Enzo Bearzot
Bearzot, afgebeeld op ’n Panini-sokkerkaart, omstreeks 1975 | |||
| Persoonlike inligting | |||
|---|---|---|---|
| Geboortenaam | Enzo Bearzot[1] | ||
| Geboortedatum | 26 September 1927 | ||
| Geboorteplek | Aiello del Friuli, Italië | ||
| Sterfdatum | 21 Desember 2010 (op 83) | ||
| Sterfplek | Milaan, Italië | ||
| Speelposisie | Verdedigende middelvelder | ||
| Seniorloopbaan* | |||
| Jare | Span | Kere† | (Doele)† |
| 1946–1948 | Pro Gorizia | 39 | (2) |
| 1948–1951 | Internazionale | 19 | (0) |
| 1951–1954 | Catania | 95 | (5) |
| 1954–1956 | Torino | 65 | (1) |
| 1956–1957 | Internazionale | 27 | (0) |
| 1957–1964 | Torino | 164 | (7) |
| Totaal | 409 | (15) | |
| Nasionale span | |||
| 1955 | Italië | 1 | (0) |
| Spanne bestuur | |||
| 1964–1967 | Torino (jeug) | ||
| 1968–1969 | Prato | ||
| 1969–1975 | Italy o/23 | ||
| 1975–1986 | Italië | ||
| * Kere vir seniorklub uitgedraf en doele is net vir die plaaslike liga.. † Kere uitgedraf (Doele). | |||
Enzo Bearzot (26 September 1927 – 21 Desember 2010) was ’n Italiaanse professionele sokkerspeler en -afrigter. As ’n verdediger en middelveldspeler het hy die grootste deel van sy loopbaan by Torino FC deurgebring, oor twee periodes. As afrigter is hy die bekendste daarvoor dat hy Italië na triomf gelei het by die FIFA Wêreldbeker in 1982.[2][3]
Na swak vertonings in die eerste drie wedstryde het Bearzot die sogenaamde silenzio stampa (“persstilte”) aangekondig om toenemende kritiek van die Italiaanse pers te vermy. Ná dit het die Italiaanse span uiteindelik begin om hul beste sokker te speel, en hulle het Argentinië en Brasilië in die tweede rondte geklop, Pole in die halfeindstryd, en Wes-Duitsland in die eindstryd, en sodoende die Wêreldbeker vir die eerste keer sedert 1938 gewen.
Hy het ná die Wêreldbeker in 1986 bedank. Bearzot hou die rekord vir die meeste wedstryde as afrigter van Italië, met 104 wedstryde.[4] Hy is bynaam Vecchio (“ou man”) genoem en was bekend vir sy kalm geaardheid en sy liefde vir pyprook.[5]
’n Jaar ná sy dood is ’n toekenning ter ere van die 1982-Wêreldbeker-afrigter ingestel, die “Enzo Bearzot-toekenning”, wat jaarliks toegeken word aan die beste Italiaanse afrigter van die jaar.[6]
Verwysings
[wysig | wysig bron]- ↑ "Bearzot Sig. Enzo". Quirinale (in Italiaans). Presidenza della Repubblica Italiana. Besoek op 11 Desember 2020.
- ↑ "Bearzot". Dizionario d'ortografia e di pronunzia (in Italiaans). RAI. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 Mei 2014. Besoek op 17 Mei 2014.
- ↑ Canepari, Luciano. "Bearzot". DiPI Online (in Italiaans). Besoek op 26 Oktober 2018.
- ↑ "Italian National Team Coaches". rsssf.org. Besoek op 12 November 2025.
- ↑ "Oldest Man In the World". The New York Times. 5 Julie 1982. Besoek op 12 November 2025.
- ↑ "Leicester's Claudio Ranieri wins Enzo Bearzot award for best Italian coach". ESPNFC. 6 April 2016. Besoek op 7 April 2016.