Europese Unie

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Europese Unie
Vlag van Europa Kenteken van Europa
Vlag Kenteken
Nasionale leuse: Unita in Diversitate[1][2][3]
(Latyns vir: "In verskeidenheid verenig")
Volkslied: Europese volkslied[2]
(Afrikaans: "Lofsang aan die vreugde")
Ligging van Europa
Hoofstad Vlag van België Brussel (de facto)[4]

50°51′N 4°21′O / 50.850°N 4.350°O / 50.850; 4.350

Grootste stad Vlag van Verenigde Koninkryk Londen en Vlag van Frankryk Parys
Amptelike tale Bulgaars, Deens, Duits,
Engels, Estnies, Fins,
Frans, Grieks, Hongaars,
Italiaans, Iers, Kroaties,
Lets, Litaus, Maltees,
Nederlands, Pools, Portugees,
Roemeens, Slowaaks, Sloweens,
Spaans, Sweeds, Tsjeggies
Regering
• Europese Kommissie-president
• Europese Raad-president
Polities-ekonomiese unie
Jean-Claude Juncker
Donald Tusk
Onafhanklikheid

1 Januarie 1958
1 November 1993
Oppervlakte
 - Totaal
 
 - Water (%)
 
4 479 968[5] km2  (7de(a))
1 729 725 myl2
3,08
Bevolking
 - 2017-skatting
 - Digtheid
 
510 284 430[6] (3de(a))
113,9 / km2 (-)
295 / myl2
BBP (KKP)
 - Totaal
 - Per capita
2017-skatting

$20 745 miljard[7] (2de(a))
$40 610[7] (18de(a))

BBP (nominaal)
 - Totaal
 - Per capita
2016-skatting

$16 970 miljard[7] (2de(a))
$32 348[7] (15de(a))

MOI (2017) Green Arrow Up Darker.svg 0,874[8] (13de/29ste(a))  –  baie hoog
Gini (2015) 31[9](16de(a)) –  medium
Geldeenheid Euro (€); 10 ander (EUR; Eurosone)
Tydsone
 - Somertyd
WET, MET, OET(b) (UTC±0, +1, +2)
WEST, MEST, OEST (UTC+1, +2, +3)
Internet-TLD .eu(c)
Skakelkode +
(a) Indien beskou as 'n enkele entiteit.
(b) Uitsluitend oorsese gebiede.
(c) .eu verteenwoordig die hele EU; lidlande het ook hul eie TLDs.

Die Europese Unie (EU) is 'n internasionale organisasie van 27 Europese lande met politiese, ekonomiese en geregtelike samewerkingsooreenkomste (die Verenigde Koninkryk, oorspronklik die 28ste EU-land, is die eerste lidstaat wat ná 'n referendum gebruik gemaak het van sy reg om uit die Europese Unie uit te tree). Die EU is in 1992 gestig deur die Verdrag van die Europese Unie (ook bekend as die Verdrag van Maastricht) en is die de facto opvolger van die ses-ledige Europese Ekonomiese Gemeenskap wat in 1957 gestig is.

Spesiale gebiede van die lidlande van die Europese Unie:

   Europese Unie

   Afhanklike gebiede

   Oorsese gebiede

Die EU is die grootste ekonomiese eenheid en een van die grootste politieke eenhede in die wêreld met 510 miljoen inwoners en 'n nominale BBP (Bruto binnelandse produk) van €14,9 ($17,0) biljoen in 2017.[7] Die Unie is ook 'n enkelmark[10] met 'n gemeenskaplike handelsooreenkoms, 'n gemeenskaplike landboukundige en vissery-ooreenkoms en 'n streeksooreenkoms om armoedige streke by te staan.[11] Die EU het ook die Euro as gemeenskaplike geldeenheid voorgestel, wat deur 19 lede aanvaar is.

Burgers van EU-lidmaatlande is ook burgers van die Europese Unie. Dit beteken dat hulle in ander lidlande kan werk, woon, reis en belê, alhoewel daar sommige beperkings is rakende nuwe lede. Paspoortbeheer by die grense van die meeste lidlande is deur die Schengen-ooreenkoms afgeskaf.[12]

Die hoofstede van die Europese Unie is Brussel in België, Luxemburg (stad) in Luxemburg en Straatsburg in Frankryk. Die Europese Unie het tans 24 amptelike tale.

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Ratifikasie van die Grondwet vir Europa:

   Ja – Deel van die toetreding onderhandel

   Ja – Parlement

   Ja – Referendum

   Nee – Referendum

   Referendum gekanselleer

   Parlement gekanselleer

Ratifikasie vooruitgang van die Verdrag van Lissabon in die Europese Unie.

Die idee het reeds tydens die Tweede Wêreldoorlog pos gevat dat Europese integrasie die enigste manier was om af te reken met die vergaande nasionalisme wat die kontinent tot dan toe geteister het. In 1943 het die regerings van Nederland, België en Luxemburg in ballingskap in Londen die Benelux gestig.[13] Frankryk wou aanvanklik ook aansluit maar die Franse regering het die voorwaarde gestel dat die Verenigde Koninkryk ook lid sou word, maar hulle het geweier.

Ná die oorlog het die geallieerde lande Duitsland se vervaardiging van kole en staal aanvanklik beperk omdat hulle 'n nuwe Duitse bewapening as 'n gevaar gesien het. Dit het nogtans ook die ekonomiese herstel van die kontinent verhinder. In Frankryk het mense soos Jean Monnet en Robert Schuman Europese integrasie as 'n oplossing van hierdie probleem gesien. In Duitsland het hulle van Konrad Adenauer steun gekry en in Italië van Alcide De Gasperi. Robert Schuman het in 'n toespraak in 1950 die sogenaamde Schumanplan aangebied, waarin die mag oor vervaardiging van kole en staal aan 'n supranasionale outoriteit bo die nasionale owerhede afgegee sou word. 'n Jaar later is die Europese Gemeenskap vir Kole en Staal (EGKS) opgerig deur ondertekening van die Verdrag van Parys deur België, Frankryk, Italië, Luxemburg, Nederland en Wes-Duitsland.

Die EGKS het so suksesvol geblyk dat in 1957 tot verdere integrasie besluit is. Die Verdrag van Rome, ondergeteken deur dieselfde ses lande, het die Euratom en die Europese Ekonomiese Gemeenskap opgerig. In 1967 is die drie organisasies deur ondertekening van die Fusieverdrag saamgevoeg, waarna hulle verder gewerk het onder die naam Europese Gemeenskappe (EG). Dit het gelei tot die oprigting van die Europese Kommissie, die Europese Raad en die Europese Parlement. Die EEG was baie suksesvol en die ekonomie van die ses het gegroei. Ander lande is in 1957 genooi om ook deel te neem, maar die Verenigde Koninkryk het opnuut geweier en het in 1960 as alternatief 'n eie organisasie opgerig, die EFTA, wat net op vryhandel gebaseer was en geen politieke integrasie nagestreef het nie. Die EFTA kon nogtans nie verhinder dat die Britse ekonomie, veral deur die dekolonisasie, in die 1960's groot probleme kry nie. Die Franse president Charles de Gaulle het die ideeë van Schuman en Monnet oor supranasionalisme verwerp en het Frankryk enige tyd uit die EEG teruggetrek. Die ander vyf het nogtans nie opgegee nie. Frankryk keer terug omdat die Franse ekonomie dit nodig het, maar die planne vir meer supranasionalisme word bevries. Die Verenigde Koninkryk verander ook sy planne en wou toetree. Aanvanklik blokkeer De Gaulle dit.

In 1973 het Denemarke, Ierland en die Verenigde Koninkryk lid geword van die EG. Die Noorse regering onderhandel ook met sukses, maar die lidmaatskap word in 'n referendum deur die bevolking afgewys. Griekeland het lid geword in 1981, Spanje en Portugal in 1986. In hierdie tydperk het 'n verwarrende verskeidenheid aan Europese organisasies bestaan. Altiero Spinelli het met sy Krokodilklub – met gedeeltelike sukses – geprobeer om verder integrasie 'n hupstoot te gee. Hy oortuig die Franse president François Mitterrand om die Franse non teen verder integrasie op te gee. Die Verdrag van Maastricht, onderteken in 1992, het die oprigting van die Europese Unie beteken. Dit het die basis gelê vir verdere vorme van samewerking op die vlak van buitelandse- en veiligheidsbeleid, op die interne en geregsvlak, en in die vorming van die Ekonomiese en Monetêre Unie.

Die einde van die Koue Oorlog bring groot veranderings. In 1990 is die Duitse Demokratiese Republiek opgehef en word hierdie gebied wat op papier altyd lid gewees het geïntegreer in die EU. Dit verloop nie sonder probleme nie. Die koppeling tussen die munte, die ERM, word onhoudbaar en die VK verlaat die ERM. In 1995 word Oostenryk, Finland en Swede lede van die EU. Aldrie was neutraal in die Koue Oorlog.

Die Euro is ingevoer in 2002, maar die VK behou die pond sterling. Tien nuwe lande het op 1 Mei 2004 lede geword van die EU: Estland, Hongarye, Letland, Litaue, Malta, Pole, Siprus, Slowenië, Slowakye en Tsjeggië. Op 1 Januarie 2007 het Bulgarye en Roemenië nog bygekom. Om te verseker dat die Unie na hierdie uitbreiding steeds goed bestuurbaar bly, is die Verdrag van Lissabon in 2007 onderteken. In 2012 het die Europese Unie die Nobelprys vir Vrede vir "60 jare Vrede in Europa" ontvang.[14] Op 1 Julie 2013 het Kroasië by die EU aangesluit, sodat die EU nou in totaal uit 28 lidlande bestaan. Op 1 Januarie 2014 het die Franse oorsese gebied Mayotte deel van die EU-gebied geword.

Tydlyn[wysig | wysig bron]

Tydlyn met die evolusie van die struktuur van die Europese Unie.

Onderteken
In werking
Dokument
1948
1948
Brussel
1951
1952
Paris
1954
1955
Modified Brussel
1957
1958
Rome
1965
1967
Samesmelting Verdrag
1975
N/A
Europese Raad
1986
1987
Europese Akte
1992
1993
Maastricht
1997
1999
Amsterdam
2001
2003
Nice
2007
2009
Lissabon
Pix.gif Pix.gif Pix.gif Pix.gif Pix.gif Pix.gif Pix.gif Pix.gif
                       
Pylerstruktuur van die Europese Unie:  
Europese Gemeenskap (EG):  
Europese Atoomenergie Gemeenskap (EAG)
Europese Gemeenskap vir Kole en Staal (EGKS) Verdrag 2002 beëindig Europese Unie (EU)
    Europese Ekonomiese Gemeenskap (EEG) Europese Gemeenskap (EG)
    TREVI Justisie en Binnelandse Sake (JBS)  
  Polisiële en justisiële samewerking in strafsake (PJSS)
  Europese politieke samewerking (EPS) Gemeenskaplik buitelands en veiligheidsbeleid (GBVB)
Ongekonsolideerde liggame Wes-Europese Unie (WEU)    
Verdrag 2010 beëindig  
                   

Lidlande[wysig | wysig bron]

Lidlande volgens jare
Kandidaatlande van die Europese Unie:

   Lidlande

   Kandidaatlande

   Aansoek om lidmaatskap

   Toetreding in 'n referendum verwerp

   Aansoek gevries

   Aansoek deur EG verwerp

Lidlande van die Schengen-ooreenkoms:

   Schengen-lidlande van die Europese Unie

   Ander Europese Schengen-lidlande

   Kandidaatlande van die Schengen-ooreenkoms

   Vennootlande

Oostelike vennootlande van die Europese Unie:

   Europese Unie

   Vennootlande

Lidlande van die Unie van die Middellandse See:

   Lidlande van die Europese Unie

   Ander lidlande

Datum Geskiedenis van die lidmaatskap van die EU No.
1 Januarie 1957 Vlag van België België, Vlag van Wes-Duitsland Wes-Duitslanda, Vlag van Frankryk Frankryk, Vlag van Italië Italië, Vlag van Luxemburg Luxemburg, Vlag van Nederland Nederland 6
1 Januarie 1973 Vlag van Denemarke Denemarkeb, Flag of Ireland Ierland, Vlag van Verenigde Koninkryk Verenigde Koninkryk (uittreding in 2019) 9
1 Januarie 1981 Vlag van Griekeland Griekeland 10
1 Januarie 1986 Vlag van Portugal Portugal en Vlag van Spanje Spanje 12
1 Januarie 1995 Vlag van Finland Finland, Vlag van Oostenryk Oostenryk, Vlag van Swede Swede 15
1 Mei 2004 Vlag van Estland Estland, Vlag van Hongarye Hongarye, Vlag van Letland Letland, Vlag van Litaue Litaue, Vlag van Malta Malta, Vlag van Pole Pole, Flag of Cyprus Siprusc, Vlag van Slowakye Slowakye, Vlag van Slowenië Slowenië, Flag of the Czech Republic Tsjeggië 25
1 Januarie 2007 Vlag van Bulgarye Bulgarye en Vlag van Roemenië Roemenië 27
1 Julie 2013 Vlag van Kroasië Kroasië 28

a Op 3 Oktober 1990, het die deelstate of Länder van die voormalige Duitse Demokratiese Republiek tot die voormalige Bondsrepubliek Duitsland toegetree en outomaties deel van die EU geword.
b Groenland het in 1979 outonoom van Denemarke geword en die Europese Gemeenskap in 1985 verlaat, na aanleiding van 'n klein referendum.
c de facto is slegs die suidelike deel van Siprus 'n lidland van die EU. Die Turkse Republiek van Noord-Siprus is 'n omstrede gebied en word net deur Turkye erken.

Kandidaatlande[wysig | wysig bron]

Amptelike kandidaatlande van die Europese Unie is Albanië, Masedonië, Montenegro, Serwië en Turkye. Moontlike kandidaatlande is Bosnië en Herzegowina en Kosovo. Voormalige kandidaatlande is Noorweë, Switserland en Ysland.

Bestuur[wysig | wysig bron]

Verdrae[wysig | wysig bron]

Die EU is gegrondves op twee verdrae: die Verdrag betreffende die Europese Unie en die Verdrag betreffende die werking van die Europese Unie.[15] Daar is ook nog 'n apart verdrag vir Euratom.

Instellinge en ander liggame[wysig | wysig bron]

Instellinge[wysig | wysig bron]

Die instellinge van die Europese Unie is:[16]

Europese Parlement[wysig | wysig bron]

Verspreiding van setels per land in die Europese Parlement:[17]

Land 1952 1958 1973 1979 1981 1986 1990 1994 1995 2004 2007 2009 2011 2013 2014
Flag of Europe Europese Unie 78 142 198 410 434 518 536 567 626 732 785 736 754 766 751
Vlag van België België 10 14 14 24 24 24 24 24 25 25 24 22 22 22 21
Vlag van Duitsland Duitsland 18 36 36 81 81 81 99 99 99 99 99 99 99 99 96
Vlag van Frankryk Frankryk 18 36 36 81 81 81 81 87 87 78 78 72 74 74 74
Vlag van Italië Italië 18 36 36 81 81 81 81 87 87 78 78 72 73 73 73
Vlag van Luxemburg Luxemburg 04 06 06 06 06 06 06 06 06 06 06 06 06 06 06
Vlag van Nederland Nederland 10 14 14 25 25 25 25 31 31 27 27 25 26 26 26
Vlag van Denemarke Denemarke 10 16 16 16 16 16 16 14 14 13 13 13 13
Flag of Ireland Ierland 10 15 15 15 15 15 15 13 13 12 12 12 11
Vlag van Verenigde Koninkryk Verenigde Koninkryk 36 81 81 81 81 87 87 78 78 72 73 73 73
Vlag van Griekeland Griekeland 24 24 24 25 25 24 24 22 22 22 21
Vlag van Spanje Spanje 60 60 64 64 54 54 50 54 54 54
Vlag van Portugal Portugal 24 24 25 25 24 24 22 22 22 21
Vlag van Finland Finland 16 14 14 13 13 13 13
Vlag van Oostenryk Oostenryk 21 18 18 17 19 19 18
Vlag van Swede Swede 22 19 19 18 20 20 20
Vlag van Estland Estland 06 06 06 06 06 06
Vlag van Letland Letland 09 09 08 09 09 08
Vlag van Litaue Litaue 13 13 12 12 12 11
Vlag van Malta Malta 05 05 05 06 06 06
Vlag van Pole Pole 54 54 50 51 51 51
Vlag van Slowakye Slowakye 14 14 13 13 13 13
Vlag van Slowenië Slowenië 07 07 07 08 08 08
Flag of the Czech Republic Tsjeggië 24 24 22 22 22 21
Vlag van Hongarye Hongarye 24 24 22 22 22 21
Flag of Cyprus Siprus 06 06 06 06 06 06
Vlag van Bulgarye Bulgarye 18 17 18 18 17
Vlag van Roemenië Roemenië 35 33 33 33 32
Vlag van Kroasië Kroasië 12 11
Europese Raad[wysig | wysig bron]
Setel van die Europese Parlement in Straatsburg, Frankryk.
Gebou van die Europese Raad en die Raad van die Europese Unie in Brussel, België.
Die Europese Rekenkamer in Luxemburg-stad, Luxemburg.
Setel van die Europese Sentrale Bank in Frankfurt am Main, Duitsland.
Hof van Justisie van die Europese Unie in Luxemburg.
Vorsitter van die Europese Raad (voor 2009) en van die Raad van die Europese Unie[18]
Jaar, Land (eerste ses maande, tweede ses maande)
2007 Duitsland, Portugal 2008 Slowenië, Frankryk 2009 Tsjeggië, Swede
2010 Spanje, België 2011 Hongarye, Pole 2012 Denemarke, Siprus
2013 Ierland, Litaue 2014 Griekeland, Italië 2015 Letland, Luxemburg
2016 Nederland, Slowakye 2017 Malta, Estland 2018 Bulgarye, Oostenryk
2019 Roemenië, Finland 2020 Kroasië, Duitsland 2021 Portugal, Slowenië
2022 Frankryk, Tsjeggië 2023 Swede, Spanje 2024 België, Hongarye
2025 Pole, Denemarke 2026 Siprus, Ierland 2027 Litaue, Griekeland
2028 Italië, Letland 2029 Luxemburg, Nederland 2030 Slowakye, Malta

Ander instansies[wysig | wysig bron]

Ander instansies is:[19]

Agentskappe[wysig | wysig bron]

Daar is ook nog baie EU-liggame, dikwels ingestel deur tweedegraadse wetgewing, wat opgerig is vir 'n spesiaal doel. Hierdie liggame word die agentskappe van die Europese Unie genoem.[19]

Wetgewingsprosedures[wysig | wysig bron]

Daar is verskillende maniere waarop die Kommissie, die Parlement en die Raad tot Europese wetgewing kom, waarvan die belangrikste die gewone wetgewingsprosedure is.

Regsinstrumente[wysig | wysig bron]

Die Europese Unie ken 'n aantal regsinstrumente, waarvan die belangrikste die Europese verordening en die Europese riglyn is. 'n Verordening het direkte regskrag, 'n riglyn moet eers in die nasionale wetgewing word deurgevoer.

Amptelike tale[wysig | wysig bron]

Die 24 amptelike tale van die Europese Unie is:[20]

Verhouding tussen die EU en die lidlande[wysig | wysig bron]

Verdeling van die bevoegdhede[wysig | wysig bron]

Die bevoegdhede van die Europese Unie ten opsigte van die lidlande is sedert die Verdrag van Lissabon[21] uitdruklik vasgelê. Hulle word ingedeel in drie kategorieë:

  • Eksklusiewe bevoegdhede: net die EU kan op hierdie vlak optree. Die lidlande kan slegs die beslissings van die EU uitvoer.
  • Gedeelde bevoegdhede: sowel die EU as die lidlande kan wetgewend optree. As die EU wetgewing in hierdie sektore uitvaardig het die EU-reëls wel voorrang op die nasionale wette. Die meeste EU-bevoegdhede is van hierdie soort.
  • Ondersteunende, koördinerende en aanvullende bevoegdhede: soos die naam reeds sê mag die EU die beleid van die lidlande in hierdie sektore ondersteun, aanvul of koördineer. Die lidlande behou egter altyd die volledige wetgewende vryheid. Die EU mag op hierdie vlakke geen harmonisasie tussen die verskillende nasionale stelsels nastreef nie. Meestal kom hierdie soort bevoegdhede in die vorm van 'n finansiële bydrae van die EU.

Regsposisie[wysig | wysig bron]

Die lidlande van die Europese Unie het mettertyd 'n aansienlike hoeveelheid soewereiniteit oorgedra aan die Europese Unie. Die Europese Unie het as sodanig meer mag as alle andere nie-soewereine streeksorganisasies. Op verskillende terreine begin die EU te lyk soos 'n bondstaat of 'n statebond. Die Unie bly egter gebaseer op verdrae tussen lidlande, waaruit volg dat die Unie slegs bestaan vanuit die wil van die lidlande. 'n Lidland kan op elk moment besluit om terug te trek uit die Unie en wysigings aan die verdrae moet deur alle lidlande individueel geratifiseer word.

In hierdie opsig lyk die Europese Unie die mees op 'n statebond, wat in teenstelling tot 'n bondstaat nie soewerein is nie en dus ook slegs bestaan uit die grasie van die lidlande. 'n Statebond in die tradisionele betekenis van die woord het egter veel meer mag, veral op die vlak van buitelandse sake en defensie. Die meeste mense klassifiseer die Europese Unie daarom as 'n struktuur sui generis, 'n unieke vorm van samewerking tussen lande.

Sedert die Verdrag van Lissabon besit die Unie regspersoonlikheid.[22] Dit magtig die Unie om origens geensins wetgewend of andersins op te tree nie, buiten die bevoegdhede wat die lidlande van die EU in die verdrae aan hom toegedeel het.

Intergouvernementalisme en supranasionalisme[wysig | wysig bron]

Binne die EU bestaan 'n spanningsveld tussen intergouvernementele en supranasionale tendense. Intergouvernementalisme is 'n metode van besluitneming in internasionale organisasies waarby die mag by die lidlande lê en beslissings met eenvormheid geneem moet word. Afgevaardigdes van die regerings of van gekose verteenwoordigings het uitsluitend adviserende of uitvoerende funksies. Die meeste internasionale organisasies het teenwoordig 'n intergouvernementele grondslag.

Supranasionalisme is 'n ander metode van besluitneming. Hier lê die mag by onafhanklike afgevaardigdes van die regeringe of van gekose verteenwoordiginge. lidlande het nog steeds mag, maar moet hierdie mag deel met ander instansies. Bowendien word beslissings net by 'n meerderheid van stemme geneem. Dit kan dan ook gebeur dat 'n lidland, gedwonge deur ander lidlande, 'n beslissing teen sy wil moet uitvoer.

Beide vorme van besluitneming het aanhangers binne die EU. Voorstanders van supranasionalisme redeneer dat dit die proses van integrasie kan versnel. Wanneer beslissings wat eenvorme goedkeuring van alle betrokke regerings vereis, kan dit jare duur voordat 'n besluit geneem word. Voorstanders van intergouvernementalisme argumenteer dat supranasionalisme die soewereiniteit en die demokratiese gehalte van afsonderlike lande in gevaar bring en meen dat die legitimiteit van gemeenskaplike besluite alleen afgelei kan word van die legitimiteit van die nasionale regerings. Frankryk is tradisioneel 'n voorstander van 'n intergouvernementele EU gewees. Dit geld ook vir euroskeptiese lande soos die Verenigde Koninkryk en Denemarke. Lande soos België, Duitsland en Italië neig meer na die supranasionale benadering. In die praktyk balanseer die EU tussen beide ekstreme. Hierdie balans is egter 'n moeisame kompromie, wat dikwels lei tot ingewikkelde besluitnemingsprosesse.

Sien ook[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) Barnard, Catherine (Augustus 2007). The Substantive Law of the EU: The four freedoms, 2, Oxford University Press. p. 447. ISBN 978-0-19-929035-2. 
  2. 2,0 2,1 (en) "United in diversity". Europa. Europese Kommissie. Verkry op 20 Januarie 2010. 
  3. (en) "European Parliament: The Legislative Observatory". Europa. Europese Kommissie. Verkry op 20 Januarie 2010. 
  4. (en) "Brussels' EU capital role seen as irreversible". Euractiv.com. Verkry op 28 Oktober 2012. 
  5. (en) "European Union". Central Intelligence Agency. 26 Junie 2017. Verkry op 1 Julie 2017. 
  6. (en) "Eurostat – Population on 1 January 2016". Europese Kommissie. Verkry op 1 Julie 2017. 
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 (en) "IMF World Economic Outlook Database, Oktober 2016". Internasionale Monetêre Fonds. Verkry op 1 Julie 2017. 
  8. Bereken volgens die UNDP-data vir die lidlande met geweegde bevolking.
  9. (en) "Gini coefficient of equivalised disposable income (source: SILC)". Eurostat Data Explorer. Verkry op 1 Julie 2017. 
  10. (en) EUROPA: Activities of the European Union: Internal Market. europa.eu: Border-free Europe (single market)
  11. (en) papers.ssrn.com: EU and US Perspectives on China’s Compliance with Transparency, SSRN, deur Paolo Farah. Besoek op 25 Januarie 2007.
  12. Sien asb. (en) ec.europa.eu: Schengen: Europe without internal borders, Europa. (Laaste besoek 31 Mei, 2012)
  13. (nl) Geschiedenis van de Benelux.
  14. (en) "The Nobel Peace Prize 2012". Nobelprize.org. Verkry op 6 Oktober 2017. 
  15. Verdrag betreffende die werking van die Europese Unie, Artikel 1
  16. Verdrag betreffende die Europese Unie, Artikel 13
  17. (nl) europarl.europa.eu: Leden per lidstaat en fractie // 7de zittingsperiode
  18. (de) consilium.europa.eu: Turnusmäßig wechselnder Ratsvorsitz: Beschluss über Änderung der Reihenfolge
  19. 19,0 19,1 (nl) europa.eu: EU-instellingen en -organen
  20. (en) ec.europa.eu: Official EU languages
  21. Verdrag betreffende die werking van die Europese Unie, Eerste deel, Titel I
  22. Verdrag betreffende die Europese Unie, Artikel 47

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Amptelike inligting

Afrikaanse persberigte