Gaan na inhoud

Etniese nasionalisme

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie

Etniese nasionalisme, ook bekend as etno-nasionalisme,[1] is 'n vorm van nasionalisme waarin die nasie en nasionaliteit gedefinieer word in terme van etnisiteit,[1] met klem op 'n etnosentriese (en in sommige gevalle 'n etnostaat/etnokratiese) benadering tot verskeie politieke kwessies wat verband hou met die nasionale bevestiging van 'n spesifieke etniese groep.[2][3]

Die sentrale beginsel van etniese nasionaliste is dat "nasies gedefinieer word deur 'n gedeelde erfenis, wat gewoonlik 'n gemeenskaplike taal, 'n gemeenskaplike geloof en 'n gemeenskaplike etniese afkoms insluit".[4] Diegene van ander etnisiteite kan as tweedeklasburgers geklassifiseer word.[5][6] As gevolg van hierdie eienskappe is etniese nasionalisme nou verwant aan nativisme en word dit geassosieer met die radikale regs-groeperings.[7]

Geleerdes van diaspora-studies verbreed die konsep van "nasie" na diasporiese gemeenskappe. Die terme "etnonasie" en "etno-nasionalisme" word soms gebruik om 'n konseptuele kollektief van verspreide etniese groepe te beskryf.[8] Om 'n etnos wyd te definieer, kan daartoe lei dat etniese nasionalisme 'n vorm van pan-nasionalisme of makronasionalisme word, soos in gevalle soos pan-Germanisme of pan-Slawisme.[9]

In akademiese literatuur, na aanleiding van 'n teoretiese onderskeid deur Hans Kohn, word etniese nasionalisme gewoonlik gekontrasteer met burgerlike nasionalisme, hoewel hierdie onderskeid ook gekritiseer is.[10][11][12][13]

Konseptuele ontwikkeling

[wysig | wysig bron]

Geskiedenis

[wysig | wysig bron]

Die studie van etno-nasionalisme het in die vroeë 20ste eeu ontstaan in die tussenoorlogse tydperk tussen die Eerste en Tweede Wêreldoorlog, met die "hertekening van die politieke kaart van Europa, gedeeltelik langs etniese en nasionale lyne volgens 'n verklaarde "reg van volke" op selfbeskikking en die opkoms van fascistiese etnosentriese ideologieë (insluitend Nazisme).[14] Filosoof Hans Kohn was een van die eerstes wat etniese nasionalisme van burgerlike nasionalisme onderskei het in sy 1944-publikasie Die Idee van Nasionalisme: 'n Studie in sy Oorsprong en Agtergrond.[15]

Tydens die Koue Oorlog het die onafhanklikheidsbeweging wat in voormalige Europese kolonies in Asië en Afrika begin is, navorsing oor etniese, stam- en nasionale identiteite en die "politieke probleme" wat voortspruit uit hul interaksies met territoriale staatskap hernu,[14] terwyl die ineenstorting van die Sowjetunie in die 1980's en 1990's en die "herlewing van etniese en nasionale eise en konflikte in die nasleep daarvan" die etno-nasionalisme-studie in die laat 20ste eeu net verder aangespoor het. eeu.[14]

Toenemende internasionale migrasie as 'n funksie van kontemporêre globalisering het ook aanleiding gegee tot "etno-nasionale" bewegings, insluitend reaksionêre "nativistiese" groepe wat gefokus is op uitsluitende identiteitspolitiek. In die ontwikkelende wêreld het sulke tendense in sommige gevalle 'n eksplisiet xenofobiese en rassistiese karakter aangeneem, soos gesien in die voorbeeld van "wit nasionalisme" in die Verenigde State.[14]

Eienskappe

[wysig | wysig bron]

Die sentrale politieke beginsel van etniese nasionalisme is dat etniese groepe geregtig is op selfbeskikking. Die uitkoms van hierdie reg op selfbeskikking kan wissel, van oproepe vir selfgereguleerde administratiewe liggame binne 'n reeds gevestigde samelewing, tot 'n outonome entiteit apart van daardie samelewing, tot die instelling van etniese federalisme binne 'n multi-etniese samelewing, tot die vestiging van 'n onafhanklike soewereine staat verwyder van daardie samelewing. In internasionale betrekkinge lei dit ook tot beleide en bewegings vir irredentisme om 'n gemeenskaplike nasie gebaseer op etnisiteit te eis, of vir die vestiging van 'n etnokratiese (mono-etnokratiese of poli-etnokratiese) politieke struktuur waarin die staatsapparaat beheer word deur 'n polities en militêr dominante etniese nasionalistiese groep of 'n groep van verskeie etniese nasionalistiese groepe van geselekteerde etnisiteite om sy belange, mag en hulpbronne te bevorder.[16]

In akademiese literatuur word etniese nasionalisme gewoonlik gekontrasteer met burgerlike nasionalisme. Etniese nasionalisme baseer lidmaatskap van die nasie op afkoms of oorerwing, dikwels geartikuleer in terme van gemeenskaplike bloed of verwantskap, eerder as op politieke lidmaatskap. Gevolglik is nasiestate met sterk tradisies van etniese nasionalisme geneig om nasionaliteit of burgerskap te definieer deur jus sanguinis (die wet van bloed, afkoms van 'n persoon van daardie nasionaliteit), en lande met sterk tradisies van burgerlike nasionalisme is geneig om nasionaliteit of burgerskap te definieer deur jus soli (die wet van grond, geboorte binne die nasiestaat). Etniese nasionalisme word dus as eksklusief beskou, terwyl burgerlike nasionalisme geneig is om inklusief te wees. Eerder as lojaliteit aan gemeenskaplike burgerlike ideale en kulturele tradisies, is etniese nasionalisme geneig om narratiewe van gemeenskaplike afkoms te beklemtoon.

Sommige tipes etniese nasionalisme is stewig gewortel in die idee van etnisiteit as 'n oorgeërfde eienskap, byvoorbeeld swart nasionalisme of wit nasionalisme. Dikwels manifesteer etniese nasionalisme ook in die assimilasie van minderheids-etniese groepe in die dominante groep, byvoorbeeld soos met Italianisering. Hierdie assimilasie mag al dan nie gebaseer wees op 'n geloof in 'n gemeenskaplike afkoms met geassimileerde groepe (byvoorbeeld met Germanisering in die Tweede Wêreldoorlog). 'n Ekstreme weergawe is rasse-nasionalisme.

Onlangse teorieë en empiriese data dui daarop dat mense tweeledige oortuigings oor nasionaliteit handhaaf, sodat dit beide biologies by geboorte oorgeërf kan word en kultureel in die lewe verkry kan word.[17]

Rol in diskriminasie

[wysig | wysig bron]

In 2018 het Tendayi Achiume, 'n spesiale VN-rapporteur oor rassisme, 'n verslag van die VN se Menseregteraad vrygestel wat verklaar dat "meer as 75% van die wêreld se bekende staatlose bevolkings aan minderheidsgroepe behoort" en die rol van etno-nasionalisme in die internasionale ontneming van burgerskapregte beklemtoon.[18] In die verslag het Achiume herhaal dat internasionale menseregtewetgewing burgers verbied om teen nie-burgers te diskrimineer op grond van hul ras, afkoms, nasionale of etniese oorsprong en sy het ook verklaar dat burgerskap-, nasionaliteits- en immigrasiewette wat teen nie-burgers diskrimineer, skendings van internasionale reg is.[18] Sy het ook die rol van wette wat huweliksregte beperk met betrekking tot sekere nasionale, godsdienstige, etniese of rassegroepe, genoem, wat sy gesê het "dikwels deur state gebruik word om begrippe van nasionale, etniese en rasse-"suiwerheid" te bewaar."[18] Achiume het etno-nasionalistiese politiek die "mees voor die hand liggende dryfveer van rassediskriminasie in burgerskap- en immigrasiewette" genoem en gedryf deur populistiese leiers wat nasies definieer "in terme van veronderstelde bloedbande en etnisiteit".[18]

In die 19de en 20ste eeue het Europese koloniale moondhede etno-nasionalisme gebruik om die uitsluiting van koloniale onderdane van burgerskap te regverdig, en in Europa is Jode en Roma op dieselfde gronde van burgerskap uitgesluit.[18] Vandag is migrante 'n gereelde teiken van etno-nasionalistiese retoriek wat verband hou met "etniese suiwerheid en godsdienstige, kulturele of taalkundige bewaring".[18] Selfs lande met 'n trotse geskiedenis van immigrasie het slagoffer geword van die laster van "sekere rasse-, godsdienstige en nasionale groepe" op vooroordeelgronde. Achiume het die geval van die Rohingia-Moslems 'n "aggryslike voorbeeld" genoem, met die Birma-burgerskapwet van 1982 wat op grond van etnisiteit diskrimineer en baie Rohingya staatloos maak.[18] Die skending van die regte van Afro-Karibiese Britse burgers van die "Windrush-generasie" is 'n pertinente voorbeeld van soortgelyke vooroordeel in die ontwikkelde wêreld, maar state regoor die wêreld gebruik waninligting om "sekere rasse-, nasionale en godsdienstige groepe as inherente bedreigings vir nasionale veiligheid" uit te beeld en die ontneming of ontkenning van regte te regverdig.[18]

Ekstreme vorme van etniese nasionalisme, soos in die geval van Mianmar en sy regering se vervolging van die Rohingia, is geïdentifiseer as oorsake van verskeie volksmoorde en episodes van etniese suiwering.[19][20][21] In sy 2005-boek The Great Game of Genocide het die historikus Donald Bloxham aangevoer dat die Armeense volksmoord "'n duidelike logika van etniese nasionalisme verteenwoordig wanneer dit tot sy absolute uiterste in multinasionale samelewings gevoer word."[22]

Ander nasionalistiese variante

[wysig | wysig bron]

Etno-regionalisme

[wysig | wysig bron]

Die Volksrepubliek van die Kongo-regime is ontwerp as 'n Sowjet-styl sosialistiese eenpartystaat; dit was in wese 'n militêre regime met 'n sterk etno-streekskarakter. Lede van die suidelike etniese groepe, wat veel meer as noordelikes was, is in die magstruktuur ingesluit, maar die topleiers was deurgaans noordelikes. In Guinee-Bissau is hy onder Luís Cabral deur sommige dele van die regerende party daarvan beskuldig dat hy en die ander lede met Kaapverdiese oorsprong die party oorheers.

Liberale etno-nasionalisme

[wysig | wysig bron]

Oor die algemeen word "liberale nasionalisme" in 'n soortgelyke sin as "burgerlike nasionalisme" gebruik; liberale nasionalisme is 'n soort nasionalisme wat onlangs verdedig is deur politieke filosowe wat glo dat daar 'n nie-xenofobiese vorm van nasionalisme kan wees wat versoenbaar is met liberale waardes van vryheid, verdraagsaamheid, gelykheid en individuele regte.[23] Nie alle "liberale nasionalisme" is egter altyd "burgerlike nasionalisme" nie; daar is ook liberale wat gematigde nasionalisme voorstaan wat etniese identiteit bevestig, ook bekend as "liberale etno-nasionalisme".[24] Etniese nasionalisme word oor die algemeen beskou as meer verwant aan diktatorskap,[25] maar in sommige gebiede het etniese nasionalisme eerder die hoofdryfkrag geword om demokratisering teen die staatsnasionalistiese (wat as 'n vorm van burgerlike nasionalistiese) diktatorskap te bevorder.[26][27]

In 19de-eeuse Europa het liberale bewegings dikwels etniese nasionalisme in die moderne sin bevestig, asook om klassieke konserwatisme omver te werp; István Széchenyi was 'n verteenwoordiger van liberale etniese nasionalisme.[28] Liberale Sionisme is 'n ideologie wat Sionisme – 'n etnokulturele nasionalistiese ideologie – met sekulêre liberale waardes kombineer. In sommige streke, insluitend Suid-Korea, Taiwan, ens., is daar 'n liberale/progressiewe etno-nasionalisme-tradisie teen konserwatiewe staatsnasionalisme.[24][29][30][31] In Oostenryk, voor Anschluss, is pan-Duitse Völkisch-nasionalisme wyd aanvaar onder nasionaal-liberale om Katoliek-gebaseerde konserwatiewe Oostenrykse nasionalisme te beveg.[32][33][34] Namate lande wat in die verlede kommunistiese diktatorskappe ervaar het – insluitend Oos-Europese lande soos Noord-Masedonië – liberalisering ondergaan het, het hulle etno-nasionalisme gemobiliseer om die outoritêre regerings wat nasionalisme onderdruk het, teen te staan.[27]

Sosiale etno-nasionalisme

[wysig | wysig bron]

Sosiale etno-nasionalisme is 'n leerstelling wat daarop gemik is om sosiale vooruitgang te bevorder terwyl die etniese belange van verskillende volke, beide emansipasie en oppergesag, verdedig word. Byvoorbeeld, die Australiese Arbeidersparty het 'n sterk wit nasionalistiese komponent gehad en het die Wit Australië-beleid in die verlede openlik ondersteun.[35]

Sekulêre Arabiese nasionalisme wat deur Baathisme en voorheen deur Nasserisme bepleit word, verdedig Arabiese sosialisme. Daar is ook voorbeelde van linkse Amerikaanse swart nasionalisme, insluitend die Swartmagbeweging. Suid-Amerikaanse inheemse groepe het ook as basis die verdediging van die etniese belange van Amerindiërs terwyl hulle sosiale vooruitgang en die deel van rykdom bevorder.[36]

Staatlose en anti-imperiale nasionalisme

[wysig | wysig bron]

Staatlose nasionalisme word gereeld gekategoriseer as 'n variant van etniese nasionalisme, aangesien dit hoofsaaklik voortspruit uit minderheids- of onderdrukte etniese groepe wat selfbeskikking of separatisme binne multinasionale state soek. Anders as die nasionalisme van gevestigde state, wat etnisiteit vir uitsluiting kan gebruik, funksioneer staatlose nasionalisme dikwels as 'n meganisme vir kulturele bewaring en politieke bevryding.[37]

Gedurende die era van Nuwe Imperialisme het baie dekolonisasiebewegings in Asië en Afrika etno-nasionalistiese raamwerke aangeneem om bevolkings teen koloniale magte te mobiliseer. In baie kontemporêre kontekste gebruik anti-imperialistiese bewegings steeds etniese nasionalisme as 'n verdedigende reaksie op "imperiale" state wat dikwels hul oorheersing onder die dekmantel van burgerlike nasionalisme verbloem. Bewegings in Koerdistan, Tibet en onder inheemse volke definieer byvoorbeeld dikwels hul nasionale identiteit deur gedeelde afkoms en taal om gedwonge kulturele assimilasie deur 'n dominante staatsapparaat te weerstaan.[38][39][40]

Hedendaagse voorbeelde

[wysig | wysig bron]
In die konteks van die Mapuche-konflik stel die Coordinadora Arauco-Malleco (CAM) 'n streng etno-nasionalistiese eis.[41]

Etniese nasionalisme is teenwoordig in baie state se immigrasiebeleide in die vorm van repatriasiewette. Armenië, Bosnië en Herzegovina, Bulgarye, Kroasië, Finland, Duitsland, Hongarye, Ierland, Israel, Serwië en Turkye bied outomatiese of vinnige burgerskap aan lede van diasporas van hul oorheersende etniese groep, indien verlang.[4]:33

Turkye

[wysig | wysig bron]

Turkye word deur verskeie geleerdes as 'n etnokrasie beskryf.[42][43][44][45] Nasionalisme het as 'n dominante ideologiese raamwerk in Turkye gefunksioneer, wat die marginalisering van drie amptelik erkende nie-Moslem-minderhede – die Grieke, Armeniërs en Jode – moontlik gemaak het, sowel as die assimilasie, koloniale onderwerping en soms etniese suiwering van nie-Turkse Moslem-groepe.[42][46]

Volgens Artikel 66 van die Turkse Grondwet is "elkeen wat aan die Turkse staat gebonde is deur die band van burgerskap 'n Turk."[47] Volgens die grondwet is daar geen minderheidsregte nie, aangesien alle burgers Turke is. Hierdie grondwetlike artikel ignoreer etniese en godsdienstige minderheidsregte. Alhoewel die Verdrag van Lausanne sommige regte aan nie-Moslem-minderhede waarborg, erken Turkye in die praktyk slegs Armeniërs, Grieke en Jode as minderhede en sluit ander nie-Moslem-groepe uit.[48]

Bilge Azgın wys op regeringsbeleide waarvan die doelwitte die "uitsluiting, marginalisering of assimilasie" van minderheidsgroepe wat nie-Turks is, is as die bepalende elemente van Turkse etnokrasie. Jack Fong beskryf Turkye se beleid om na sy Koerdiese minderheid as "berg-Turke" te verwys en sy weiering om enige aparte Koerdiese identiteit as elemente van die Turkse etnokrasie te erken.[49]

Azerbaijan

[wysig | wysig bron]

Sedert 1918 het politieke elites met pan-Turkisties-georiënteerde sentimente in Azerbeidjan staatgemaak op die konsep van etniese nasionalisme om 'n anti-Iraanse gevoel van etnisiteit onder Iranse Azerbeidjaners te skep. Terwyl die Azerbeidjanse president Ilham Alijef probeer het om bewerings dat sy regering enige anti-Iraanse etniese nasionalistiese standpunte inneem, af te wys, is die Iranse regering en groepe soos Iranse nasionalistiese kringe, veral Iranse Azerbeidjaners, twyfelagtig oor die bedoelings van die Azerbeidjanse regering as gevolg van die voortdurende optrede van irredentistiese elemente soos die Kongres van Wêreld-Azerbeidjaners of die Suid-Azerbeidjanse Nasionale Ontwakingsbeweging en die steun wat hulle van Azerbeidjanse owerhede ontvang, beide staats- en nie-staats.[50] Volgens Akbar Ahmed, nadat die land in 1991 onafhanklikheid verkry het, is die Lezgin- en Avar-volke van Azerbeidjan "onderworpe aan Ataturk-styl etniese nasionalisme deur die Azeri-gedomineerde sentrum."[51]

Israel

[wysig | wysig bron]

Die Staat Israel het sy oorsprong in Theodor Herzl se werk Der Judenstaat gehad, wat die skepping van 'n staat vir die Joodse volk in Palestina of een van verskeie ander plekke regoor die wêreld in die vooruitsig gestel het.[52] In sy latere werk, Die Ou Nuwe Land, het Herzl 'n binasionale staat in die vooruitsig gestel, waar Jode slegs 'n meerderheid in 'n paar stede uitmaak en almal Duits praat.[53][54][55]

Kommersie oor etno-nasionalisme in Israel is geopper sedert die Knesset se aanvaarding van Israel as die Nasiestaat van die Joodse Volk as deel van sy basiese wette onder die Vierde Netanyahu-regering, 'n daad wat hoogs kontroversieel was binne Israel self[56][57] en onder verskeie Joodse groepe in die diaspora,[58] aangesien dit die formule van Israel as 'n Joodse en demokratiese staat moontlik bedreig het. Hierdie wet was kontroversieel, veral met baie linkse Sioniste, wat die wetsontwerp as 'n ondermyning van die Israeliese demokrasie beskou het.[59][60][61][62]

Maleisië

[wysig | wysig bron]

In Maleisië erken die Bumiputera-beginsel die "spesiale posisie" van die Maleiers soos uiteengesit in die Grondwet van Maleisië, in die besonder Artikel 153. Die grondwet gebruik egter nie die term bumiputra nie; dit definieer slegs "Maleiers" en "inheemse volke" (Artikel 160(2)),[63] "inboorlinge" van Sarawak (161A(6)(a)),[64] en "inboorlinge" van Sabah (Artikel 161A(6)(b)).[64] Sommige pro-Bumiputra-beleide bestaan as regstellende aksie vir bumiputras aangesien die Maleisiese Nuwe Ekonomiese Beleid gebaseer is op ras, nie ontbering nie. Byvoorbeeld, alle Bumiputra, ongeag hul finansiële status, is geregtig op 'n afslag van 7 persent op huise of eiendom, insluitend luukse eenhede, maar lae-inkomste nie-Bumiputra ontvang geen sulke finansiële bystand nie.

Ander voorkeurbeleide sluit in kwotas vir toelating tot regeringsopvoedkundige instellings, kwalifikasies vir openbare beurse, die nasien van universiteitseksamenvraestelle, spesiale klasse voor die universiteit se einde van die kwartaal-eksamens, posisies in die regering en eienaarskap van besighede. Die meeste van die beleide is in die 1970's ingestel. Baie beleide fokus op die poging om 'n Bumiputra-aandeel van korporatiewe ekwiteit van ten minste 30% van die totaal te bereik. Ismail Abdul Rahman het daardie teiken voorgestel nadat die regering nie oor 'n geskikte beleidsdoelwit kon ooreenkom nie.

Verenigde State

[wysig | wysig bron]

Alhoewel Amerikaanse nasionalisme tipies beskryf is as 'n paradigmatiese voorbeeld van burgerlike nasionalisme,[65] sedert die 2016 Amerikaanse presidensiële verkiesing wat Donald Trump tot president gebring het, het akademici waargeneem dat etniese nasionalisme aansienlik meer prominent in die Amerikaanse politiek geword het.[42][66] Volgens politieke wetenskaplikes Robert Schertzer en Eric Taylor Woods, "was etniese nasionalisme die sentrale kenmerk van Trump se politieke strategie" en "hy het nie gewen ten spyte van sy etniese nasionalisme nie - dit was in werklikheid die sleutel tot sy sukses."[42] Politieke wetenskaplike Jack Thompson voer aan dat die identiteitspolitiek van Donald Trump rondom wat dit beteken om 'n "ware" Amerikaner te wees, daartoe gelei het dat etnosentriese ideale "'n robuuste voorspeller van stemkeuse vir Trump" onder wit Amerikaners geword het.[42] Thompson merk op dat data van die 2016 American National Election Studies (ANES) 'n positiewe verband tussen etno-nasionalisme en anti-immigrante-houdings onder wit Amerikaners aan die lig gebring het, wie se teenkanting teen immigrasie "dikwels gegrond is op vrese vir die bedreiging wat immigrasie inhou vir die robuustheid van Amerika se nasionale identiteit" wat gevorm word deur die oortuigings rakende die etniese eienskappe van "ware" Amerikaners.[67]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. 1 2 Smith 1987, p. 134-138, 144–149.
  2. ↑ Smith 1981, p. 18.
  3. ↑ Roshwald 2001.
  4. 1 2 Muller 2008.
  5. ↑ Rangelov 2013.
  6. ↑ Yilmaz 2018.
  7. ↑ Bar-on, 2018, bl. 25
  8. ↑ Safran 2008.
  9. ↑ Snyder, Louis Leo (1984). Macro-nationalisms: A History of the Pan-movements. Issue 112 of Contributions in political science: Global perspectives in history and politics, ISSN 0147-1066. Westport, Connecticut: Greenwood Press. ISBN 9780313231919. Besoek op 2 Desember 2022.
  10. ↑ Cohen, 2022, pp. 6-8
  11. ↑ Yack, Bernard (1996). "The myth of the civic nation". Critical Review. 10 (2): 193–211. doi:10.1080/08913819608443417.
  12. ↑ Özkirimli, Umut. (2005). Contemporary Debates on Nationalism: A Critical Introduction. Basingstoke: Palgrave Macmillan.
  13. ↑ Azurmendi, Joxe](2014): Historia, arraza, nazioa, Donostia: Elkar. ISBN 978-84-9027-297-8
  14. 1 2 3 4 Le Bossé 2021.
  15. ↑ Tamir, Yael (Yuli) (11 Mei 2019). "Not So Civic: Is There a Difference Between Ethnic and Civic Nationalism?". Annual Review of Political Science (in Engels). 22 (1): 419–434. doi:10.1146/annurev-polisci-022018-024059. ISSN 1094-2939.
  16. ↑ Anderson 2016.
  17. ↑ Rad & Ginges 2018.
  18. 1 2 3 4 5 6 7 8 "Ethno-nationalism denies millions their citizenship rights". Human Rights Council. 5 Julie 2018.
  19. ↑ Scherrer 1999.
  20. ↑ Smith 1994.
  21. ↑ Ahmed 1995.
  22. ↑ Bloxham 2005, p. 86.
  23. ↑ Yael Tamir. 1993. Liberal Nationalism. Princeton University Press. ISBN 0-691-07893-9; Will Kymlicka. 1995. Multicultural Citizenship. Oxford University Press. ISBN 0-19-827949-3; David Miller. 1995. On Nationality. Geargiveer 1 Junie 2000 op Wayback Machine Oxford University Press. ISBN 0-19-828047-5.
  24. 1 2 Glenn Drover; Graham Johnson; Julia Lai Po-Wah Tao (2001). Regionalism and Subregionalism in East Asia: The Dynamics of China. Nova Science. p. 101. ISBN 978-1-56072-872-6. In response to the rise of 'liberal ethno-nationalism' and the DPP, it has increasingly promoted the discourse and practices of a 'Taiwanized' KMT.
  25. ↑ Ipperciel, Donald (2007). "Constitutional democracy and civic nationalism". Nations and Nationalism. 13 (3). Wiley-Blackwell on behalf of the Association for the Study of Ethnicity and Nationalism: 395–416. doi:10.1111/j.1469-8129.2007.00293.x. ISSN 1469-8129.
  26. ↑ Sang-hoon Jang (20 Januarie 2020). A Representation of Nationhood in the Museum. Taylor & Francis. ISBN 978-0-429-75396-1. Koreaanse etniese nasionalisme wat geneig was om teen outoritêre regimes en buitelandse moondhede te wees.
  27. 1 2 Ismaili, Flamur (2025). Ethnic Nationalism and Democracy: The Case of the Republic of North Macedonia. Balkan University Press. JSTOR jj.34278823.
  28. ↑ Mark Hewitson; Timothy Baycroft (2001). What Is a Nation?; Europe 1789–1914. Oxford University Press. p. 180. Die verskuiwing van grond in die Magyar-saak van die 'standnasionalisme' van die 1790's na die liberaal-etniese nasionalisme van die 1840's kan gevolg word in die 'nasionale pad' wat deur Graaf István Széchenyi geloop is, waar liberaal en romantiese benaderings gekombineer is..
  29. ↑ Myers, Brian Reynolds (28 Desember 2016). "Still the Unloved Republic". Sthele Press. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Maart 2018. Besoek op 26 Junie 2019. ... Iemand wat deur 'n meningspeiler gevra word of hy trotser is op die Taehan minguk of op die minjok, weet dus watter antwoord beter is, meer progressief klink. Hy is waarskynlik nie trotser op die republiek as op sy Koreaansheid nie. 'n Mens moet versigtig wees vir meningspeilings oor hierdie kwessie wat nie presies en duidelik uitgevoer is nie..
  30. ↑ Cloudy forecast for Moon’s ‘Sunshine Policy 2.0’ Geargiveer 31 Oktober 2023 op Wayback Machine East Asia Forum (2017. 07. 20). "In die Suid-Koreaanse politiek ondersteun liberale politieke partye dikwels 'n beleid van betrokkenheid by Noord-Korea. Dit is omdat linkse politici geneig is om miunjok (die Koreaanse ras) bo die Noord-Suid ideologiese en politieke verdeeldheid te waardeer. In 'n breër sin omarm liberale etno-nasionalisme; die idee dat die deel van dieselfde bloedlyn beter is as tydelike nasionale verdeling. Konserwatiewes, aan die ander kant, ondersteun regime-gebaseerde nasionalisme, wat klem lê op Suid-Koreaans wees en die verskille in sosiale en politieke waardes tussen die twee Korea's beklemtoon."
  31. ↑ Baogang He (8 Julie 2015). Governing Taiwan and Tibet: Democratic Approaches. Edinburgh University Press. p. 81.
  32. ↑ Pieter M. Judson (1996). Exclusive Revolutionaries: Liberal Politics, Social Experience, and National Identity in the Austrian Empire, 1848–1914. University of Michigan Press.
  33. ↑ John W. Boyer (5 Mei 1995). Political Radicalism in Late Imperial Vienna: Origins of the Christian Social Movement, 1848-1897. University of Chicago Press. pp. 100–115.
  34. ↑ Pauley, Bruce F. (1992). From Prejudice to Persecution: A History of Austrian Anti-Semitism. University of North Carolina Press. pp. 156-158.
  35. ↑ "Abolition of the 'White Australia' Policy". Australian Department of Immigration. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 September 2006.
  36. ↑ Antonio Carlos de Souza Lima, « L'indigénisme au Brésil : migration et réappropriation d’un savoir administratif », Revue de synthèse, semestre, No. 3-4, juillet-décembre 2000, Sjabloon:P..
  37. ↑ Anthony D. Smith (1986). The Ethnic Origins of Nations. Blackwell. pp. 144–155.
  38. ↑ Guibernau, Montserrat (1999). Nations without States: Political Communities in a Global Age. Polity Press.
  39. ↑ Smith, Anthony D. (1991). National Identity. University of Nevada Press.
  40. ↑ Anand, Dibyesh; Kaul, Nitasha (2025). "Contemporary colonialities: Kurds and Kashmiris". Ethnic and Racial Studies. doi:10.1080/01419870.2025.2510435.
  41. ↑ ""La lucha mapuche es nacionalista, anticapitalista y revolucionaria"". Nodo50. April 2002. Nuestra lucha por la independencia, por la autodeterminación es tomar el planteamiento histórico de nuestro pueblo para mantenerse y seguir siendo pueblo
  42. 1 2 3 4 5 Dinç, Pınar; Hünler, Olga Selin, reds. (2025). The Republic of Turkey and its Unresolved Issues (in Engels). p. 20. doi:10.1007/978-981-96-1583-4. hdl:10278/5092627. ISBN 978-981-96-1582-7. Turkey has been from its inception, and is today, an "ethnocracy" (Anderson, 2016; Yiftachel, 2006). Verwysingfout: Invalid <ref> tag; name ":0" defined multiple times with different content.
  43. ↑ Azgın, Bilge (2012). The Uneasy Democratization of Turkey's Laic-Ethnocracy (PhD). University of Manchester.
  44. ↑ Waxman, Dov; Peleg, Ilan (1 Desember 2008). "Neither Ethnocracy nor Bi-Nationalism: In Search of the Middle Ground". Israel Studies Review (in American English). 23 (2): 55–73. doi:10.3167/isf.2008.230203. ISSN 2159-0370. 'n "Etnokratiese staat", volgens Ghanem, is een wat deur een etniese groep beheer word en wat in die belang van daardie dominante etniese groep opereer. Ander state wat Ghanem as etnokratiese state bestempel, is Turkye, Sri Lanka, Letland, Litaue en Estland.
  45. ↑ Fiddian-Qasmiyeh, Elena; Eliassi, Barzoo. "How likely is civil war in Turkey?". openDemocracy (in Engels). Besoek op 4 Junie 2025. Turkye se beginsel van politieke organisasie kan die beste gekategoriseer word as 'n etnokrasie: dit etniseer burgerskap en bepaal regte op etniese basisse...In teenstelling hiermee staan die Koerdiese beweging teen die nasionale orde waar etniese Turke as die meesters van die staat beskou word en die dominante posisie geniet deur die voorwaardes van behoort aan die staat te bepaal, en die verspreiding van regte en hulpbronne..
  46. ↑ A Quest for Equality: Minorities in Turkey Geargiveer 16 Januarie 2015 op Wayback Machine, Report of Minorities Rights Group International, Desember 2007, 48 bladsye, ISBN 1-904584-63-2
  47. ↑ Saatci, Mustafa (1 Oktober 2002). "Nation–states and ethnic boundaries: modern Turkish identity and Turkish–Kurdish conflict". Nations and Nationalism. 8 (4): 549–564. doi:10.1111/1469-8219.00065.
  48. ↑ Nurcan Kaya and Clive Baldwin (Julie 2004), "Minorities in Turkey". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 September 2007. Besoek op 27 Augustus 2007. (299 KB) Submission to the European Union and the Government of Turkey, Minority Rights Group International
  49. ↑ Fong, Jack (2008). Revolution as Development: The Karen Self-Determination Struggle Against Ethnocracy (1949- 2004). Universal-Publishers. p. 81.
  50. ↑ Kamrava, Mehran, red. (2017). The Great Game in West Asia: Iran, Turkey and the South Caucasus. Oxford scholarship online Political Science. Oxford: Oxford University Press. p. 135. ISBN 978-0-19-067360-4.
  51. ↑ Ahmed, Akbar S. (2013). The thistle and the drone: how America's War on Terror became a global war on tribal Islam. Washington, D.C: Brookings Institution Press. pp. 193–194. ISBN 978-0-8157-2379-0.
  52. ↑ "Los otros lugares contemplados para un Estado judío antes de la creación de Israel en territorio palestino". 5 November 2017.
  53. ↑ "Altneuland (Tel Aviv) by Theodor Herzl". 1902.
  54. ↑ "Altneuland (Theodor Herzl)". www.jewishvirtuallibrary.org.
  55. ↑ Herzl, Theodor. "Old New Land" (PDF). Markus Wiener Publications Princeton.
  56. ↑ Jabareen, Hassan (11 November 2018). "The Origins of Racism and the new Basic Law: Jewish Nation-State". Verfassungsblog. doi:10.17176/20181111-122731-0. ISSN 2366-7044.
  57. ↑ Zeedan, Rami (2020). "Reconsidering the Druze Narrative in the Wake of the Basic Law: Israel as the Nation-State of the Jewish People". Israel Studies. 25 (3): 153–166. doi:10.2979/israelstudies.25.3.14. hdl:1808/32682. JSTOR 10.2979/israelstudies.25.3.14.
  58. ↑ Berger, Miriam (31 Julie 2018). "Israel's hugely controversial "nation-state" law, explained". Vox.
  59. ↑ "Opposition party petitions Israel's High Court against nation-state law". i24NEWS (in Engels). 31 Julie 2018.
  60. ↑ "180 artists, authors, intellectuals call for cancellation of nation-state law". The Times of Israel. 29 Julie 2018.
  61. ↑ Oster, Marcy (29 Julie 2018). "Arab lawmaker resigns in protest of Israel's new nation-state law". Jewish Telegraphic Agency.
  62. ↑ "Former Shin Bet chief pleads with president to not sign nation-state law". The Times of Israel. Augustus 2018.
  63. ↑ "Part XII: General and Miscellaneous, Constitution of Malaysia (Articles 152–160)" Geargiveer 20 September 2023 op Wayback Machine, helplinelaw.com. Accessed 30 Mei 2007
  64. 1 2 Part XIIA: Additional Protections for States of Sabah and Sarawak, Constitution of Malaysia (Articles 161 – 161h) Geargiveer 11 Februarie 2009 op Wayback Machine, helplinelaw. Accessed 30 Mei 2007
  65. ↑ Bonikowski, Bart. 2008. Research on American Nationalism: Review of Literature, Annotated Bibliography, and Directory of Publicly Available Data Sets. RSF Working Paper. New York: Russell Sage Foundation.
  66. ↑ Olzak, Susan (20 Maart 2023). "Ethno-nationalism and Right-Wing Extremist Violence in the United States, 2000 through 2018". Sociological Science. 10: 197–226, 216. The Republican party has increasingly aligned itself with extremist right-wing views that can be classified as ethno-nationalist.
  67. ↑ Thompson 2022.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Etniese_nasionalisme&oldid=2955060"