Gaan na inhoud

Cabaret (1972-rolprent)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Cabaret
Regisseur Bob Fosse
Produksieleier Cy Feuer
Draaiboek Jay Presson Allen
Geskoei op
Met
Musiek deur Kander en Ebb
Kinematografie Geoffrey Unsworth
Verspreider Allied Artists
Uitgereik 13 Februarie 1972
Speeltyd 124 minute
Land VSA
Taal Engels
Begroting $4,6 miljoen[2]
Bruto wins $42,8 miljoen[3]
IMDb-profiel

Cabaret is ’n Amerikaanse musikale dramarolprent van 1972, geregisseer en gechoreografeer deur Bob Fosse vanaf ’n draaiboek deur Jay Presson Allen. Dit is gebaseer op die verhoogblyspel van 1966 deur Joe Masteroff (boek) en die duo Kander en Ebb (musiek),[4] wat op sy beurt geskoei is op die toneelstuk I Am a Camera van 1951 deur John van Druten en die roman Goodbye to Berlin van 1939 deur Christopher Isherwood.[4][5] Die hoofakteurs is Liza Minnelli, Michael York, Helmut Griem, Marisa Berenson en Joel Grey.

Die rolprent het op die 45ste Oscar-toekenningsaand agt Oscars gewen, insluitend vir beste regisseur, aktrise (Minnelli) en beste manlike byspeler (Grey). Dit is die rekord vir die meeste Oscars gewen deur ’n rolprent wat nie as beste rolprent bekroon is nie. In 1995 is Cabaret deur die Library of Congress gekies vir bewaring in die Verenigde State se Nasionale Rolprentregister omdat dit as "kultureel, histories of esteties betekenisvol" beskou word.[6][7]

Verskeie nommers uit die verhoogstuk is vir die rolprent gebruik; dit sluit ook drie ander liedjies deur Kander en Ebb in, waaronder twee wat spesiaal vir die rolprent geskryf is.[8][9]

Cabaret is op 13 Februarie 1972 deur Allied Artists in die VSA uitgereik. Dit het lof van resensente ontvang en eindelik meer as $42 miljoen by die loket verdien teenoor ’n begroting van $4,6 miljoen.[4][8][3][10][11]

Rolverdeling

[wysig | wysig bron]
  • Liza Minnelli as Sally Bowles
  • Michael York as Brian Roberts
  • Helmut Griem as baron Maximilian von Heune
  • Joel Grey as die seremoniemeester
  • Fritz Wepper as Fritz Wendel
  • Marisa Berenson as Natalia Landauer
  • Elisabeth Neumann-Viertel as Fräulein Schneider
  • Helen Vita as Fräulein Kost
  • Sigrid von Richthofen as Fräulein Mayr
  • Gerd Vespermann as Bobby
  • Ralf Wolter as Herr Ludwig
  • Ricky Renée as Elke
  • Oliver Collignon as die Hitlerjugend-sanger (nie op kredietlys)
    • Mark Lambert as die sangstem van die Hitlerjugend-sanger (nie op kredietlys)[9]
  • Pierre Franckh as 'n Nazi

Storielyn

[wysig | wysig bron]

In 1931 se Berlyn tree ’n jong, openlik promiskue Amerikaanse vrou, Sally Bowles, by die Kit Kat Klub op. ’n Nuwe Britse aankomeling in die stad, Brian Roberts, trek in by die losieshuis waar Sally woon. Brian, ’n teruggetrokke akademikus en skrywer, moet Engelse lesse gee om ’n bestaan te maak terwyl hy sy doktorsgraad voltooi. Sally probeer Brian verlei, maar hy vertel haar hy het by drie vorige geleenthede probeer om seksuele verhoudings met vroue te hê, en dat almal misluk het. Hulle word vriende, en Brian sien Sally se boheemse lewe in die laaste dae van die Republiek Weimar. Toe Brian vir Sally troos nadat haar pa hulle ontmoeting gekanselleer het, word hulle minnaars en kom tot die gevolgtrekking dat sy vorige mislukkings met vroue was omdat hulle “die verkeerde drie meisies” was.

Maximilian von Heune, ’n ryk, getroude losbol en baron, raak bevriend met Sally en neem haar en Brian na sy landgoed, waar albei bederf en die hof gemaak word. Ná ’n ietwat raaiselagtige ervaring met Brian laat vaar Max haastig sy belangstelling in die tweetal. Tydens ’n rusie vertel Sally vir Brian sy het seks met Max gehad, en Brian onthul hy het ook. Brian en Sally versoen later, en Sally onthul Max het vir hulle 300 mark nagelaat en vergelyk die bedrag spottend met wat ’n professionele prostituut verdien.

Sally ontdek sy is swanger is, maar is onseker oor wie die pa is. Brian bied aan om met haar te trou en haar saam terug te neem na sy universiteitslewe in Cambridge. Aanvanklik vier hulle hulle besluit om hierdie nuwe lewe saam te begin, maar ná ’n piekniek, waartydens Brian ongeïnteresseerd optree, raak Sally mismoedig oor die beeld van haarself as ’n verveelde professorsvrou wat vuil doeke was. Uiteindelik ondergaan sy ’n aborsie, sonder om Brian vooraf daarvan in kennis te stel. Toe hy haar daaroor konfronteer, deel sy haar vrese, en die twee bereik ’n begrip. Brian vertrek na Engeland, en Sally gaan voort met haar lewe in Berlyn en verdiep haar weer in die Kit Kat Klub.

Intussen is Fritz Wendel, ’n Duitse Jood wat hom as ’n Protestantse Christen voordoen, verlief op Natalia Landauer, ’n welgestelde Duitse Joodse erfgename wat op hom neersien en sy motiewe wantrou. Deur Brian raai Sally hom aan om aggressiewer op te tree, wat Fritz uiteindelik in staat stel om haar liefde te wen. Om egter haar ouers se toestemming vir hulle huwelik te kry, moet Fritz sy Joodse agtergrond openbaar; hy doen dit, en die twee word deur ’n rabbi getrou.

Die opkoms van fascisme in Europa is ’n voortdurende onderstroom en vorm die oorhoofse intrige van die rolprent. Die ontwikkeling van die hoofkarakters kan gevolg word deur hulle veranderende optrede en houdings teenoor die steeds stygende gety van Duitse Nazisme in die Republiek Weimar. Aan die begin van die rolprent word ’n lid van die Naziparty deur die klubbestuurder uit die Kit Kat Klub gesit, en die bestuurder word later aangerand.

Die opkoms van Nazisme in die 1930’s word ook teen die einde van die rolprent uitgebeeld in ’n toneel in ’n landelike biertuin. Daar sing ’n blonde seun vir ’n gehoor van alle ouderdomme "Tomorrow Belongs to Me", oor die skoonheid van die natuur en jeug. Daar word eindelik onthul dat die seun ’n Hitlerjugend-uniform dra. Die ballade verander dan in ’n militante Nazi-volkslied, en teen die einde van die lied staan byna al die volwassenes en jong mense een vir een op en sing saam. “Dink jy steeds jy kan hulle beheer?” vra Brian dan vir Max. Ná die biertuintoneel raak Brian in ’n konfrontasie met ’n Nazi in ’n Berlynse straat betrokke, wat daartoe lei dat hy aangerand word.

In die laaste toneel van die rolprent in die Kit Kat Klub word dit stadigaan in die wasige klub duidelik dat gehoorlede wat Nazi-uniforms dra, nou in die voorste sitplekke van die klub sit.

Historiese grondslag

[wysig | wysig bron]
Die karakter Sally Bowles is geskoei op Jean Ross, 'n Britse kabaretsangeres saam met wie Isherword in die Weimartydperk as 'n kamermaat in Berlyn gewoon het.
Die karakter Sally Bowles is geskoei op Jean Ross, 'n Britse kabaretsangeres saam met wie Isherword in die Weimartydperk as 'n kamermaat in Berlyn gewoon het.

Die gebeure wat in die 1972-rolprent uitgebeeld word, is afgelei van die Anglo-Amerikaanse skrywer Christopher Isherwood se outobiografiese verhale oor sy kleurryke avonture in die Republiek Weimar.[12][13] In 1929 het Isherwood sy vriend W.H. Auden in die laaste jaar van die 1920's in die Berlyn van die Weimartydperk besoek.[14] Hy het kort daarna na Berlyn verhuis om gebruik te maak van die jong manlike prostitute wat in die stad se orgiastiese kabarette van die jazztydperk gevind is.[15][16]

Teen vroeg 1931[17][18] het Isherwood beskeie woonkwartiere gedeel met Jean Ross, ’n kabaretsangeres en aspirantaktrise.[19] Terwyl hulle saam in ’n losieshuis in Berlyn gewoon het,[19] het die 27-jarige Isherwood ’n seksuele verhouding aangeknoop met ’n 16-jarige Duitse seun,[20] terwyl Ross by ’n reeks seksuele verhoudings betrokke was.[21] Ná vyf of ses maande het die losieshuis Ross uitgesit weens haar seksuele bedrywighede, en sy het by ’n heroïenverslaafde ingetrek.[17] In dié tydperk het Isherwood en Ross na bewering vir John Blomshield ontmoet, ’n welgestelde losbol wat die rolprentkarakter van baron Maximilian von Heune geïnspireer het.[22][23] Blomshield het sowel Isherwood as Ross seksueel agtervolg. Nadat hy hulle genooi het om saam met hom oorsee te reis, het hy verdwyn sonder om tot siens te sê.[24][22][23]

In die somer van 1931 het Ross swanger geraak by die jazzpianis en latere akteur Peter van Eyck.[25][26] Sy het ’n byna noodlottige aborsie ondergaan wat deur Isherwood gereël is, terwyl hy voorgegee het dat hy die vader is.[26][27][28] Terwyl Ross van die mislukte aborsieprosedure herstel het,[26] het Duitsland se politieke situasie in Duitsland versleg.[29] Aangesien Berlyn se daaglikse tonele “armoede, werkloosheid, politieke betogings en straatgevegte tussen die uiterste linkses en uiterste regses” ingesluit het,[30] het Isherwood en ander besef dat hulle uit die land moes vlug.[31][29] “Daar was ’n gevoel van onheil wat in die strate van Berlyn gevoel kon word,” het Stephen Spender, 'n vriend, later onthou.[29]

Isherwood het in Mei 1933 uit Nazi-Duitsland gevlug.[32] Daarna het die Nazi’s die meeste van Berlyn se verdagte kabarette gesluit,[33] en baie van Isherwood se kennisse het oorsee gevlug of in konsentrasiekampe omgekom.[34] Dié werklike gebeure het Isherwood se Berlyn-verhale geïnspireer, insluitend sy novelle Sally Bowles uit 1937, wat later heruitgegee is in die 1939-roman Goodbye to Berlin. John van Druten het Goodbye to Berlin verwerk tot die 1951-toneelstuk I Am a Camera, en Harold Prince het dit vervaardig as die 1966-musiekblyspel Cabaret.[28][35]

Vervaardiging

[wysig | wysig bron]
Bob Fosse was gretig om Cabaret te regisseer ná die loketmislukking van Sweet Charity (1969).

In 1971 het Bob Fosse gehoor Cy Feuer vervaardig 'n rolprentverwerking van Cabaret vir ABC Pictures en Allied Artists.[9] Fosse was vasbeslote om die prent te regisseer en het Feuer gesmeek om hom aan te stel.[9] Hy het egter voorheen die onsuksesvolle verwerking van Sweet Charity geregisseer en die ateljees was huiwerig om hom aan te stel. Feuer was agter gretig om Fosse te kry en het die ateljeebase vertel van sy talent met die verfilming van musieknommers. Fosse is eindelik gehuur.

Fosse het al hoe meer ontevrede geraak met die draaiboekskrywer, Jay Presson Allen, se werk, wat geskoei was op Joe Masteroff se oorspronklike boek van die teaterweergawe. Fosse het Hugh Wheeler aangestel om Allen se werk te herskryf.[36]:136-139 Wheeler is die "navorsingskonsultant" genoem, terwyl Allen krediet vir die draaiboek gekry het. Wheeler, 'n vriend van Christopher Isherwood,[37] het geweet Isherwood was krities oor die blyspel omdat al die dele wat kon aanstoot gee, uitgesny is.[37] Wheeler het Isherwood se oorspronklike stories vir sy skryfwerk gebruik vir 'n getrouer verwerking.

Minnelli (links) as Sally Bowles. Sy het haar karakter se voorkoms geskoei op dié van Louise Brooks (regs), 'n Amerikaanse aktrise wat in die 1930's bekend in Weimar-Duitsland was.[36]:142

Wheeler het ook gesteun op Isherwood se openheid oor sy homoseksualiteit en het die manlike hoofrolspeler biseksueel gemaak eerder as heteroseksueel soos in die blyspel.[36]:139

Feuer het Liza Minnelli as Sally Bowles en Joel Grey as die seremoniemeester gekry lank voordat Fosse by die projek betrokke geraak het. Fosse het nie met Grey oor die weg gekom nie, maar moes hom eindelik aanvaar.[38] Fosse het Michael York as Sally se biseksuele vriend gehuur, maar Minnelli het gedink dis 'n slegte keuse – totdat sy saam met hom opgetree het.[36]:146 Die akteurs in verskeie kleiner rolle is in Wes-Duitsland gekies.

Minnelli het 'n oudisie vir die rol in die blyspel gedoen, maar is as te onervare beskou al het sy al 'n Tony gewen. Teen die tyd dat Cabaret verfilm is, het Minnelli al 'n benoeming vir 'n Oscar gekry vir haar rol in The Sterile Cuckoo (1969).

Sy het haar voorkoms, op die voorstel van haar pa, die rolprent- en verhoogregisseur Vincente Minnelli,[39] geskoei op dié van die aktrise Louise Brooks, 'n sekssimbool van die jazztydperk.[39][36]:142 Sy was, nes Sally Bowles, 'n aspirerende aktrise en Amerikaanse ekspat wat tydelik na Wes-Duitsland verhuis het op soek na internasionale roem.[36]:139

Fosse en Feuer het na Wes-Duitsland gereis om die finale filmspan saam te stel. Al die repetisies en die verfilming het in Wes-Duitsland plaasgevind. Binnenshuise tonele is in 'n ateljee buite München geskiet.[9][36]:146

Vergelyking met bronmateriaal

[wysig | wysig bron]

Die rolprent verskil aansienlik van die verhoogblyspel. In laasgenoemde was Sally van Engeland, nes in Isherwood se Goodbye to Berlin. In die prent is sy Amerikaans.[8] Cliff Bradshaw is tot Brian Roberts hernoem en Engels gemaak (nes Isherwood, op wie die karakter geskoei is), eerder as Amerikaans soos in die verhoogweergawe.[8][36]:139 Die karakters en storielyn van Fritz, Natalia en Max kom uit I Am a Camera en was nie in die verhoogblyspel nie.[37]

Kander en Ebb het verskeie nuwe liedjies vir die rolprent geskryf en ander uitgelaat.[8][9] "Don't Tell Mama" is vervang met "Mein Herr"[36]:143 en "The Money Song" met "Money, Money".[36]:141-43 Die liedjie "Maybe This Time", wat Sally in die kabaret uitvoer, kom van voor die blyspel en is in 1964 deur Minnelli opgeneem.[36]:141-43[40] Hoewel "Don't Tell Mama", "The Money Song" en "Married" uit die rolprent gelaat is, kom al drie nog in 'n instrumentale vorm voor.[36]:155

Klankbaan

[wysig | wysig bron]

Alle snitte is deur John Kander en Fred Ebb geskryf.

Cabaret: oorspronklike musiek[41][42]
Nr.TitelSangerSpeeltyd
1."Willkommen"Joel Grey4:29
2."Mein Herr"Liza Minnelli3:36
3."Maybe This Time"Liza Minnelli3:11
4."Money, Money"Joel Grey, Liza Minnelli3:04
5."Two Ladies"Joel Grey3:11
6."Sitting Pretty"Instrumentaal2:27
7."Tomorrow Belongs to Me"Mark Lambert[9]3:06
8."Tiller Girls"Joel Grey1:41
9."Heiraten (Getroud)"Greta Keller3:45
10."If You Could See Her"Joel Grey3:54
11."Cabaret"Liza Minnelli3:34
12."Finale"Joel Grey2:28
Totale speeltyd:38:14

Ontvangs

[wysig | wysig bron]

Kontemporêre resensies

[wysig | wysig bron]

Variety het beweer die rolprent het die "stroperigste" resensies van die jaar ontvang.[43] Roger Ebert het in Februarie 1972 'n positiewe resensie in die Chicago Sun-Times geskryf en gesê: "Dit is geen gewone musiekblyspel nie… 'n Deel van sy sukses kom daaruit dat dit nie verval in die ou cliché dat musiekblyspele jou gelukkig moet maak nie. In plaas daarvan om die rolprentweergawe af te water deur sy las van wanhoop te verlig, het regisseur Bob Fosse reguit na die somber hart van die materiaal gegaan en daar gebly."[44][10]

A.D. Murphy van Variety het geskryf: "Die rolprentweergawe van die 1966-musiekblyspel Cabaret is uiters ongewoon: Dit is geleerd, stout, gesofistikeerd, sensueel, sinies en hartverwarmend, en stem 'n mens ontstellend tot nadenke. Liza Minnelli lei 'n sterk rolverdeling. Bob Fosse se algemeen uitstekende regie herskep die milieu van Duitsland sowat 40 jaar gelede."[4]

Roger Greenspun van The New York Times het in Februarie 1972 geskryf "Cabaret is een van daardie geweldig bevredigende onvolmaakte werke waarin jy van begin tot einde letterlik kan voel hoe 'n rolprent tot lewe kom."[8] Net so het Pauline Kael van The New Yorker die rolprent geprys:

"’n Groot rolprentmusiekblyspel. Dit neem sy vorm uit politieke kabaret en is ’n satire van versoekings. In ’n verbysterende balanseertoertjie hou Bob Fosse, die choreograaf-regisseur, die tydperk – Berlyn, 1931 – op ’n koel afstand. Ons sien die verval as skreeusnaaks en slordig; tog sien ons ook die dierlike energie daarin – alles lyk asof dit geseksualiseer word. Die rolprent buit nie verval uit nie; dit gee dit eerder sy regmatige plek. Met Joel Grey as ons duiwelpopaanbieder – die seremoniemeester – en Liza Minnelli (in haar eerste sangrol op die skerm) as uitbundige, beïnvloedbare Sally Bowles wat die lewe van ’n hoofster najaag maak nie saak wat nie; Minnelli het soveel vrolikheid en elektrisiteit dat sy voor ons oë ’n ster word."[11]

Reaksie van Isherwood en ander

[wysig | wysig bron]
Christopher Isherwood het nie van die 1972-rolprent gehou nie omdat hy gevoel het dit beeld homoseksualiteit in ’n negatiewe lig uit.[45]:63

Hoewel Cabaret met sy uitreiking goed deur rolprentresensente ontvang is,[8][10][4][11] was die skrywer Christopher Isherwood en ander mense op wie die rolprent se karakters geskoei was, minder ontvanklik teenoor die verwerking.[30][45]:63

Isherwood self was krities oor die rolprent weens wat hy beskou het as die negatiewe uitbeelding van homoseksualiteit:

"In die rolprent van Cabaret word die manlike hoofkarakter Brian Roberts genoem. Hy is ’n biseksuele Engelsman; hy het ’n verhouding met Sally en later met een van Sally se minnaars, ’n Duitse baron... Brian se homoseksuele neiging word behandel as ’n onbehoorlike maar komiese swakheid waaroor gegiggel kan word, soos bednatmaak."[45]:63

Ook Isherwood se vriendin, Jean Ross – op wie die karakter Sally Bowles gebaseer was[46]:26 – was twyfelagtig oor die prent.[47]:70 Sy het gevoel die uitbeelding van Berlyn in die 1930’s was "heeltemal, heeltemal anders" as die werklikheid.[48]:33–34 Nietemin het sy erken die uitbeelding van hulle sosiale kring van Britse uitgewekenes as plesiersoekende libertyne was akkuraat: "Ons was almal volkome gekant teen die burgerlike standaarde van ons ouers se geslag. Dit is wat ons na die Berlyn van die Weimartydperk geneem het. Die klimaat daar was vryer."[48]:33–34 Sulke dubbelsinnigheid teenoor Cabaret (1972) was nie uniek binne Isherwood se kring nie.[30]

Die digter Stephen Spender het betreur hoe Cabaret Weimar-Berlyn se verpletterende armoede verbloem:

"Daar is nie ’n enkele maaltyd, of klub, in die rolprent Cabaret wat ek en Christopher [Isherwood in 1931] sou kon bekostig nie. Wat ons meestal geken het, was die Berlyn van armoede, werkloosheid, politieke betogings en straatgevegte tussen magte van die uiterste linkses en uiterste regses."[30]

Beide Spender en Ross het aangevoer die rolprent en die musiekblyspel het die harde werklikhede van die Weimartydperk geromantiseer.[30][48]:33–34

Retrospektiewe resensies

[wysig | wysig bron]

In 2002 het Jamie Russell van die BBC geskryf die rolprent "is die eerste musiekblyspel nog wat ’n X-gradering gekry het; Bob Fosse se Cabaret het Liza Minnelli tot Hollywood-supersterstatus lanseer en die musiekblyspel vir die Era van Aquarius herskep."[49]

In 2013 het die rolprentresensent Peter Bradshaw Cabaret eerste geplaas op sy lys van "top-10-musiekblyspele", en dit beskryf as "duiwels aansteeklik, skrikwekkend verleidelik … geregisseer en gechoreografeer met elektriese styl deur Bob Fosse … Cabaret is deurdrenk van die sensueelste soort sinisme en dekadente wanhoop."[50] In 2024 het Forbes Cabaret as die beste rolprentblyspel van alle tye aangewys.[51]

Omstredenheid

[wysig | wysig bron]

Hoewel minder eksplisiet in vergelyking met ander rolprente wat in die 1970’s gemaak is, het Cabaret uitdruklik gehandel oor onderwerpe soos korrupsie, seksuele dubbelsinnigheid, valse drome en Nazisme. Tim Dirks by Filmsite.org merk op: "Die seksueel gelaaide, halfomstrede en perverse musiekblyspel was die eerste een nog wat ’n X-gradering ontvang het (hoewel dit later hergradeer is) met sy talle seksuele verhoudings en hedonistiese klublewe. Daar was aansienlike seksuele insinuasie, kru taal, terloopse praatjies oor seks (homoseksueel en heteroseksueel), ’n mate van antisemitisme en selfs ’n aborsie in die prent."[52] Dit is ook as X in Brittanje gradeer en later tot 15 hergradeer.[49][53]

Wat Nazisme betref, was daar min konsensus onder resensente oor die moontlik fascistiese implikasies van die rolprent en toneelstuk. Steven Belletto het egter ’n resensie van Cabaret in die tydskrif Criticism geskryf waarin hy die rolprent se antifascistiese temas uitgelig het, sigbaar beide binne en buite die musiekuitvoerings. Volgens Belletto "verwerp [Cabaret] die logika van fascistiese sekerheid deur verskeie nommers op te voer wat toegewy is aan ironie en dubbelsinnigheid, ondanks die maniere waarop die rolprent deur verskeie resensente verstaan is".[54]

Die toneel met die lied "Tomorrow Belongs to Me" was omstrede, met Kander en Ebb, wat albei Joods was, wat soms verkeerdelik daarvan beskuldig is dat hulle ’n historiese Nazilied gebruik het.[55] Volgens ’n artikel in Variety in November 1976 is die rolprent in Wes-Berlyn gesensor toe dit die eerste keer daar in teaters uitgereik is, met die toneel waarin die Hitlerjugend "Tomorrow Belongs to Me" sing verwyder.[9] Hierdie verwydering is gedoen "weens die gevoel dat dit wrewel by die gehoor kon opwek deur die simpatiseerders van die Nazi-beweging in die 1930’s te wys."[9] Die toneel is egter teruggeplaas toe die rolprent op 7 November 1976 op Wes-Duitse televisie vertoon is.[9]

Nog ’n onderwerp van bespreking was die lied "If You Could See Her",[56] wat afsluit met die reël: "If you could see her through my eyes, she wouldn't look Jewish at all." Die doel van die lied was om antisemitisme uit te beeld soos dit al hoe meer in Berlyn handuit ruk, maar daar was ’n aantal Joodse groepe wat die liriek anders vertolk het.[57]

Pryse

[wysig | wysig bron]

Cabaret het altesaam 10 benoemings vir 'n Oscar gekry en agt daarvan gewen, insluitende vir beste regisseur. Dit was die meeste benoemings vir 'n prent wat nie as beste prent aangewys is nie.[9][58]

Die prent het ook talle ander pryse gewen, onder meer 'n paar Baftas en Golden Globes.

Kort voor die 45ste Oscar-toekenningsaand het Bob Fosse twee Tonys ontvang vir die regie en choreografie van Pippin, sy grootste verhoogtreffer. Maande later het hy die Emmy gewen vir die regie en choreografie van Liza Minnelli se spesiale TV-program Liza with a Z. Hy was die eerste rolprentregisseur wat al drie pryse binne 'n jaar gewen het.

Erfenis

[wysig | wysig bron]
Minnelli het die rol van Sally Bowles laat herleef in die TV-program Liza with a Z, weer met Bob Fosse as regisseur.

Cabaret is deur die tydskrif TV Guide aangewys as een van die grootste rolprente wat nog gemaak is[59] en in die tydskrif Movieline as een van die "100 Beste Flieks Nog".[60] Dit is op #78 ingesluit in Film4 se "100 Beste Prente van Alle Tye"[61] en in die The San Francisco Chronicle se "Warm 100 prente van die verlede" opgeneem; dit is genoem "die laaste groot byspel" en 'n "stylvolle, amper perfekte prent."[62]

David Benedict het in The Guardian oor Cabaret se invloed op musiekprente geskryf: "Musiekprente was toe al laag op fliekvlooie se lys; hoekom was dit dan so 'n sukses? Eenvoudig: Cabaret is die musiekprent vir mense wat hulle haat… Een van die hoofredes dat Cabaret' so gewild is, is omdat dit nie as 'n musiekprent geskiet is nie."[63]

Die prent is genoem een van die belangrikstes vir die queer bioskoop vir sy uitbeelding van biseksualiteit[8] en een van die redes dat Liza Minnelli 'n gay ikoon is. Rolprentblogs het dit gekies as "die gayste wenner in die geskiedenis van die Oscars".[64][65][66] Die rolprentvervaardiger Bill Condon het dit genoem een van die bronne van inspirasie vir sy prent Kiss of the Spider Woman van 2025, 'n verwerking van Kander en Ebb se verhoogblyspel met dieselfde naam.[67][68]

In Februarie 2020 het die webtuiste Vulture die prent gekies as een van "die beste rolprente wat nie 'n Oscar vir beste prent gewen het nie".[69]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. 1 2 3 "Cabaret (1972)". AFI Catalog of Feature Films. Besoek op 5 November 2024.
  2. ↑ Beaupre, Lee (31 Mei 1973). "ABC's 5 Years of Film Production Profits & Losses". Variety. [Penske Media Corporation. p. 3. ISSN 0042-2738. OCLC 60626328.
  3. 1 2 "Cabaret, Worldwide Box Office". Worldwide Box Office. Besoek op 21 Januarie 2012.
  4. 1 2 3 4 5 Murphy, A.D. (16 Februarie 1972). "Cabaret". Variety. Penske Media Corporation. p. 18. ISSN 0042-2738. OCLC 60626328. Besoek op 7 Desember 2015.
  5. ↑ Belletto 2008, p. 609.
  6. ↑ "Complete National Film Registry Listing". Library of Congress. United States Government Publishing Office. Besoek op 27 Februarie 2020.
  7. ↑ Liebenson, Donald (4 Januarie 1996). "Cinematic Legends Take Their Place in National Film Registry". Chicago Tribune (in American English). Besoek op 28 Mei 2020.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 Greenspun, Roger (14 Februarie 1972). "Liza Minnelli Stirs a Lively 'Cabaret'". The New York Times. The New York Times Company. ISSN 1553-8095. OCLC 1645522. Besoek op 28 Februarie 2020.
  9. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 "Cabaret (1972) – Notes – TCM.com". Turner Classic Movies. Warner Bros. Entertainment Inc. 2016. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Oktober 2017. Besoek op 8 Februarie 2016.
  10. 1 2 3 Ebert, Roger (1 Januarie 1972). "Cabaret Movie Review & Film Summary (1972)". RogerEbert.com. Ebert Digital LLC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Junie 2019. Besoek op 12 Junie 2019.
  11. 1 2 3 Kael, Pauline (12 Februarie 1972). "Grinning (Review of Cabaret)". The New Yorker. Condé Nast. pp. 84, 86–88. ISSN 0028-792X. OCLC 320541675. Besoek op 6 Februarie 2016.
  12. ↑ Doyle, Rachel B. (12 April 2013). "Looking for Isherwood's Berlin". The New York Times (in American English). The New York Times Company. ISSN 1553-8095. OCLC 1645522. Besoek op 26 Februarie 2022.
  13. ↑ Moss, Howard (3 Junie 1979). "Christopher Isherwood: Man and Work". The New York Times. The New York Times Company. ISSN 1553-8095. OCLC 1645522. Besoek op 28 Februarie 2020.
  14. ↑ Isherwood 1976, pp. 3–8.
  15. ↑ Moss 1979
  16. ↑ Isherwood 1976, Chapter 1
  17. 1 2 Bucknell, Katherine (26 Augustus 2024). "How Weimar Berlin Inspired Christopher Isherwood's Sally Bowles". Literary Hub. New York City: Grove Atlantic. Besoek op 6 Januarie 2024.
  18. ↑ Isherwood 1976, p. 63.
  19. 1 2 Frost, Peter (31 Desember 2013). "Jean Ross: The Real Sally Bowles". Morning Starpublisher=People's Press Printing Society. ISSN 0307-1758. Besoek op 28 Februarie 2020.Frost's article is more or less a summary of the Oxford National Biography article by Peter Parker.
  20. ↑ Parker 2005, pp. 205–206
  21. ↑ Isherwood, 1976 & Parker 2005.
  22. 1 2 Fryer, Jonathan (1993). Eye of the Camera. Londen: Allison & Busby. p. 83. ISBN 978-0-85031-938-5.
  23. 1 2 MacLean, Roy (2014). Berlin: Portrait of a City Through the Centuries. New York: St. Martin's Press. p. 181. ISBN 978-1-250-05186-8.
  24. ↑ Isherwood 1976, p. 84
  25. ↑ Bucknell 2024.
  26. 1 2 3 Parker, Peter (2005) [2004]. Isherwood: A Life Revealed. Londen: Picador. pp. 192, 220. ISBN 978-0-330-32826-5.
  27. ↑ Thomson, David (21 Maart 2005). "The Observer as Hero". The New Republic. New York. Besoek op 2 Oktober 2019.
  28. 1 2 Lehmann, John (1987). Christopher Isherwood: A Personal Memoir. New York: Henry Holt and Company. pp. 28–9. ISBN 0-8050-1029-7.
  29. 1 2 3 Spender, Stephen (1966) [1951]. World Within World: The Autobiography of Stephen Spender. Berkeley, Kalifornië: University of California Press. pp. 125–130. ISBN 978-0-679-64045-5.
  30. 1 2 3 4 5 Spender, Stephen (30 Oktober 1977). "Life Wasn't a Cabaret". The New York Times. New York Times Company. p. 198. ISSN 1553-8095. OCLC 1645522. Besoek op 20 Februarie 2020.
  31. ↑ Parker 2005, p. 221.
  32. ↑ Parker 2005, pp. 257–258
  33. ↑ Farina, William (2013). "Christopher Isherwood, Reporting from Berlin". The German Cabaret Legacy in American Popular Music. New York: McFarland & Company. p. 79. ISBN 978-0-7864-6863-8.
  34. ↑ Isherwood et al. 2013.
  35. ↑ Izzo, David Garrett (2005). Christopher Isherwood Encyclopedia. Londen: McFarland & Company. pp. 97, 144. ISBN 0-7864-1519-3.
  36. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Garebian, Keith (2011). The Making of Cabaret. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0199732500.
  37. 1 2 3 "Christopher Isherwood on Day at Night, with James Day" (in en). Day at Night (Public Broadcasting Service (PBS), CUNY TV). April 25, 1974. https://www.youtube.com/watch?v=kx09mDenhKU. Besoek op June 18, 2018. No. 32, season 2.
  38. ↑ Riedel, Michael (26 Maart 2024). "The Untold History of Cabaret: Revived and Kicking". Vanity Fair. No. April 2024. Besoek op 7 April 2024.
  39. 1 2 "Liza Minnelli" (in en). Inside the Actors Studio (Bravo). February 5, 2006. No. 6, season 12.
  40. ↑ Kander, John; Ebb, Fred; Lawrence, Greg (9 September 2004). Colored Lights: Forty Years of Words and Music, Show Biz, Collaboration, and All That Jazz. Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0571211692.
  41. ↑ "Cabaret (1972) soundtrack details". Besoek op 25 Maart 2013.
  42. ↑ "Cabaret: Original Soundtrack Recording (1972 Film)". Amazon. 8 Maart 1996. Besoek op 25 Maart 2013.
  43. ↑ Frederick, Robert B. (3 Januarie 1973). "'Godfather': & Rest Of Pack". Variety. p. 7.
  44. ↑ Ebert, Roger (18 Februarie 1972). "A movie musical of moral anarchy". Chicago Sun-Times. p. 43.
  45. 1 2 3 Isherwood, Christopher (1976). Christopher and His Kind: A Memoir, 1929-1939. New York: Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0374-53522-3.
  46. ↑ Bletchly, Rachel (2 April 2013). "Their True Characters". Daily Mirror. Reach plc. p. 26. OCLC 223228477.
  47. ↑ Isherwood, Christopher (2012). Liberation: Diaries, Vol. 3: 1970–1983. New York: HarperCollins. ISBN 978-0-06-208474-3.
  48. 1 2 3 Johnstone, Iain (1975). "The Real Sally Bowles". Folio. Washington, D.C.: Hanson Publications, Inc. pp. 33–34.
  49. 1 2 Russell, Jamie (6 Junie 2002). "BBC – Films – Review – Cabaret". BBC News. BBC. Besoek op 7 Desember 2015.
  50. ↑ Bradshaw, Peter (3 Desember 2013). "Top 10 Musicals". The Guardian. Guardian Media Group. ISSN 1756-3224. OCLC 60623878. Besoek op 3 Desember 2013.
  51. ↑ Escandon, Rosa (5 Maart 2024). "The 35 Best Movie Musicals Of All Time". Forbes (in Engels). Besoek op 13 Januarie 2026.
  52. ↑ Dirks, Tim (2013). "Cabaret (1972)". Filmsite. Besoek op 7 Februarie 2016.
  53. ↑ "Cabaret". British Board of Film Classification. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Mei 2019. Besoek op 11 Mei 2019.
  54. ↑ Belletto, Steven (2008). "'Cabaret' and Antifascist Aesthetics" (PDF). Criticism. 50 (4): 609–630. doi:10.1353/crt.0.0081. JSTOR 23130878. S2CID 194076043. Besoek op 6 Januarie 2026.
  55. ↑ Steyn, Mark (29 November 1997). "Hammerstein, Bernstein, Blitzstein, Jule Styne – The great names of American musical theatre are Jewish". The Independent. Independent Digital News & Media Ltd. Besoek op 21 Mei 2018.
  56. ↑ Belletto 2008, p. 610.
  57. ↑ Belletto 2008, p. 625.
  58. ↑ "Films Winning 4 or More Awards Without Winning Best Picture". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Maart 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Julie 2016. Besoek op 15 September 2011.
  59. ↑ Dirks, Tim. "50 Greatest Movies from TV Guide". Filmsite. Besoek op 6 Februarie 2016.
  60. ↑ Dirks, Tim. "The 100 Best Movies Ever Made by Movieline Magazine". Filmsiteaccess-date=February 6, 2016.
  61. ↑ Dirks, Tim. "100 Greatest Films of All Time". Filmsite. Besoek op 6 Februarie 2016.
  62. ↑ Guthmann, Edward (5 Oktober 1997). "A Hot 100 From Out of the Past". The San Francisco Chronicle. Besoek op 12 Januarie 2026 – via Newspapers.com.
  63. ↑ Benedict, David (15 Junie 2002). "Win When You're Singing". The Guardian. Guardian Media Group. ISSN 1756-3224. OCLC 60623878. Besoek op 7 Februarie 2016.
  64. ↑ Baines, Christian (Julie 24, 2012). "10 Classic Movies Every Gay Man Must See". samesame. Geargiveer vanaf die oorspronklike op Maart 2, 2016. Besoek op Februarie 21, 2016.
  65. ↑ St. James, James (8 Junie 2017). "The Gay Essentials: The 50 Movies Every Gay Man Needs to See". The WOW Report. Besoek op 21 Februarie 2016.
  66. ↑ "50 Essential Gay Films". Out. Pride Media. 9 Desember 2012. ISSN 1062-7928. Besoek op 21 Februarie 2016.
  67. ↑ Higgins, Molly (25 Januarie 2025). "What Changes Have Been Made for the Jennifer Lopez-Led Kiss of the Spider Woman Movie Musical?". Playbill. Besoek op 4 Februarie 2025.
  68. ↑ Fleming, Mike Jr. (25 Januarie 2025). "Sundance: Bill Condon On Revisiting Kiss Of The Spider Woman After 40 Years & Turning Jennifer Lopez Loose In An MGM-Style Musical". Deadline Hollywood. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Januarie 2025. Besoek op 4 Februarie 2025.
  69. ↑ Phipps, Keith (Februarie 2020). "The Best Movies That Lost Best Picture at the Oscars". Vulture. Vox Media. Besoek op 13 Januarie 2026.

Skakels

[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Cabaret_(1972-rolprent)&oldid=2908739"