Streetscapes / Voormalige Kolonieklub in Madisonstraat 120, Stanford White Design, Elsie de Wolfe Binne," The New York Times , 28 September 2003 [1]
  17. 17,0 17,1 17,2 17,3 17,4
    Lees-Maffei, G, 2008, Inleiding: Professionalisering as 'n fokus in Binneontwerpgeskiedenis, Tydskrif van Ontwerpgeskiedenis, Vol. 21, Nr. 1, Lente.
  18. Plunket, Robert. "Syrie's Turn: Een keer lees almal W. Somerset Maugham. Maar nou is sy laatmalige vrou die een wat boeke verkoop." Sarasota Magazine , 2006, v. 10.
  19. Leë aanhaling (help) 
  20. Color Wheel, Color Schemes, Color Therapy, Colors by Interiordezine.
  21. 21,0 21,1 The Psychology of Color for Interior Design – Interior Design, Design News and Architecture Trends.
  22. Leë aanhaling (help) 
  23. 23,0 23,1
    Piotrowski, C, 2004, Word 'n Binneontwerper, John Wiley & Sons, New Jersey, VSA
  24. "Employment." Beroepsvooruitsigte Handboek: 2008-09 Edition, US Department of Labor
  25. Industrial Design Industry Report. ibisworld.com (July 17, 2008).
  26. 26,0 26,1
    Tinniswood, Adrian. Die Art Deco House: Avant-Garde Huis van die 1920's en 1930's. Watsonguptill uitgewery. New York. 2002
  27. 27,0 27,1
    Strenger, Richard. "Art Deco: Polemics and Synthesis". WInterthur portefeulje, Vol 25. No. 1 lente, 1990. PP. 26-34.
  28. 28,0 28,1
    Beusterien, John. Rodriguez, EduardoLuis. Narciso G. Die Argitektoniese Avant-Garde: Van Art Deco tot Moderne Regionalisme. Die Tydskrif vir Dekoratiewe en Propaganda Kunste, Vol. 22, Kuba Tema Uitgawe (1996), PP. 254-277
  29. Stanley, Meisler. 'Art Deco: High Style. Smithsonian ', Nov 2004, Vol. 35 Uitgawe 8, pp 57-60
  30. 30,0 30,1 30,2 30,3
    Bayer, Patricia, Art Deco Interiors: Dekorasie en Ontwerp Klassieke van die 1920's en 1930's, Thames & Hudson, Londen 1990
  31. Yang, Jian. "Art Deco 1910-39". Craft Arts International, 2003, Issue 59, PP. 84-87.
  32. Tinniswood, Adrian. 'Die Art Deco House: Avant-Garde Huis van die 1920's en 1930's'. Watsonguptill uitgewery. New York. 2002
  33. Strenger, Richard. 'Art Deco: Polemics and Synthesis'. WInterthur portefeulje, Vol 25. No. 1 (lente, 1990). PP. 26-34.
  34. Yang, Jian. 'Art Deco 1910-39'. Craft Arts International, 2003, Issue 59, PP. 84-87.
  35. Rossi, Dawid. 'Art Deco Renaissance'. Silvester-Carr, Denise. Geskiedenis Vandag, Jul, Vol. 49. Uitgawe 7. PP.4-6
  36. Duncan, Alastair. "Art Deco Lighting". Die Tydskrif vir Dekoratiewe en Propaganda Kunste. Vol. 1 (lente 1986). PP. 20-31
  37. 37,0 37,1 37,2 About Modern Interior Design. URL besoek op 2015-12-10.
  38. 38,0 38,1 38,2
    Yunis, Alia, "The Majlis Painters," Saudi Aramco World Magazine, Julie / Augustus 2013, bladsye 24-31.
  39. Maha Al Faisal en Khalid Azzam. 1999. "Deure van die Koninkryk" Saoedi-Aramco Wêreld. Hierdie artikel verskyn op bladsye 68-77 van die Januarie / Februarie 1999 gedrukte uitgawe van Saoedi-Aramco World # http://www.saudiaramcoworld.com/issue/199901/doors.of.the.kingdom.htm
  40. Mostyn, Trevor. 1983. Saoedi-Arabië. Londen: Midde-Ooste Ekonomiese Digest. Bladsye 257-258.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]