Gaan na inhoud

Der Tänzer meiner Frau

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Der Tänzer meiner Frau
Regisseur Alexander Korda
Produksieleier Hermann Fellner
Josef Somlo
Draaiboek
  • Paul Armont
  • Jacques Bousquet
  • Adolf Lantz
  • Alexander Korda
Met
  • María Corda
  • Victor Varconi
  • Willy Fritsch
  • Livio Pavanelli
Kinematografie Nicolas Farkas
Redigeerder Ratnadip Dey
Ateljee Felsom Film
Verspreider UFA
Uitgereik 6 November 1925
Speeltyd 148 min
Land Vlag van Duitsland Duitsland
IMDb-profiel

Der Tänzer meiner Frau is 'n Duitse stilfilm uit 1925. Alexander Korda is die regisseur.[1] Die hoofrolspelers is Victor Varconi, María Corda en Willy Fritsch.

Storielyn

[wysig | wysig bron]

Die vrolike huweliks- en danskomedie oor 'n dansverhouding begin met die eenvoudige besef in die huis van die Paryse egpaar Chauvelin dat Madame mal is oor dans, terwyl haar stywe man eerder 'n volslae danshater is. Lucille hou aan om haar man Edmond te probeer oorreed om uiteindelik saam met haar te dans, maar hy wil absoluut nie en dink dans is dom. Maar Lucille laat haar nie afskrik nie en gaan dans eerder alleen. ’n Plaasvervangermaat word vinnig gevind in Claude Gerson, ’n dansliefhebber van haar man. Claude het al 'n geruime tyd sy oog op Lucille, maar is altyd deur haar verwerp. Uiteindelik sien hy sy groot kans het aangebreek.

In die danssaal ontmoet Lucille die aantreklike Max de Sillery, nie net 'n vriend van Claude nie, maar ook 'n begaafde danser. Sy is betower as Max haar oor die dansvloer lei, en hulle albei dans tot laat in die nag. Daarna vertrek die egpaar saam en gaan voort met hul feesviering in Yvonne Trieux se woonstel. Die jong vrou is nie net 'n aktrise nie, maar ook 'n buurvrou van die Chauvelin-egpaar. Edmond Chauvelin sien nou ’n goeie geleentheid om wraak te neem op sy rondlopervrou en ongehinderd met die buurman te flankeer. Sy benut op haar beurt die geleentheid om haar kêrel Max jaloers te maak en begin met Edmond flirt. Uiteindelik word die verhoudings- en danskonflikte egter vriendskaplik opgelos, en die ou pare vind mekaar weer. Edmond het besef hoe belangrik dans in Lucille se lewe is en leer nou uiteindelik self dans.

Hoofrolspelers

[wysig | wysig bron]
  • Victor Varconi as Edmund Chauvelin
  • María Corda as Lucille Chauvelin
  • Willy Fritsch as Max de Sillery
  • Livio Pavanelli as Claude Gerson
  • Lea Seidl as Ivonne Trieux
  • Hans Junkermann
  • Hermann Thimig
  • Olga Limburg

Produksie notas

[wysig | wysig bron]

Verfilming het in Junie 1925 plaasgevind. Die première was op 6 November 1925 by die UFA-teater op Kurfürstendamm in Berlyn. ’n Jeugverbod is op die sesbedrywe toneelstuk ingestel.

Paul Leni het die filmstelle ontwerp. Marlene Dietrich se ongekrediteerde kort verskyning as 'n trompetspeler in 'n jazz-orkes het grootliks ongesiens verbygegaan; Haar man Rudolf Sieber het die pos van produksiebestuurder in dié produksie opgeneem.

Hierdie film was 'n werklike uitdaging vir Fritsch, aangesien hy dwarsdeur sy lewe beweer het dat hy 'n verskriklike danser was.[2]

Kritiek

[wysig | wysig bron]

By geleentheid van Alexander Korda se produksie van Madame wünscht keine Kinde, het Hans Feld in Film-Kurier No. 293 van 15 Desember 1926 onthou dat die regisseur die beste sosiale komedie van die seisoen geskep het met Der Tänzer meiner Frau en die Berliner Tageblatt van 7 November 1925, dat sy vertoning "genietlik en snaaks geprys is."

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. Her Dancing Partner
  2. Heike Goldbach: Ein Feuerwerk an Charme. Willy Fritsch. Hamburg 2017

Eksterne skakels

[wysig | wysig bron]