Gaan na inhoud

Burgerlike nasionalisme

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie

Burgerlike nasionalisme, ook bekend as demokratiese nasionalisme, is 'n vorm van nasionalisme wat aan tradisionele liberale waardes van vryheid, verdraagsaamheid, gelykheid en individuele regte voldoen, en nie gebaseer is op etnosentrisme nie.[1][2][3] Burgerlike nasionaliste verdedig dikwels die waarde van nasionale identiteit deur te sê dat individue dit as 'n gedeeltelike gedeelde aspek van hul identiteit (’n hoër identiteit) nodig het om betekenisvolle, outonome lewens te lei,[4] en dat demokratiese beleide 'n nasionale identiteit nodig het om behoorlik te funksioneer.[5] Liberale nasionalisme word in dieselfde sin as "burgerlike nasionalisme" gebruik, maar liberale etnosionalisme bestaan ook,[6][7] en "staatsnasionalisme" is 'n tak van burgerlike nasionalisme, maar dit kan ook illiberaal wees.

Burgerlike nasionaliteit is 'n politieke identiteit wat gebou is rondom gedeelde burgerskap binne die staat. Dus definieer 'n "burgerlike nasie" homself nie deur kultuur nie, maar deur politieke instellings en liberale beginsels, wat sy burgers belowe om te handhaaf. Lidmaatskap van die burgerlike nasie is oop vir elke persoon deur burgerskap, ongeag kultuur of etnisiteit. Diegene wat hierdie waardes deel, word as lede van die nasie beskou[8] en, in teorie, poog 'n burgerlike nasie of staat nie om een kultuur bo 'n ander te bevorder nie.[8] Die Duitse filosoof Jürgen Habermas het aangevoer dat immigrante na 'n liberaal-demokratiese staat nie in die gasheerkultuur hoef te assimileer nie, maar slegs die beginsels van die land se grondwet (grondwetlike patriotisme) hoef te aanvaar.[8]

Burgerlike nasionalisme word gereeld gekontrasteer met etniese nasionalisme. Volgens Donald Ipperciel was burgerlike nasionalisme histories 'n bepalende faktor in die ontwikkeling van moderne grondwetlike en demokratiese regeringsvorme, terwyl etniese nasionalisme meer geassosieer is met outoritêre heerskappy en selfs diktatorskap.[9] Alhoewel dit 'n algemene tendens is, is daar noemenswaardige uitsonderings. In plekke soos Hongkong, Mongolië, Suid-Korea en Taiwan het "onder-na-bo" etniese nasionalisme dikwels as 'n dryfkrag vir demokratisering gedien en as 'n sleutelmotivering gedien om outoritêre "bo-na-onder" staatsnasionalisme teen te staan, wat as 'n vorm van burgerlike nasionalisme kan funksioneer.[10][11] Namate lande wat in die verlede kommunistiese diktatorskappe ervaar het – insluitend Oos-Europa en lande soos Noord-Masedonië – liberalisering ondergaan het, het hulle etno-nasionalisme gemobiliseer om die outoritêre regerings wat nasionalisme onderdruk het, teen te staan.[12] Inderdaad, die 20ste-eeuse herlewing van burgerlike nasionalisme het 'n sleutelrol gespeel in die ideologiese poging om rassisme teen te staan.[13] Soos Umut Özkırımlı egter stel, kan "burgerlike" nasies net so onverdraagsaam en wreed wees soos die sogenaamde "etniese" nasies, met verwysing na Franse Jakobynse vervolgingstegnieke wat deur 20ste-eeuse fasciste gebruik is.[14] Sommige voer aan dat burgerlike nasionalisme onvermydelik 'n onderliggende etniese konsep van nasionale behoort behels omdat abstrakte waardes nie aan 'n spesifieke plek gekoppel kan word nie.[15]

Geskiedenis

[wysig | wysig bron]

Burgerlike nasionalisme lê binne die tradisies van rasionalisme en liberalisme, maar as 'n vorm van nasionalisme word dit gekontrasteer met etniese nasionalisme. Ernest Renan word dikwels beskou as 'n vroeë burgerlike nasionalis .[16] Filosoof Hans Kohn was een van die eerstes wat burgerlike nasionalisme van etniese nasionalisme onderskei het in sy 1944-publikasie The Idea of Nationalism: A Study in Its Origins and Background.[17] Lidmaatskap van die burgerlike nasie word as vrywillig beskou, soos in Renan se klassieke definisie in "Qu'est-ce qu'une nation?" van die nasie as 'n "daaglikse referendum" wat gekenmerk word deur die "wil om saam te leef".[18] Sommige outeurs kritiseer die definisie wat deur Renan gebruik is, gebaseer op 'n "daaglikse referendum", weens die dubbelsinnigheid van die konsep en die idealisering daarvan. Hulle voer aan dat die argumente wat deur Renan by die konferensie "Wat is 'n Nasie?" gebruik is, nie ooreenstem met sy denke nie.[19] Burgerlik-nasionale ideale het die ontwikkeling van verteenwoordigende demokrasie in lande soos die Verenigde State en Frankryk beïnvloed (sien die Verenigde State se Onafhanklikheidsverklaring van 1776, en die Verklaring van die Regte van die Mens en van die Burger van 1789).[20]

Die Korsikaanse nasionalistiese beweging wat rondom die FLNC georganiseer is, gee 'n burgerlike definisie van die Korsikaanse nasie ("noodgemeenskap") in die voortsetting van Pasquale Paoli en die idees van die Verligting. Die Skotse Nasionale Party,[21][22][23] sowel as Plaid Cymru,[23] wat die onafhanklikheid van hul onderskeie nasies van die Verenigde Koninkryk voorstaan, verklaar hulself as burgerlike nasionalistiese partye, waarin hulle die onafhanklikheid en volksoewereiniteit van die mense wat in hul nasie se samelewing woon, nie individuele etniese groepe, voorstaan. Die Republikeinse Linkses van Katalonië ondersteun 'n burgerlike Katalaanse onafhanklikheid en verdedig 'n Katalaanse Republiek gebaseer op republikanisme en burgerlike waardes binne 'n diverse samelewing.[24]

Die Unie van Sipriote definieer sy ideologie as Sipriotiese nasionalisme,[25] 'n burgerlike nasionalisme wat fokus op die gedeelde identiteit van Grieks-Sipriote en Turkse Sipriote. Dit beklemtoon beide gemeenskappe se gemeenskaplike kultuur, erfenis en tradisies, sowel as ekonomiese, politieke en sosiale regte. Dit ondersteun ook die hereniging van Siprus en die einde van buitelandse inmenging deur Griekeland, Turkye en die Verenigde Koninkryk.[26] Die Moldawiese diplomaat Mihai Gribincea het die Party van Aksie en Solidariteit (PAS) beskryf as 'n "burgerlike Moldawiese nasie" wat 'n "burgerlike Moldawiese nasie" bevorder.[27] Buite Europa is dit ook gebruik om die Republikeinse Party in die Verenigde State tydens die Burgeroorlog-era te beskryf.[28] Burgerlike nasionalisme deel elemente van die Switserse konsep van Willensnation [de], wat Duits is vir "nasie deur wil", geskep deur Carl Hilty, verstaan as gedeelde ervaring en toewyding deur burgers.

Kritiek

[wysig | wysig bron]

Voormalige Israeliese minister Yael Tamir het aangevoer dat die verskille tussen etniese en burgerlike nasionalisme vervaag. Sy stel: "Deur die burgerlike vlag te swaai, gee Westerse demokrasieë voor dat hulle meer vreedsaam en inklusief is as wat hulle werklik is, wat 'n selfbeeld bevorder wat hulle toelaat om hulself vry te spreek en hulle onvoorbereid laat om interne konflikte te hanteer".[29] Die onderskeid tussen etniese en burgerlike nasionalisme is ook gekritiseer deur geleerdes soos Bernard Yack[30] en Umut Özkırımlı.[31] Yack verwerp Renan se idee van "vrywillige" burgerlike nasionalisme as 'n illusie en voer aan dat dit "die politieke werklikheid net so seker as die etnonasionalistiese mites wat dit ontwerp is om te bestry, verkeerd voorstel", en gaan verder om te verklaar hoe kulturele herinneringe 'n onafskeidbare deel van elke nasionale politieke identiteit vorm.[30] Deur Rogers Brubaker aan te haal, voer Özkırımlı aan:

“Aangesien alle nasies aanspraak maak op 'n unieke plek in die geskiedenis en op sekere grense, is alle nasionale identiteite uitsluitend. In daardie sin is alle nasies etniese nasies [...] Brubaker brei hierop uit en beweer dat daar twee verskillende maniere is om kultuur op die etnies-burgerlike onderskeiding te karteer. Etniese nasionalisme kan eng geïnterpreteer word, asof dit 'n klem op afkoms behels. In hierdie geval, argumenteer Brubaker, is daar baie min etniese nasionalisme, aangesien volgens hierdie siening 'n klem op gemeenskaplike kultuur as 'n spesie van burgerlike nasionalisme gekodeer moet word. As etniese nasionalisme egter breed geïnterpreteer word, as etnokultureel, terwyl burgerlike nasionalisme eng geïnterpreteer word, asof dit 'n kulturele konsepsie van burgerskap behels, is die probleem die teenoorgestelde: 'burgerlike nasionalisme word uit die bestaan gedefinieer, en feitlik alle nasionalismes sal as etnies of kultureel gekodeer word'. Selfs die paradigmatiese gevalle van burgerlike nasionalisme, Frankryk en Amerika, sal ophou om as burgerlike nasionalisme te tel, aangesien hulle 'n deurslaggewende kulturele komponent het.” — Umut Özkırımlı, Contemporary Debates on Nationalism: A Critical Engagement, bl.24-5

Na aanleiding van Brubaker demonstreer John Etherington hoe burgerlike nasionalisme onvermydelik 'n onderliggende etniese konsep van nasionale behoort behels. Omdat vermeende burgerlike waardes abstrak, universeel en dus oop vir almal is, "kan hulle nie gekoppel word aan 'n spesifieke plek – die nasionale tuisland nie. Dus is enige burgerlike opvatting van die nasie afhanklik van 'n vorige etniese opvatting vanweë die behoefte om vas te stel wie aan die nasie en sy tuisland behoort en wie nie".[15]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ Auer, Stefan (2004). Liberal Nationalism in Central Europe. Routledge. p. 5. ISBN 1134378602. Besoek op 13 Mei 2017.
  2. ↑ Tamir, Yael. 1993. Liberal Nationalism. Princeton University Press. ISBN 0-691-07893-9; Will Kymlicka. 1995. Multicultural Citizenship. Oxford University Press. ISBN 0-19-827949-3[bladsy benodig]; David Miller. 1995. On Nationality. Geargiveer 1 Junie 2000 op Wayback Machine Oxford University Press. ISBN 0-19-828047-5.
  3. ↑ Beiner, Ronald (2003). Liberalism, Nationalism, Citizenship: Essays on the Problem of Political Community (in Engels). UBC Press. ISBN 978-0-7748-0987-0. Sodra daar 'n vorm van burgerlike lewe, norme en praktyke van burgerskap, 'n gedeelde politieke geskiedenis en 'n polities gedefinieerde lewenswyse ontstaan, is daar 'n basis vir individue wat mekaar as burgers beskou (in teenstelling met as mede-godsdienstiges, lede van dieselfde etniese groep, van dieselfde geslag of seksuele oriëntasie, ensovoorts): die kenmerkende burgerlike verhouding. Hierdie hele konsepsie word soms burgerlike nasionalisme genoem (of wat Jürgen Habermas konstitusionele patriotisme noem)
  4. ↑ Kymlicka, Will. 1995. Multicultural Citizenship. Oxford University Press. ISBN 0-19-827949-3. For criticism, see: Patten, Alan. 1999. "The Autonomy Argument for Liberal Nationalism." Nations and Nationalism. 5(1): 1-17.
  5. ↑ Miller, David. 1995. On Nationality. Oxford University Press. ISBN 0-19-828047-5. For criticism, see: Abizadeh, Arash. 2002. "Does Liberal Democracy Presuppose a Cultural Nation? Four Arguments." Geargiveer 7 Augustus 2016 op Wayback Machine American Political Science Review 96 (3): 495-509; Abizadeh, Arash. 2004. "Liberal Nationalist versus Postnational Social Integration Geargiveer 7 Augustus 2016 op Wayback Machine." Nations and Nationalism 10(3): 231-250.
  6. ↑ Glenn Drover; Graham Johnson; Julia Lai Po-Wah Tao (2001). Regionalism and Subregionalism in East Asia: The Dynamics of China. Nova Science. p. 101. ISBN 978-1-56072-872-6.
  7. ↑ Mark Hewitson; Timothy Baycroft (2001). What Is a Nation?; Europe 1789-1914. OUP Oxford. p. 180.
  8. 1 2 3 ANNA STILZ. "Civic Nationalism and Language Policy". Philosophy & Public Affairs. 37 (3): 257.
  9. ↑ Ipperciel, Donald (2007). "Constitutional democracy and civic nationalism". Nations and Nationalism. 13 (3). Wiley-Blackwell on behalf of the Association for the Study of Ethnicity and Nationalism: 395–416. doi:10.1111/j.1469-8129.2007.00293.x. ISSN 1469-8129.
  10. ↑ Daniel Cetrà; Coree Brown Swan (2022). State and Majority Nationalism in Plurinational States. Taylor & Francis. p. 135. ISBN 978-1-000-81250-3. Op 1 Julie 2019 het 'n groep betogers die wetgewende raad bestorm, dit met politieke slagspreuke en oproepe tot hervorming graffiti gemaak en 'n Britse koloniale vlag van Hongkong op die sentrale podium geplaas - die uiteindelike verklaring van Hongkong-nasionalisme, of ten minste teenkanting teen Chinese staatsnasionalisme.
  11. ↑ Sang-hoon Jang (20 Januarie 2020). A Representation of Nationhood in the Museum. Taylor & Francis. ISBN 978-0-429-75396-1. Korean ethnic nationalism which tended to be against authoritarian regimes and foreign powers
  12. ↑ Ismaili, Flamur (2025). Ethnic Nationalism and Democracy: The Case of the Republic of North Macedonia. Balkan University Press. JSTOR jj.34278823.
  13. ↑ Nancy Foner; Patric Simon (2015). Fear, Anxiety, and National Identity Immigration and Belonging in North America and Western Europe. Russell Sage Foundation. p. 38. ISBN 9781610448536.
  14. ↑ Özkırımlı, Umut (2005). Contemporary Debates on Nationalism: A Critical Introduction (1st uitg.). London: Red Globe Press. pp. 27–28. ISBN 9780333947739.
  15. 1 2 Etherington, John (2007). "Nationalism, Exclusion and Violence: A Territorial Approach". Studies in Ethnicity and Nationalism. 7 (3): 24–44. doi:10.1111/j.1754-9469.2007.tb00160.x. Besoek op 20 Februarie 2024. bl.31
  16. ↑ Ernest Renan. "What is a Nation?", 1882; cf. Chaim Gans, The Limits of Nationalism, Cambridge University Press, 2003, bl. 11.
  17. ↑ Tamir, Yael (Yuli) (11 Mei 2019). "Not So Civic: Is There a Difference Between Ethnic and Civic Nationalism?". Annual Review of Political Science (in Engels). 22 (1): 419–434. doi:10.1146/annurev-polisci-022018-024059. ISSN 1094-2939.
  18. ↑ Renan, Ernest (11 Maart 1882). "What Is A Nation" (PDF). UCParis. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 24 Mei 2023. Besoek op 29 November 2022.
  19. ↑ Azurmendi, Joxe (2014): Historia, arraza, nazioa . Donostia, Elkar. ISBN 978-84-9027-297-8
  20. ↑ Michael Keating (1996). Nations Against the State The New Politics of Nationalism in Quebec, Catalonia and Scotland. Palgrave Macmillan. p. 6. ISBN 9780230374348.
  21. ↑ Michael O'Neill (2004). Devolution and British Politics. Pearson/Longman. pp. 92–. ISBN 978-0-582-47274-7.
  22. ↑ Trevor C. Salmon; Mark F. Imber (6 Junie 2008). Issues In International Relations. Taylor & Francis. pp. 50–. ISBN 978-0-203-92659-8.
  23. 1 2 Brubaker, Rogers (2004). Ethnicity Without Groups. Harvard University Press. p. 134. ISBN 0674015398.
  24. ↑ "Els valors republicans com a pilar de la nostra societat" (in Katalaans). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Januarie 2019. Besoek op 11 Augustus 2026.
  25. ↑ Aldrich, Alan (17 Augustus 2018). "Cypriotism in the Twenty-First Century". Bella Caledonia. Scotland. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Augustus 2018. Besoek op 21 Augustus 2018.
  26. ↑ Colin Hay; Anand Menon (18 Januarie 2007). European Politics. OUP Oxford. p. 125. ISBN 978-0-19-928428-3.
  27. ↑ ""Națiunea civică moldovenească" – între vis european și amnezie identitară", Podul.ro, 2025-06-06, https://www.podul.ro/articol/26199/natiunea-civica-moldoveneasca-intre-vis-european-si-amnezie-identitara, besoek op 2025-10-03
  28. ↑ Snay, Mitchell (2007). Fenians, Freedmen, and Southern Whites: Race and Nationality in the Era of Reconstruction. Louisiana State University Press. ISBN 9780807132739.
  29. ↑ Tamir, Yael (Yuli) (2019). "Not So Civic: Is There a Difference Between Ethnic and Civic Nationalism?". Annual Review of Political Science (in Engels). 22 (1): 419–434. doi:10.1146/annurev-polisci-022018-024059. ISSN 1094-2939.
  30. 1 2 Yack, Bernard (1996). "The myth of the civic nation". Critical Review. 10 (2): 193–211. doi:10.1080/08913819608443417.
  31. ↑ Özkırımlı, Umut. (2005). Contemporary Debates on Nationalism: A Critical Introduction. Basingstoke: Palgrave Macmillan.


Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Burgerlike_nasionalisme&oldid=2964316"