Cape of Good Hope Punishment Act
Die Cape of Good Hope Punishment Act is deur die Britse regering gebruik om die Groot Trek te probeer verhoed.
Hierdie wet wat op 13 Augustus 1836 deur die Britse parlement in Londen aangeneem is, het bepaal dat Britse burgers in die howe van die Kaapkolonie aanspreeklik gehou kon word vir misdade wat hulle ten noorde van die koloniale grense tot sover as die 25º-suiderbreedtelyn teenoor die inheemse bevolking pleeg. Die amptelike doel van die wet was om die inheemse bevolking teen die blanke koloniste te beskerm. In werklikhied was die doel om die trek van Britse onderdane, naamlik blanke trekboere, na die binneland te ontmoedig, want die ryksregering wou nie op daardie stadium die kolonie vergroot nie. Die Kaapse goewerneur moes magistrate aanstel met die mag om Britse burgers te arresteer en verhoor, maar mag nie ingemeng het met die inheemse bevolking in die gebied tussen die noordgrens van die Kaapkolonie en die 25º-suiderbreedtelyn nie. Daar is gehoop dat die wet die boere sal ontmoedig om te trek, want hulle bly Britse onderdane as hulle die kolonie verlaat en bly dus onderhewig aan die Britse wette. Daarom het die handelaar Johan Arnold Smellekamp by die Voortrekkers aanbeveel om noord van die 25º-grens te trek om sodoende vry te wees van Britse heerskappy.
Andries Hendrik Potgieter, Louis Trichardt en Hans van Rensburg het oor die grens getrek. Ohrigstad, Nylstroom en Schoemansdal is noord van die grens gestig.
Dit was heeltemal onprakties om hierdie wet toe te pas, Geen Voortrekker is ingevolge die wet suksesvol deur ‘n Kaapse hof vervolg nie. Met die sluiting van die Sandrivierkonvensie het die wet verval.