Gaan na inhoud

Falun Gong

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Falun Gong embleem.

Falun Gong,[1] ook genoem Falun Dafa, is 'n nuwe godsdienstige beweging,[2] wat deur sy leier Li Hongzhi inChina in die vroeë 1990's gestig is. Falun Gong het sy wêreldwye hoofkwartier in Dragon Springs, 'n kompleks van 173 hektaar (427 akker) in Deerpark, New York, Verenigde State, naby die woning van Li.[3][4][5][6]

Falun Gong het in 1992 uit die qigong-beweging in China ontstaan, en meditasie, qigong-oefeninge en morele leringe wat in Boeddhistiese en Taoïstiese tradisies gewortel is, gekombineer.[7] Alhoewel dit deur sommige regeringsagentskappe ondersteun is,[8] het Falun Gong se vinnige groei en onafhanklikheid van staatsbeheer daartoe gelei dat verskeie topamptenare dit as 'n bedreiging beskou het, wat gelei het tot periodieke dade van teistering in die laat 1990's.[9][10] Op 25 April 1999 het meer as 10 000 Falun Gong-praktisyns vreedsaam buite die sentrale regeringskompleks in Beijing vergader, op soek na amptelike erkenning van die reg om hul geloof sonder inmenging te beoefen.[11][12]

In Julie 1999 het die regering van China 'n verbod op Falun Gong ingestel en dit as 'n "onwettige organisasie" gekategoriseer. Massa-arrestasies, wydverspreide marteling en misbruik het gevolg.[13][14] In 2008 het Amerikaanse regeringsverslae ramings aangehaal dat soveel as die helfte van China se arbeidskampbevolking uit Falun Gong-praktisyns bestaan het.[15][16] In 2009 het menseregtegroepe beraam dat ten minste 2 000 Falun Gong-praktisyns teen daardie tyd aan vervolging gesterf het.[17] 'n Verslag van die Amerikaanse Departement van Buitelandse Sake in 2022 oor godsdiensvryheid in China het verklaar dat "Falun Gong-praktisyns maatskaplike diskriminasie in indiensneming, behuising en sakegeleenthede gerapporteer het". Volgens dieselfde verslag: "Voor die regering se verbod op Falun Gong in 1999 het die regering [van China] beraam dat daar 70 miljoen aanhangers was. Falun Gong-bronne beweer dat tientalle miljoene steeds privaat praktiseer, en Freedom House skat dat daar tussen 7 en 20 miljoen praktisyns is."[18]

Onder leiding van Li Hongzhi, wat deur aanhangers as 'n goddelike figuur beskou word, bedryf Falun Gong-praktisyns 'n verskeidenheid organisasies in die Verenigde State en elders, insluitend die dansgroep Shen Yun.[19][20] Hulle is bekend vir hul teenkanting teen die regerende Kommunistiese Party van China (KPC), wat anti-evolusionêre sienings, teenkanting teen homoseksualiteit en feminisme, en verwerping van moderne medisyne, onder andere sienings wat as "ultra-konserwatief" beskryf word.[21]

Die Falun Gong bedryf ook die Epoch Media Group, wat bekend is vir sy filiale, New Tang Dynasty Television en The Epoch Times-koerant. Laasgenoemde is breedweg bekend as 'n polities verregse publikasie.[22] media-entiteit, en dit het aansienlike aandag in die Verenigde State gekry vir die bevordering van samesweringsteorieë, soos QAnon en anti-entstof waninligting, en die vervaardiging van advertensies vir die Amerikaanse president Donald Trump. Dit het ook aandag in Europa getrek vir die bevordering van verregse politici, hoofsaaklik in Frankryk en Duitsland.[23][24]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ Wells, John C. (2008). Longman Pronunciation Dictionary (3rd uitg.). Longman. ISBN 978-1405881180.
  2. ↑ *Junker, Andrew (2019). Becoming Activists in Global China: Social Movements in the Chinese Diaspora. Cambridge University Press. pp. 23–24, 33, 119, 207. ISBN 978-1108655897.
    • Barker, Eileen. 2016. Revisionism and Diversification in New Religious Movements, cf. 142–143. Taylor & Francis. ISBN 978-1317063612
    • Oliver, Paul. 2012. New Religious Movements: A Guide for the Perplexed, pp. 81–84. Bloomsbury Academic. ISBN 978-1441125538
    • Hexham, Irving. 2009. Pocket Dictionary of New Religious Movements, pp. 49, 71. InterVarsity Press. ISBN 978-0830876525
    • Clarke, Peter. 2004. Encyclopedia of New Religious Movements. Taylor & Francis. ISBN 978-1134499694
    • Partridge, Christopher. 2004. Encyclopedia of New Religions: New Religious Movements, Sects and Alternative Spiritualities, 265–266. Lion. ISBN 978-0745950730.
    • Ownby, David (2004). "The Falun Gong: A New Religious Movement in Post-Mao China". In Lewis, James R.; Petersen, Jesper Aagaard (reds.). Controversial New Religions (in Engels) (1st uitg.). New York: Oxford University Press. pp. 195–196. ISBN 978-0-19-515682-9. }}
  3. ↑ Junker 2019, pp. 33, 101
  4. ↑ van der Made, Jan (13 Mei 2019). "Shen Yun: Fighting Communism – and making a stack on the side". Radio France Internationale. Besoek op 6 Julie 2020.
  5. ↑ Zadrozny, Brandy; Collins, Ben (20 Augustus 2019). "Trump, QAnon and an impending judgment day: Behind the Facebook-fueled rise of The Epoch Times". NBC News (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Augustus 2019. Besoek op 10 Februarie 2023.
  6. ↑ Campbell, Eric; Cohen, Hagar (20 Julie 2020). "The power of Falun Gong". ABC News (in Australian English). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 September 2022. Besoek op 27 Oktober 2024.
  7. ↑ "Falun Gong: Popular spiritual practice". SFGate. 6 April 2008.
  8. ↑ Ownby, David (September 2003). "The Falun Gong in the New World". European Journal of East Asian Studies. 2 (2): 306. doi:10.1163/15700615-00202006. JSTOR 23615141
  9. ↑ "Falun Gong: Religious Freedom in China". Freedom House. 2017.
  10. ↑ Penny (2012), pp. 49–56
  11. ↑ Penny (2012), pp. 1–3
  12. ↑ Pomfret, John (12 November 1999). "Cracks in China's Crackdown". The Washington Post. Geargiveer van die oorspronklike 14 Desember 2017. Besoek 2 Maart 2024.
  13. ↑ Pan, Philip; Pomfret, John (5 Augustus 2001). "Torture is Breaking Falun Gong". The Washington Post. Geargiveer van die oorspronklike 5 Oktober 2019.
  14. ↑ Johnson, Ian (2001). "Pulitzer Prize winning articles in the Wall Street Journal". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Oktober 2015.
  15. ↑ U.S. Department of State (Oktober 2008). 2008 Country Report on Human Rights: China (includes Hong Kong and Macao) (Report). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Julie 2019. Ontsluit op 22 Mei 2019. Sommige buitelandse waarnemers het beraam dat ten minste die helfte van die 250 000 amptelik aangetekende gevangenes in die land se heropvoedings-deur-arbeidskampe Falun Gong-aanhangers was. Falun Gong-bronne in die buiteland het die getal selfs hoër geplaas.
  16. ↑ Congressional Executive Commission on China (31 Oktober 2008). Annual Report 2008 (Report). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Desember 2014. Internasionale waarnemers glo dat Falun Gong-praktisyns 'n groot persentasie uitmaak—sommige sê soveel as die helfte—van die totale aantal Chinese wat in RTL-kampe gevange gehou word. Falun Gong-bronne berig dat ten minste 200 000 praktisyns in RTL- en ander vorme van aanhouding aangehou word.
  17. ↑ Jacobs, Andrew (27 April 2009). "China Still Presses Crusade Against Falun Gong". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Junie 2017. Besoek op 16 Augustus 2017.
  18. ↑ United States Department of State. 2022. "China 2022 International Religious Freedom Report". Online Geargiveer 29 Oktober 2023 op Wayback Machine.
  19. ↑ Maloney, Carolyn. "In Recognition of Shen Yun". Congressional Record. 168 (41). United States Congress. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Junie 2023. Besoek op 4 Julie 2023.
  20. ↑ Knutsen, Elise (5 Julie 2011). "Shen Yun Performance Brings Out Stars And Awareness". New York Observer. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 Maart 2023. Besoek op 4 Julie 2023.
  21. ↑
  22. ↑
  23. ↑ Hettena 2019.
  24. ↑ Perrone & Loucaides 2022.

Bronnelys

[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Falun_Gong&oldid=2848873"