Francis Bacon (wetenskaplike, 1904)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Francis Bacon
Geboortenaam Francis Thomas Bacon
Gebore (1904-12-21)21 Desember 1904
Ramsden Hall, Billericay, Essex, Engeland
Oorlede 24 Mei 1992 (op 87)
Little Shelford, Cambridgeshire, Engeland
Nasionaliteit Vlag van Verenigde Koninkryk Verenigde Koninkryk
Vakgebied Ingenieurswese
Instelling(s) Royal Society
Alma mater Eton-kollege
Trinity College, Cambridge
Bekend vir die eerste bruikbare brandstofsel wat met waterstof en suurstof werk
Toekennings Orde van die Britse Ryk

Francis Thomas Bacon (Ramsden Hall, 21 Desember 1904 – Little Shelford, 24 Mei 1992) was 'n Engelse ingenieur. Hy het die eerste bruikbare brandstofsel wat met waterstof en suurstof werk ontwikkel.[1]

Lewe en werk[wysig | wysig bron]

Bacon was 'n direkte afstammeling van Francis Bacon en het sy opleiding aan Eton- en Trinity-kollege (Cambridge) ontvang. Ná Cambridge word hy 'n vakleerling by 'n ingenieursfirma in Newcastle wat deur sir Charles Parsons besit is, en waar hy sterk deur hom beïnvloed is.

Die beginsel van die brandstofsel is reeds in 1839 deur sir William Grove gedemonstreer, en ander navorsers het met soortgelyke eksperimente vorendag gekom. In teenstelling met die vorige navorsers, was Bacon 'n ingenieur wat met masjinerie teen hoë temperatuur en druk kon werk.

Hy eksperimenteer aanvanklik met Grove se geaktiveerde platinum-gaas en 'n elektroliet van swaelsuur, maar beweeg vinnig aan na geaktiveerde nikkel-elektrodes, met 'n waterige kaliumhidroksied as elektroliet. In Januarie 1940 begin hy by 'n laboratorium aan die King's College in Londen werk, waar hy 'n dubbele sel ontwerp. Die sel het 'n eenheid vir die opwekking van waterstof en suurstof (gasse), en 'n ander vir die brandstofsel gehad. Die proses kon omgekeer word, sodat dit as beide 'n elektroliseerder en 'n brandstofsel kon opgetree. Probleme is egter ondervind, as gevolg van die hoë bedryfskoste, temperatuur en druk, en die bytende (korroderende) aard van die chemikalieë.

In 1946, met nuwe befondsing, verskuif sy werk na die Departement van Kolloïdkunde aan die Universiteit van Cambridge. Daar word Bacon se span aan 'n poreuse nikkel-plaat, waarvan die oorsprong duister en hoogs geheim was, blootgestel. Hulle gebruik hierdie plaat om elektrodes met groot gaatjies aan die gas-kant en fyner porieë aan die elektroliet-kant te ontwikkel. Dit het tot 'n meer stabiele koppelvlak gelei.

Soos befondsing verhoog het, is die apparaat na die destydse Departement van Chemiese Ingenieurswese verskuif. Die korrosie-probleem is daar aangespreek. Die elektrode aan die suurstof-kant is in 'n oplossing van litium-hidroksied gedoop, waarna dit verhit en gedroog is.

In 1959, met die ondersteuning van Marshall of Cambridge Ltd. (later Marshall Aerospace), is 'n 5 kW battery met veertig selle en 'n bedryfsdoeltreffendheid van 60% in die openbaar tentoongestel.

Die patente vir die brandstofsel is deur Pratt & Whitney gelisensieer om elektriese krag vir die Apollo-program te voorsien. Dié brandstofselle was ideaal vir die doel, omdat hulle doeltreffendheid toegeneem soos die vrag afgeneem (in teenstelling met hitte-enjins). Daar was reeds waterstof en suurstof aan boord vir aandrywing en die ondersteuning van lewe, en die byproduk (water) kon gebruik word as drinkwater en om die lugvogtigheid in die kajuit te reguleer.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (1994) “Francis Thomas Bacon. 21 December 1904–24 May 1992”. Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society 39: 2–9. doi:10.1098/rsbm.1994.0001.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]