Franz von Papen

Franz Joseph Hermann Michael Maria von Papen (29 Oktober 1879 – 2 Mei 1969) was 'n Duitse politikus, diplomaat, Pruisiese edelman en leëroffisier. As 'n nasionale konserwatiewe het hy in 1932 as kanselier van Duitsland gedien, en daarna as visekanselier onder Adolf Hitler van 1933 tot 1934. Papen word hoofsaaklik onthou vir sy rol in die verkryging van Hitler aan bewind.

Papen is gebore in 'n welgestelde en magtige familie van Wesfaalse Katolieke aristokrate, en het vanaf 1898 in die Pruisiese Leër gedien en is opgelei as 'n offisier van die Duitse Generale Staf. Hy het van 1913 tot 1915 as 'n militêre attaché in Meksiko en die Verenigde State gedien, terwyl hy ook in die geheim sabotasiedade in die Verenigde State georganiseer het en stilweg Meksikaanse magte in die Meksikaanse Rewolusie namens die Duitse militêre intelligensie gesteun en gefinansier het. Nadat hy in 1915 deur die Amerikaanse Staatsdepartement as persona non grata uit die land geskors is, het hy as 'n bataljonbevelvoerder aan die Westerfront van die Eerste Wêreldoorlog gedien en sy oorlogsdiens in die Midde-Oosterse teater as 'n luitenant-kolonel voltooi.

Nadat president Paul von Hindenburg hom in 1932 gevra het om kanselier van die Republiek Weimar te word, het Papen by wyse van presidensiële dekreet regeer. Hy het die Preußenschlag-staatsgreep teen die Sosiaal-Demokratiese Party-geleide regering in die Vrystaat Pruise van stapel gestuur. Sy mislukking om 'n steunbasis in die Reichstag te verseker, het gelei tot sy verwydering deur Hindenburg en sy vervanging deur generaal Kurt von Schleicher.

Vasbeslote om terug te keer na die bewind en sy rykdom terug te wen, het Papen, in die oortuiging dat Adolf Hitler beheer kon word sodra hy in die regering was, Hindenburg onder druk geplaas om Hitler as kanselier en Papen as visekanselier in 1933 aan te stel in 'n kabinet wat oënskynlik nie onder Nazi-party-oorheersing was nie. Omdat hy militêre diktatorskap as die enigste alternatief vir 'n Nazi-party-kanselier beskou het, het Hindenburg ingestem. Papen en sy bondgenote is vinnig deur Hitler gemarginaliseer en hy het die regering verlaat na die Nag van die lang messe-suiwering in 1934, waartydens die Nazi's sommige van sy bondgenote en vertrouelinge vermoor het. Daarna het Papen die Duitse Buitelandse Kantoor as ambassadeur in Wene van 1934 tot 1938 en in Ankara van 1939 tot 1944 gedien. Hy het in 1938 by die Nazi-party aangesluit.

Na die Tweede Wêreldoorlog is Papen in die Neurenberg-verhore voor die Internasionale Militêre Tribunaal aangekla van Nazi-oorlogsmisdade, maar is van alle aanklagte vrygespreek. In 1947 het 'n Wes-Duitsland denazifikasiehof bevind dat Papen die hoofskuldige was in misdade wat verband hou met die Nazi-regering. Papen is 'n vonnis van agt jaar gevangenisstraf met dwangarbeid opgelê, maar is in 1949 op appèl vrygelaat. Franz von Papen se memoires is in 1952 en 1953 gepubliseer; hy is in 1969 oorlede.

Eksterne skakels

• Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Franz von Papen.