Gaan na inhoud

Gay mans

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
'n Gay paartjie op 'n Gay Pride-byeenkoms.
Twee ineengestrengelde Mars-simbole stel manlike homoseksualiteit voor.

Gay mans is manlike homoseksuele.[1] Sommige biseksuele en homoromantiese mans kan as "gay" identifiseer, en 'n aantal gay mans identifiseer ook as "queer".

Gay mans ervaar steeds aansienlike diskriminasie in groot dele van die wêreld, veral in die meeste dele van Asië en Afrika. In die Verenigde State en die Westerse wêreld ondervind baie gay mans ook steeds diskriminasie in hulle daaglikse lewe,[2] hoewel sommige openlik gay mans nasionale en internasionale sukses en bekendheid verwerf het, insluitend Apple se hoof- uitvoerende beampte, Tim Cook, en staatshoofde soos Edgars Rinkēvičs (president van Letland sedert 2023).

In Suid-Afrika word 'n gay persoon se regte deur die Grondwet beskerm.

Die woord "gay" word deur LGBTQ-groepe en stylgidse aanbeveel om alle mense te beskryf wat uitsluitlik tot lede van dieselfde geslag aangetrokke voel,[3] terwyl "lesbiër" spesifiek na vroulike homoseksuele verwys en "gay mans" na manlike homoseksuele.[4]

Manlike homoseksualiteit in die geskiedenis

Sommige geleerdes voer aan die terme "homoseksueel" en "gay" is problematies wanneer dit op mans in antieke kulture toegepas word, aangesien byvoorbeeld nóg die Grieke nóg die Romeine enige enkele woord gehad het wat dieselfde semantiese omvang as die moderne konsep "homoseksualiteit" dek.[5][6] Verder was daar uiteenlopende seksuele praktyke wat op verskillende tye en plekke verskillend aanvaar is.[5] Ander geleerdes voer aan daar is beduidende ooreenkomste tussen antieke en moderne manlike homoseksuele.[7][8]

In kulture wat deur die Abrahamitiese gelowe beïnvloed is, het die wet en kerk sodomie as 'n oortreding teen goddelike wet of 'n misdaad teen die natuur beskou.[9][10] Die afkeuring van anale seks het egter die Christendom voorafgegaan. Veroordeling het ook in antieke Griekeland voorgekom. Plato het byvoorbeeld in sy Wette manlike homoseksualiteit as "onnatuurlik" beskryf en gepleit dat dit verbied word.[11]

Baie historiese figure, insluitend Sokrates, lord Byron, Eduard II en Hadrianus,[12] is egter met terme soos "gay" of "biseksueel" beskryf.

Chnoemhotep en Nianchchnoem soen mekaar met die neus.

Afrika

Die eerste aangetekende moontlike homoseksuele manlike paartjie in die geskiedenis word algemeen beskou as Chnoemhotep en Nianchchnoem, ’n paartjie antieke Egiptenare wat omstreeks 2400 v.C. geleef het. Die twee word uitgebeeld in ’n neussoenposisie, die intiemste houding in Egiptiese kuns.[13] Die 6de- of 7de-eeuse Ashmolean-parkament AN 1981.940 verskaf die enigste voorbeeld in Kopties van ’n liefdesbekoring tussen mans.[14]

Meer onlangs het die Europese kolonisering van Afrika gelei tot die invoer van antisodomiewette, en dit word algemeen beskou as die hoofrede waarom Afrikalande vandag sulke streng wette teen gay mans het.[15] Drie lande of jurisdiksies in Afrika het die doodstraf vir gay mans ingestel. Dit sluit in Mauritanië en verskeie streke in Nigerië en Jubaland.[16][17]

Amerikas

'n Pre-Columbiaanse keramiekbeeldjie van twee mans wat orale seks beoefen.

Nes in baie ander nie-Westerse kulture, is dit moeilik om te bepaal in watter mate Westerse opvattings oor seksuele oriëntasie van toepassing is op pre-Columbiaanse kulture. Bewyse van homoërotiese seksuele dade tussen mans is gevind in baie beskawings in Latyns-Amerika voor die verowering, soos die Asteke, Majas, Quechuas, Moches en Inkas, asook die Tupinambá van Brasilië.[18][19] Trouens, in die Asteke se mitologie was die godheid Xochipilli ’n simbool van gay mans en manlike prostitute.[20]

Die Spaanse veroweraars was met afgryse vervul toe hulle sien hoe inheemse mans openlik sodomie beoefen, en dit as bewys gebruik van hulle vermeende minderwaardigheid.[21] Hulle het uitgebreid oor sodomie onder die inboorlinge gepraat om hulle as barbare uit te beeld en sodoende hulle verowering en gedwonge bekering tot die Christendom te regverdig. As gevolg van die groeiende invloed en mag van die veroweraars het baie inheemse leiers self begin om homoseksuele dade te veroordeel.

In die tydperk ná die Europese kolonisering is homoseksualiteit deur die Mexikaanse Inkwisisie vervolg, soms met doodsvonnisse op aanklag van sodomie, en die praktyke het ondergronds geraak. Baie homoseksuele mans het in heteroseksuele huwelike getree om die skyn te handhaaf, en sommige het hulle tot kerkampte gewend om openbare ondersoek te ontduik.[22]

Tydens die Mexikaanse Inkwisisie is 123 mans in 1658 gearresteer op vermoede van homoseksualiteit ná ’n reeks aanklagte. Hoewel baie ontsnap het, het die koninklike kriminele hof 14 mans van verskillende sosiale en etniese agtergronde tot die dood veroordeel deur openbare verbranding. Die vonnisse is almal op dieselfde dag, 6 November 1658, uitgevoer. Die rekords van die verhore en dié wat in 1660, 1673 en 1687 plaasgevind het, dui daarop dat Mexikostad, soos baie ander groot stede in daardie tyd, ’n aktiewe onderwêreld gehad het.[22][23]

Oos-Asië

Twee mans maak gereed om anale seks te hê. Qing-China, datum onbekend.

In Oos-Asië is selfdegeslagverhoudings tussen mans reeds sedert die vroegste opgetekende geskiedenis bekend. Homoseksualiteit in China, bekend as die passies van die gesnyde perske en verskeie ander eufemismes, is sedert ongeveer 600 v.C. aangeteken. Manlike homoseksualiteit is in baie bekende werke van Chinese letterkunde genoem. Die gevalle van selfdegeslagliefde en seksuele interaksie wat in die klassieke roman Droom van die Rooi Kamer beskryf word, lyk vir hedendaagse waarnemers net so bekend soos soortgelyke verhale van romanse tussen heteroseksuele mense in dieselfde tydperk. Confucianism, wat primêr ’n sosiale en politieke filosofie is, het min op seksualiteit gefokus, hetsy homoseksueel of heteroseksueel. Letterkunde uit die Ming-dinastie, soos Bian Er Chai (弁而釵/弁而钗), beeld homoseksuele verhoudings tussen mans uit as genotvoller en meer "harmonieeus" as heteroseksuele verhoudings.[24] Geskrifte uit die Liu Song-dinastie deur Wang Shunu het beweer homoseksualiteit was in China van die laat 13de eeu net so algemeen soos heteroseksualiteit.[25]

Teenkanting teen manlike homoseksualiteit in China het ontstaan tydens die Middeleeuse Tang-dinastie (618-907), en word toegeskryf aan die toenemende invloed van Christelike en Islamitiese waardes.[26] Dit het egter eers werklik posgevat tydens die Westerse beïnvloeding van die laat Qing-dinastie en die Republiek China (1912-'49).[27]

Europa

Klassieke tydperk

Die Dood van Huakintos deur Jean Broc (1801).

Die vroegste Westerse materiaal (in die vorm van literêre werke, kunsvoorwerpe, en mitografiese materiaal) oor selfdegeslagverhoudings tussen mans is afkomstig uit antieke Griekeland. Sekere stadstate het dit verbied, terwyl ander dit met dubbelsinnigheid benader of toegelaat het.[28] In Athene is daar uiteindelik wette ingestel om pederastie (seks met minderjarige seuns) en homoseksualiteit in die algemeen te beperk, maar nie om elke geval daarvan te verbied nie. [29]

In Antieke Rome was pederastie aanvaarbaar, maar seksuele passiwiteit by mans is gekritiseer; pederastie is slegs as regmatig beskou as dit met huidige of voormalige slawe gedoen is.[30] Keiser Hadrianus is bekend vir sy verhouding met Antinoös, maar die Christelike keiser Teodosius I het op 6 Augustus 390 'n wet uitgevaardig wat passiewe mans tot verbranding op die brandstapel veroordeel het.[31][32] In 558 n.C. het keiser Justinianus die verbod uitgebrei na die aktiewe maat ook, en gewaarsku dat sodanige gedrag tot die vernietiging van stede kan lei weens die "toorn van God".[33]

Sommige geleerdes voer aan dat daar in antieke letterkunde voorbeelde van manlike homoseksuele liefde is, soos tussen Achilles en Patroklos in die Ilias.[34]

Renaissance

Apollon et Cyparisse deur Claude Marie Dubufe, 1821.

Tydens die Renaissance was welgestelde stede in Noord-Italië – veral Florence en Venesië – bekend vir hulle wydverspreide beoefening van selfdegeslagliefde, waarin ’n aansienlike deel van die manlike bevolking betrokke was en wat op die klassieke patroon van Griekeland en Rome geskoei was.[35][36] Maar selfs terwyl baie mans aan selfdegeslagverhoudings deelgeneem het, het die owerhede ’n groot deel van dié bevolking vervolg, beboet en gevange geneem.

Van die tweede helfte van die 13de eeu af was die dood die straf vir manlike homoseksualiteit in die meeste dele van Europa.[37]

Die verhoudings van sosiaal prominente figure, soos Jakobus I van Engeland en die hertog van Buckingham, het die kwessie verder beklemtoon,[38] onder andere in anonieme straatpamflette: "Die wêreld het verander, ek weet nie hoe nie, want manne soen nou manne, nie meer vroue nie; ... van J. die Eerste en Buckingham: Hy, dis waar, het sy vrou se omhelsing vermy, om sy geliefde Ganumedes te omarm" (Mundus Foppensis, or The Fop Display’d, 1691).

Midde-Ooste

'n 19de-eeuse illustrasie uit die Ottomaanse Ryk van gay seks tussen jong mans.

In antieke Sumer het 'n groep priesters bekend as gala in die tempels van die godin Inanna gewerk, waar hulle treursange en klaagliedere uitgevoer het.[39]:285 Gala het vroulike name aangeneem, in ’n dialek gepraat wat tradisioneel vir vroue gereserveer was en blykbaar aan homoseksuele omgang deelgeneem.[40] Die Sumeriese teken vir gala was 'n ligatuur van die tekens vir "penis" en "anus".[40] In latere Mesopotamiese kulture was kurgarrū en assinnu manlike dienaars van die godin Isjtar (Inanna se Oos-Semitiese ekwivalent) wat vroueklere gedra en oorlogsdanse in Isjtar se tempels uitgevoer het.[40] Verskeie Akkadiese spreekwoorde dui moontlik daarop dat hulle ook aan homoseksuele omgang deelgeneem het.[40]

In antieke Assirië is manlike homoseksualiteit gedokumenteer. Daar word geglo dat antieke Assirië (2de millennium v.C. tot 1ste millennium n.C.) homoseksualiteit egter as negatief en krimineel beskou het,[41] met die godsdienswette van die Zoroastrisme wat dit verbied het.[42]

Sommige godsdienstige tekste bevat gebede vir goddelike seëninge op homoseksuele verhoudings.[43] Die Almanak van Towerspreuke het gebede bevat wat die liefde van 'n man vir 'n vrou, van 'n vrou vir 'n man en van 'n man vir 'n man op 'n gelyke grondslag geseën het.[44]

Moderne Westerse geskiedenis

Die gebruik van die Engelse woord "gay" vir 'n homoseksuele man is die eerste keer gebruik as ’n uitbreiding van die term se toepassing op prostitusie: ’n Gay boy was ’n jong man of seun wat manlike klante bedien het.[45] Net so was ’n gay cat ’n jong man wat by ’n ouer man geleer het, en wat dikwels seks en ander dienste verruil het vir beskerming en mentorskap.

Die rolprent Bringing Up Baby (1938) was die eerste prent wat die woord "gay" blykbaar in verwysing na homoseksualiteit gebruik het. In ’n toneel waarin die klere van Cary Grant se karakter na die wassery gestuur is, is hy gedwing om ’n vrou se mantel met vereafwerking te dra. Toe ’n ander karakter hom vra oor die mantel, antwoord hy: "Because I just went gay all of a sudden!" Omdat dit ’n hoofstroomfilm was in ’n tyd toe die gebruik van die woord om na homoseksualiteit te verwys nog aan die meeste kykers onbekend was, kan die reël ook geïnterpreteer word as: "Ek het sommer besluit om iets lafs aan te vang."[46]

In 1950 het die vroegste bekende verwysing na die woord as ’n selfbeskrywende term vir manlike homoseksuele voorgekom in ’n uitgawe van die tydskrif Sir, waarin Alfred A. Gross, die uitvoerende sekretaris van die George W. Henry-stigting, dit gebruik het.[47]

Gay mans in die Holocaust

Gay mans het gedurende die Holocaust 'n pienk driehoek gedra.

Gay mans was een van die primêre slagoffers van die Nazi's se Holocaust. Histories was die vroegste wetlike stap in die rigting van die Nazi-vervolging van manlike homoseksualiteit die aanvaarding van Paragraaf 175 in 1871, ’n wet wat ná die eenwording van die Duitse Ryk ingestel is. Paragraaf 175 het bepaal: "’n Onnatuurlike seksuele daad wat gepleeg word tussen persone van die manlike geslag ... is strafbaar met gevangenisstraf; die verlies van burgerregte kan ook opgelê word." Die wet is op verskillende maniere in Duitsland vertolk tot op 23 April 1880, toe beslis is kriminele homoseksuele dade behels óf anale óf orale óf ander soorte seks tussen twee mans. Enigiets minder (soos soen en vashou) is as onskadelik beskou.[48]:{{{1}}}

Franz Gürtner, die ryksminister van justisie, het Paragraaf 175 ná die nag van die lang messe gewysig om "leemtes" in die wet uit te skakel. Die 1935-weergawe van Paragraaf 175 het die "uitdrukking" van homoseksualiteit as strafbare oortredings verklaar. Die belangrikste verandering in die wet was die skuif van die definisie van manlike homoseksualiteit van "’n onnatuurlike seksuele daad tussen persone van die manlike geslag" na "’n man wat ’n seksuele oortreding met ’n ander man pleeg". Dit het die omvang van die wet uitgebrei om gay mans as ’n groep te vervolg, eerder as net homoseksuele dade self. Soen, wedersydse masturbasie en liefdesbriewe tussen mans is nou as wettige redes vir inhegtenisneming beskou. Die wet het egter nooit ’n "seksuele oortreding" gedefinieer nie en dit is dus aan interpretasie oorgelaat.

Tussen 1933 en 1945 is na raming 100 000 mans onder die Nazi-bewind as homoseksuele persone gearresteer, waarvan ongeveer 50 000 amptelik gevonnis is. Die meeste van die mans het gevangenisstraf uitgedien, terwyl na raming tussen 5 000 en 15 000 in konsentrasiekampe opgesluit is.[49] Rüdiger Lautmann het bevind die sterftesyfer van homoseksuele persone in konsentrasiekampe was moontlik tot 60%.[50] Gay mans in die kampe het buitengewone wreedheid van hulle wagte ervaar en is dikwels as proefkonyne in mediese eksperimente gebruik, aangesien wetenskaplikes probeer het om ’n "genesing" vir homoseksualiteit te vind.[51]

Wettige status in die moderne gemeenskap

Afrika

Binyavanga Wainaina (regs), 'n Keniaanse skrywer wat in 2014 uit die kas geklim het uit reaksie op 'n vlaag wette teen gays in Afrika.

Daar is 54 nasies in Afrika wat deur die Verenigde Nasies en/of die Afrika-unie erken word. In 34 van dié state is manlike homoseksualiteit onwettig.[52] In ’n verslag van 2015 het die menseregtewaghond Human Rights Watch opgemerk manlike homoseksualiteit in Benin en die Sentraal-Afrikaanse Republiek is nie eksplisiet onwettig nie, maar dat albei lande wette het wat anders toegepas word op gay mans as op heteroseksuele mans.[53] In Mauritanië, Nood-Nigerië, Somaliland en Somalië is manlike homoseksualiteit met die dood strafbaar.[52][54]

In Sierra Leone, Tanzanië en Uganda ontvang gay mans lewenslange gevangenisstraf vir homoseksuele dade, hoewel die wet nie in Sierra Leone gereeld toegepas word nie. In Nigerië maak wetgewing dit ook onwettig vir familielede, bondgenote en vriende van gay mans om openlik ondersteuning vir homoseksualiteit uit te spreek, en die land is algemeen bekend vir sy "koue" houding teenoor gay mans.[55][56] Die Nigeriese wet bepaal dat enige heteroseksuele persoon "wat ’n homoseksuele daad toelaat, bywoon, aanhelp of bevorder" ’n tronkstraf van 10 jaar moet ontvang.[57] In Uganda het Christen-fundamentalistiese organisasies van die Verenigde State die sogenaamde Kill the Gays-wetgewing befonds, wat die doodstraf vir gay mans sou instel.[58] Die wetsontwerp is in 2014 deur die Hooggeregshof van Uganda as ongrondwetlik verklaar, maar dit ondervind steeds steun in die land en is weer oorweeg vir implementering.[59][60]

Van al die lande in Afrika suid van die Sahara het Suid-Afrika die liberaalste houding teenoor gay mans. In 2006 het Suid-Afrika die vyfde land ter wêreld geword wat selfdegeslaghuwelike gewettig het, en die Grondwet van Suid-Afrika waarborg gay mans en lesbiese vroue volle gelyke regte en beskerming. Suid-Afrika is die enigste land in Afrika waar diskriminasie teen LGBT-mense grondwetlik verbied word. Sosiale diskriminasie teenoor Suid-Afrikaanse gay mans bestaan egter steeds in plattelandse gebiede, waar sterk godsdienstige tradisies steeds vooroordeel en geweld aanwakker.[61]

Karibiese gebied

Die Jamaikaanse rapper Buju Banton is al gekritiseer oor gewelddadige homofobiese boodskappe in sy musiek.[62]

Op die vasteland van die Amerikas (sowel Noord- as Suid-Amerika) is manlike homoseksualiteit wettig in elke land (behalwe Guyana). Op die Karibiese eilande het nege lande egter strafwetgewing vir "sodomie" op hulle wetboeke.[52] Dié lande sluit in Barbados, Dominica, St. Kitts en Nevis, Grenada, Sint Lucia, Antigua en Barbuda, Guyana en Jamaika. In Jamaika is seksuele omgang tussen mans wetlik strafbaar met tronkstraf, hoewel die herroeping van die wet hangende is. Seksuele omgang tussen vroue is reeds wettig,[63] hoewel lesbiese vroue steeds 'n hoë vlak van sosiale stigma ervaar.[64]

In Jamaika is daar verslae van wraak teen en die marteling van gay mans deur die Jamaikaanse polisie. In 2013 het Amnestie Internasionaal berig "gay mans en lesbiese vroue is geslaan, gesny, verbrand, verkrag en geskiet bloot oor hul seksualiteit... Ons is bekommerd dat hierdie verslae slegs die punt van die ysberg is. Baie gay mans en vroue in Jamaika is te bang om na die owerhede te gaan en hulp te soek." [65] As gevolg van dié geweld het honderde gay mans al uit Jamaika probeer emigreer na lande met beter menseregterekords.[66] ’n 2016-peiling het getoon dat 88 persent van die ondervraagdes homoseksualiteit afkeur,[67] hoewel diskriminerende houdings sedert 2018 effens afgeneem het.[68]

In die Karibiese gebied, soos in ander ontwikkelende lande wêreldwyd, word homoseksuele identiteit dikwels verbind met verwestering,[69] en gevolglik word homofobie soms beskou as ’n vorm van antikoloniale weerstand. Wayne Marshall het geskryf gay mans word beskou as "dekadente produkte van die Weste" en "moet dus teengestaan word saam met ander vorme van kolonisasie, kultureel of polities".[70] Wayne noem as voorbeeld die Jamaikaanse dancehall-treffer "Dem Bow" deur Shabba Ranks, wat 'n beroep doen om die gewelddadige moord van gay mans saam met ’n oproep vir "vryheid vir swart mense". Marshall wys op die ironie van hierdie ideologiese posisie, aangesien daar historiese bewyse is dat homofobie oorspronklik deur Europese koloniseerders na die kolonies gebring is.[71]

Oos-Europa

Aktiviste voer 'n toneel op van Tsjetsjniese ma's wat treur oor hulle verdwene seuns, wat in LGBT- en Tsjetsjniese vlae gedrapeer is.

In Oos-Europa was daar oor die afgelope dekade ’n stadige agteruitgang in regte vir gay mans. In Tsjetsjnië is gay mans onderwerp aan geheime ontvoering, aanhouding, marteling en onwettige teregstellings deur die owerhede. ’n Onbekende aantal mans, aangehou op grond van vermoedens dat hulle gay of biseksueel is, het gesterf terwyl hulle in konsentrasiekampe aangehou is.[72][73] Onafhanklike media en menseregtegroepe het berig gay mans word na geheime kampe in Tsjetsjnië gestuur wat deur een ooggetuie beskryf is as "'n geslote tronk waarvan niemand amptelik weet nie".[74] Sommige gay mans het probeer om uit die streek te vlug, maar is deur die Russiese polisie in hegtenis geneem en na Tsjetsjnië teruggestuur.[75] Daar is ook berigte dat tronkbeamptes van die kampe beskuldigdes vrygelaat het nadat hulle families hulle verseker het dat hulle hulle seuns sou doodmaak (minstens een man is volgens ’n ooggetuie dood ná sy terugkeer huis toe).[74] Dié aangehoudenes word in uiters benarde omstandighede aangehou, met 30 tot 40 mense in een kamer van net twee tot drie meter groot, en min van hulle kry ooit ’n verhoor.

Ooggetuies het verder berig die gay mans word gereeld geslaan, gemartel en deur tronkwagte in die gesig gespoeg.[74] In sommige gevalle het die martelings tot die dood van die slagoffers gelei.[76][77] Teen 2021 het die situasie in Tsjetsjnië vir gay mans voortgegaan om te versleg.[78]

In ander lande in Oos-Europa gaan regte vir gay mans steeds agteruit. Die Poolse president, Andrzej Duda, het belowe om onderwys oor gay mans by skole en selfdegeslaghuwelike en -aannemings te verbied en "LGBT-vrye sones" te stig.[79] ’n 2017-peiling deur die Pew-navorsingsentrum het bevind die meerderheid Ortodokse Christene in die Oos-Europese lande en voormalige Sowjetstate wat ondervra is, glo homoseksualiteit “moet nie deur die samelewing aanvaar word nie”; 45% van Ortodokse Christene in Griekeland en 31% in die Verenigde State het dieselfde geantwoord.[80]

Suidwes-Asië en Noord-Afrika

Abdellah Taïa het geskryf oor die mishandeling wat hy as gay kind in Marokko ervaar het.[81]

In Suidwes-Asië en Noord-Afrika word gay mans aan van die strengste en vyandelikste wette in die wêreld onderwerp. Seks tussen mans is eksplisiet onwettig in 10 van die 18 Midde-Oosterse lande en is in ses van hulle met die dood strafbaar. Volgens kenners het die onlangse populêre neiging tot Islamitiese fundamentalisme ’n groot invloed op die ekstreme geweld teen gay mans gehad. Hoewel alle selfdegeslag-aktiwiteite wettig is in Bahrein, Siprus, die Wesoewer, Turkye, Libanon, Israel, Jordanië en Irak, is manlike homoseksualiteit onwettig en strafbaar met gevangenisstraf in Sirië, Oman, Katar, Koeweit en Egipte.

Israel is die gevorderdste land ten opsigte van LGBT-regte en erkenning van ongeregistreerde saamwoonverhoudings; dit het egter kritiek ontvang van akademici soos Sarah Schulman en Jason Ritchie dat hy simpatie vir sy eie voordeel veins.[82][83] Hoewel selfdegeslaghuwelike nie in die land wettig is nie, is daar openbare steun vir die erkenning en registrasie van selfdegeslaghuwelike wat in ander lande voltrek is.[84]

Mans wat by selfdegeslag-aktiwiteit betrokke is, kan ook met die dood gestraf word in die VAE, Saoedi-Arabië en Iran. In die Gasastrook en Jemen wissel die straf vir manlike homoseksualiteit tussen die dood en gevangenisstraf, afhangend van die daad wat gepleeg is. In 2018 het ’n transnasionale opname wat deur die Pew-navorsingsentrum in die streek uitgevoer is, bevind 80% van die mense wat ondervra is, glo homoseksualiteit is "moreel onaanvaarbaar".[85] Ander voer aan die werklike aantal mense wat regte vir gay mans ondersteun, is onbekend weens vrees vir vergelding en straf.[86]

Kuns en kultuur

Mode

McQueen, herfs 2008

Sedert die vroeë 20ste eeu het gay mans – hetsy openlik of in die geheim – van die wêreld se invloedrykste modeontwerpers geword en sommige van die belangrikste modehuise gestig. Die Franse modeontwerper Christian Dior (geb. 1905) was ’n uiters invloedryke modeontwerper van die 20ste eeu.[87] Dior het nooit getrou nie en het ook nooit openlik as gay geïdentifiseer nie, maar was bekend daarvoor dat hy gereeld die gay kultuurtoneel in Parys besoek het, en is berug beskryf deur Coco Chanel as iemand wat nooit intiem met ’n vrou was nie.[88][89]

Yves Saint Laurent (geb. 1935), wat ook beskou word as een van die belangrikste modeontwerpers van die 20ste eeu,[90] was openlik gay; sy lewensmaat vir baie jare was Pierre Bergé.[91]

Gianni Versace (geb. 1946), ’n Italiaanse modeontwerper en stigter van Versace, het in Julie 1995 tydens ’n onderhoud met The Advocate openlik uit die kas geklim.[92] Versace is in 1997 vermoor.[93]

’n Jonger generasie gay mans het in die laat 20ste en vroeë 21ste eeu op die voorgrond getree in die modewêreld. Tom Ford (geb. 1961) het sy handelsmerk Tom Ford in 2005 gestig, en het verklaar dat hy besef het hy is gay toe hy as jong man Studio 54 in die 1980’s besoek het.[94][95]

Alexander McQueen (geb. 1969), wat ook openlik gay was, het sy eie handelsmerk in 1992 gestig en is beskou as ’n modewonderkind vir sy baanbrekende ontwerpe.[96] McQueen het gesê hy het op sesjarige ouderdom besef wat sy seksuele oriëntasie is.[97] Hy het in 2010 selfdood gepleeg.

In onlangse jare het gay mans voortgegaan om van die invloedrykste modes in die wêreld te skep, onder andere ontwerpers soos Jeremy Scott (geb. 1975), Jason Wu (geb. 1982) en Alexander Wang (geb. 1983).[98][99]

Kuns

Kloksgewys van links bo: "Unfromme Wünsche" deur Matthias Laurenz Gräff; Keith Haring in 1986 in Harlem; "Darya Zhukova" deur Alexander Kargaltsev; en die Amerikaanse kunstenaar Andy Warhol in die staatsmuseum Moderna Museet, Stockholm.

In die 20ste eeu was gay mans onder die Westerse wêreld se invloedrykste en produktiefste kunstenaars, skrywers en dansers. In die Verenigde State is James Baldwin (geb. 1924) teen die middel van die eeu beskou as een van die beste skrywers van sy generasie.[100] Sy werk, insluitend Giovanni's Room (1956), het homoseksualiteit en biseksualiteit openlik behandel in ’n tyd toe seks tussen mans in groot dele van die Westerse wêreld steeds onwettig was.[101]

Ander groot kunstenaars van Baldwin se generasie, insluitend Robert Rauschenberg (geb. 1925) en Jasper Johns (geb. 1930), was minder openlik oor hul seksualiteit,[102] en het selfs ander jong gay kunstenaars van hulle tyd, soos Andy Warhol, bespot omdat hulle glo te verwyfd was.[103]

In die wêreld van New Yorkse dans het Alvin Ailey (geb. 1931) teater, moderne dans, ballet en jazz vermeng met swart volkstradisies, en sy choreografiese meesterstuk Revelations word erken as een van die gewildste en mees opgevoerde ballette ter wêreld.[104] Ailey het vir die grootste deel van sy lewe in die kas gebly, maar is op 58 aan ’n vigsverwante siekte oorlede.[105]

David Hockney (geb. 1937), nog ’n groot kunstenaar van die Stille Generasie, was ’n belangrike bydraer tot die popkunsbeweging van die 1960's en word beskou as een van die invloedrykste Britse kunstenaars van die 20ste eeu. Hy was vir die grootste deel van sy lewe openlik gay.[106]

Baie van die invloedrykste gay en biseksuele kunstenaars van die Boomer- en Generation X-generasie het op baie jong ouderdomme gesterf tydens die vigskrisis, insluitend Carlos Almaraz (geb. 1941), Robert Mapplethorpe (geb. 1946), Félix González-Torres (geb. 1957) en Keith Haring (geb. 1958). Baie van die kuns van die vigskrisis was uiters polities en krities teenoor die Amerikaanse regering, en is beskryf as “bang, woedend, angstig en uitdagend.”[107]

In die nasleep van die MIV/vigsepidemie het gay mans en ander queer kunstenaars ’n nuwe vorm van eksperimentele rolprentkuns ontwikkel genaamd Nuwe Queer-rolprentkuns.[108][109] Vandag is gay mans soos Mark Bradford, Julio Salgado en Kehinde Wiley onder die invloedrykste kunstenaars van hulle generasie.[110]

Buite die Weste word kuns met temas van gay manlike seksualiteit steeds as taboe beskou. In Singapoer, wat tot in 2022 alle seksuele dade tussen mans gekriminaliseer het,[111] word kuns deur gay mans as teenkultureel beskou. Gay mans in Singapoer is histories negatief uitgebeeld in plaaslike hoofstroommedia, en pogings om hierdie diskriminasie teen te werk is bemoeilik deur die risiko van tronkstraf en sensuur deur die staat.[111][112]

Fopdossery

Post-Modern Art Attack.

Fopdossers (drag queens) is 'n belangrike deel van die gewilde kultuur van gay mans en tree dikwels in gay kroeë of op Gay Pride-parades op. Fopdossers dra vroueklere en grimering om vroue na te boots, en oordryf dikwels as deel van 'n opvoering wat vir artistieke of vermaakdoeleindes gebruik word. Vertonings sluit dikwels lipsinchronisasie, dans en regstreekse sang in. Fopdossers verskil in toewyding, tipe en kultuur, en wissel van professionele persone wat in rolprente en op Broadway optree, soos Divine of RuPaul, tot mense wat dit net af en toe doen.

Fopdosserballe self het ’n lang geskiedenis onder gay mans in die Verenigde State.[113] In 1869 is die eerste een in Harlem gehou. Hulle is in die geheim gehou, maar nuus van hulle bestaan het versprei as ’n veilige plek waar gay mans kon bymekaarkom.[113] Die balle is as immoreel en onwettig beskou, en ’n morele hervormingsorganisasie genaamd die Committee of Fourteen het beweerde "immorele" aktiwiteite ondersoek.[113] In 1916 het die komitee ’n verslag uitgereik oor “fenomenale ... manlike perverte in duur rokke en pruike wat soos vroue lyk”.[113]

Teen die 1920's het die balle openbaar sigbaarder geword. In New York is die geleenthede deur die algemene publiek as faggots balls bestempel.[113] Die balle het egter ook van die stad se voorste kunstenaars en skrywers gelok.[113] Dié bloeitydperk van die gay lewe in die 1920's en '30's was deel van ’n era wat bekend gestaan het as die Pansy Craze.[114]

Meer onlangs het die rolprent Paris is Burning (1990) die fopdosserbaltoneel van New York uitgebeeld en die lewens en ervarings van 'n groep jong "butch queens" (cisgender gay mans), trans vroue, fopdossers en "butch" vroue gewys. Sedert die uitreiking het dit 'n klassieke kultusrolprent geword en is dit gebruik as ’n organiserings- en akademiese hulpmiddel vir die gay en trans gemeenskappe (alhoewel dit ook beduidende kritiek ontlok het).[115]

Intussen word die televisierealiteitsprogram RuPaul's Drag Race sedert 2009 in Amerika uitgesaai en het dit die heteroseksuele hoofstroom bekendgestel aan gay mans se populêre kultuur deur fopdossery. Die oorspronklike Amerikaanse reeks het intussen ontwikkel tot die wêreldwye Drag Race-franchise.

In die 2020's het ’n vlaag anti-LGBT-reaksie in die Verenigde State gelei tot wat bekend staan as die drag panic.[116] As deel van dié teenreaksie het sommige VSA-state, soos Tennessee, die openbare uitvoering van fopdossery gekriminaliseer.[117]

Gemeenskap en identiteit

Subkulture

Twee jong gay mans by die Taiwan Pride.

In Noord-Amerika en Europa het gay mans verskeie subkulture, soos twinks, bears, otters, queens, jocks, gaymers, ensovoorts.[118] Volgens kenners het dié subkulture, wat grotendeels as deel van 'n "gay Amerikaanse leefstyl" ontstaan het, op sommige maniere 'n "globale templaat" geword vir gay kultuur regoor die wêreld.[119]

In Indië, waar ’n gay kultuur stadig begin ontwikkel "ten spyte van antigaywaardes, die kastestelsel, gereëlde huwelike en die hoë waarskynlikheid om onterf te word as jy uit die kas klim", is daar gay mans wat werk aan die ontwikkeling van ’n volwasse en kenmerkend Indiese kultuur terwyl hulle ook aspekte van die globale gay kultuur aanneem.[120] Een Indiese gay man wat homself as 'n "bear" identifiseer, het in ’n onderhoud gesê: "Omdat straight mense my sien met growwe ringe en armbande, heavy metal-T-hemde en op ’n Harley Davidson, pas dit nie in by die Indiese stereotipe van ’n verwyfde gay nie. Al het ek niks teen verwyfdheid nie is nie alle gay mans so nie... ’n Bear-kultuur in Indië sal meer mans gemaklik laat voel om uit die kas te klim en hulle help om die strik van ’n beeldreddende soort heteroseksuele huwelik te vermy."[121]

In die Verenigde Koninkryk het joernaliste die rol uitgelig wat mobiele apps soos Grindr speel in die skep van selfsegregerende subkulture binne gay manlike gemeenskappe.[122]

'n Jeugdige by 'n Gay Pride-optog in Washington, D.C.

Jeug

Gay adolessente, seuns en jong mans is ’n uniek kwesbare segment van die gay manlike bevolking. In baie lande is identiteitskwessies, afknouery en ’n gebrek aan gesinsaanvaarding van die belangrikste uitdagings waarmee die gay jeug te kampe het.[123][124]

Daarbenewens word gay seuns en adolessente wêreldwyd gereeld aan meer uiterste vorme van geweld onderwerp, insluitend konversieterapie,[125] gesinsgeweld,[126][127] en ander vorme van fisieke mishandeling.[128]

Dié kwessies het 'n skadelike uitwerking op die welstand van gay en biseksuele seuns en jongmense. In die Verenigde State het ’n 2019-verslag bevind selfmoordgedagtes onder gay en biseksuele seuns en adolessente is tot 40,4%.[129]

Ouers se ondersteuning kan egter ’n belangrike rol speel in die verbetering van gesondheidsuitkomste vir gay en biseksuele jeug, en die waarskynlikheid verminder dat ’n gay tiener "depressie ervaar; selfmoord probeer pleeg; dwelms en alkohol gebruik; of seksueel oordraagbare infeksies opdoen.”[130]

Vir opvoeders is programme vir die ontwikkeling van portuurgroepondersteuning voorgestel as maniere om die frekwensie en uitwerking van afknouery en kuberaftakeling te verminder.[131] Skotland is tans die enigste land in die wêreld met ’n verpligte LGBTQ-inklusiewe kurrikulum in sy openbare skoolstelsel.[132]

Vaderskap

Twee pa's met hulle kind.
Twee ouer gay mans in Maart 2010.

In die meeste lande word aanneming deur selfdegeslagpaartjies nie wetlik toegelaat nie. In Wes-Europa, die grootste deel van Noord- en Suid-Amerika en Suid-Afrika kan gay mans egter op verskeie maniere pa word, insluitend aanneming, surrogate en geboortes uit vorige verhoudings. In onlangse jare het prominente gay mans soos Anderson Cooper en Elton John hoofopskrifte gehaal deur pa te word,[133][134] en gay mans word al hoe meer op televisie as pa's uitgebeeld (hoewel dié voorstellings al gekritiseer is omdat hulle eendimensioneel is).[135]

Ondanks dié vooruitgang in sigbaarheid en verteenwoordiging, ervaar gay pa's en hulle gesinne steeds hoë vlakke van diskriminasie en sosiale stigma van hulle familielede, bure en ander lede van hulle gemeenskap.[136][137]

Ouderdom

Ouer gay mans is een van die groepe binne die gay mansgemeenskap wat die minste bestudeer is. In Mexiko het Vida Alegre in 2019 geopen as die eerste oord vir LGBT-bejaardes in die land.[138] Volgens die oord se stigter, Samantha Flores, is eensaamheid 'n groot probleem vir baie ouer gay mans in Mexiko. Sy sê: "Ek het ouer gay mans sien inkom wat hulle harte by my uitstort oor hoe ongelukkig hulle is... Hulle het gewoonlik nie kinders nie, en baie se families het hulle verstoot. Hulle moet dus steun op selfgekose families of vriende vir sosiale kontak."[138] Volgens Flores leef baie van hierdie ouer gay mans in Mexiko ook met posttraumatiese stressteuring weens al die vriende en lewensmaats wat hulle tydens die vigsepidemie verloor het.[138]

In Frankryk het Sébastien Lifshitz die dokumentêr Les Invisibles ("Die Onsigbares") in 2012 vervaardig oor bejaarde gay mense in Frankryk. Hy het beduidende ideologiese verskille tussen jonger en ouer gay mense gevind.[139] Lifshitz sê: "Wat belangrik is om te verstaan, is dat hierdie ouer generasie gay mense in Frankryk met alle mag geveg het teen die heteroseksuele, burgerlike model van die Franse samelewing. Die feit dat daar baie jonger gay paartjies is wat vandag die reg eis om te trou en kinders aan te neem, is iets wat die ouer gay generasie verstaan, maar nie vir hulself begeer nie."[139]

In die Verenigde State het navorsers gevind die meeste ouer gay Amerikaanse mans is nie "vreemde, eensame skepsels" nie, maar eerder "goed aangepas by hulle homoseksualiteit en die verouderingsproses".[140]

Gestremdheid

'n Gay man in 'n rolstoel by London Pride 2016.

Gay mans met gestremdhede sê hulle voel ongemaklik weens sosiale verwagtings rondom fisieke voorkoms en konvensionele standaarde van aantreklikheid.[141] Een man, Aaron Anderson, wat Guillain-Barré-sindroom het, sê: "Gay mans is so gekondisioneer dat alles perfek moet wees. Jy moet alles hê. [My liggaam] is glad nie perfek nie. Die gay mans wat ek ken, weet nie hoe om dit [my gestremdheid] te hanteer nie. Hulle maak asof dit nie bestaan nie, en oppervlakkige kennisse ignoreer my eenvoudig."[141] Gay mans met gestremdhede merk ook op dat lede van die gestremde gemeenskap dikwels deur die samelewing gedeseksualiseer voel.[141] Hierdie deseksualisering kan ernstige gevolge inhou vir die gesondheid van gay mans met gestremdhede.

Jae Jin Pak van die Universiteit van Illinois in Chicago het opgemerk akkurate seksuele opvoeding en inligting rakende seksualiteit is oor die algemeen nie beskikbaar vir lede van die gestremde gemeenskap nie,[141] en dit kan mans in die gemeenskap sonder inligting oor veiligesekspraktyke laat. Intussen beklemtoon navorsers binne die veld van gestremdheidstudies die belangrikheid daarvan om ’n openbare identiteit en ’n gemeenskaplike kultuur vir gay mans met gestremdhede te vestig.[142]

In onlangse jare het queer mans met gestremdhede 'n mate van sigbaarheid in hoofstroommedia verkry, onder meer deur Ryan O'Connell se Netflix-reeks van 2019, Special, en die aanlyn gewildheid van die seksueel veranderlike Amerikaanse model Nyle DiMarco.

Gesondheid

Mishandeling

Gay mans is meer geneig om mishandel te word, maar minder geneig om hulp te soek.

Gay mans loop 'n hoër risiko om fisiek en seksueel mishandel te word, veral dié wat vroeg reeds genderniekonformerende gedrag (vroulikheid) toon.[143] In 'n rubriek vir die New York Times het die gay Marokkaanse skrywer Abdellah Taïa oor sy eie ervaring as 'n vroulike seun geskryf: "Ek het geweet wat met seuns soos ek gebeur in ons verarmde samelewing; hulle was aangewese slagoffers om, met almal se seën, as maklike seksuele voorwerpe deur gefrustreerde mans gebruik te word."[81] Gay mans is minder geneig as vroue om hulp vir geestesgesondheid te soek, dikwels as gevolg van sosiale stigma en foutiewe oortuigings rondom seksuele aanranding, soos "mans kan nie gedwing word om seks te hê nie" en "mans word gay of biseksueel omdat hulle seksueel mishandel is".[144]

Seksuele gesondheid

MSM (mans wat met ander mans seks het) ervaar wêreldwyd beduidende uitdagings ten opsigte van hul algehele seksuele gesondheid. Volgens ’n verslag het MSM ’n “onthutsende” 27-voudig hoër risiko om MIV op te doen as ander demografiese groepe, en die hoogste voorkoms onder hierdie bevolking word gevind in Afrika suid van die Sahara.[145]

'n Plakkaat in Viëtnam wat veilige seks bepleit.

Nuwe MIV-infeksietempo’s vir MSM verskil van streek tot streek, maar volgens ’n VN-verslag van 2018 verteenwoordig MIV-gevalle onder MSM 57% van alle nuwe gevalle in Noord-Amerika en Sentraal- en Wes-Europa; 41% van nuwe gevalle in Latyns-Amerika; 25% in Asië, die Pasifiese eilande en die Karibiese streek; 20% in Oos-Europa, Sentraal-Asië, Noord-Afrika en die Midde-Oste; en 12% in Wes- en Sentraal-Afrika.[146]

In lande met uiteenlopende rassebevolkings, soos die VSA, Frankryk en die VK, word nuwe HIV-infeksies onder gay en biseksuele mans buite verhouding aangetref in die werkersklas en gemeenskappe van kleur.[147][148] In die Verenigde State is daar tans volskaalse MIV-krisisse onder gay Chicano- en Latino-mans in die grensgebied tussen die VSA en Mexiko,[149] en onder Afro-Amerikaanse MSM in die suide van Amerika.[150]

In die Suide is swart gay, biseksuele en ander MSM verantwoordelik vir ses uit elke tien nuwe MIV-diagnoses onder alle Afro-Amerikaners.[150] In onlangse jare het onafhanklike nuusbronne getoon dat gay, swart en Latino-mans van die werkersklas in die VSA noemenswaardige ongelykhede in dié krisisse ervaar.[151][152] Dit het egter, soos elders in die wêreld, vererger namate dié mense buite verhouding deur die globale Covid-19-pandemie beïnvloed is.[153]

Jong gay, biseksuele en ander MSM loop ook 'n aansienlik hoër risiko vir ander probleme met seksuele gesondheid. Omdat kompulsiewe seksuele gedrag ook sterk met depressie verbind word,[154] loop jong MSM wat buitengewoon geneig is tot kliniese depressie[155][156] ’n verhoogde risiko vir seksueel oordraagbare infeksies (SOI) weens onveilige seks.[157] Onder MSM is daar 'n hoër voorkoms van SOI, insluitend chlamydia en gonorree, en in die Verenigde State is hulle verantwoordelik vir 83% van alle gevalle van sifilis.[158]

Geestesgesondheid

Daar is beduidende kwessies wat die algehele geestesgesondheid van gay mans beïnvloed. In die VSA rapporteer 29,3% van gay en biseksuele mans dat hulle chroniese daaglikse sielkundige nood ervaar.[144] Hulle word blootgestel aan beduidende minderheidstres, wat die voortdurende blootstelling aan stresfaktore is as gevolg van hul minderheidsidentiteit in die samelewing.[144] Gesins- en sosiale verwerping, homofobie, vervreemding en isolasie kan bydra tot geestesgesondheidsprobleme soos angs, depressie en ’n gebrek aan selfaanvaarding.[144] Daar is bevind dat hierdie probleme vererger word by gay mans wat seksuele mishandeling ervaar het.[144]

Selfs in lande met sosiale en wetlike beskerming vir gay mans, soos die Verenigde Koninkryk, Frankryk en die VSA, duur strukturele samelewingstigma teen homoseksuele mans voort, en diskriminasie het volgens bewyse negatiewe gevolge vir die geestesgesondheid van gay mans.[159] Trouens, in vergelyking met heteroseksuele mans, het gay en biseksuele mans ’n groter kans om beide kliniese depressie en angssteuring te hê.[159]

Gay en biseksuele mans loop ook ’n groter risiko om weens selfmoord te sterf.[160] Hulle is een van die demografiese groepe wat die meeste geneig is om selfdood te probeer pleeg, sowel as om werklik weens selfdood te sterf.[159]

Laastens het MIV-positiewe status steeds ’n groot impak op die geestesgesondheid van baie gay en biseksuele mans wat vrees om hulle status aan werkgewers, vriende en familie bekend te maak – veral as hulle nog nie uit die kas geklim het nie.[159]

Sien ook

Verwysings

  1. ↑ "Gay man". Vocabulary.com. Besoek op 10 Oktober 2024.
  2. ↑ "The Effects of Negative Attitudes on Gay, Bisexual, and Other Men Who Have Sex with Men". CDC. U.S. Department of Health & Human Services. 18 Januarie 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Januarie 2022. Besoek op 1 Februarie 2021.
  3. ↑ "Avoiding Heterosexual Bias in Language". American Psychological Association. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Maart 2015. Besoek op 14 Maart 2015. (herdruk van "Avoiding heterosexual bias in language". American Psychologist. 46 (9): 973–974. 1991. doi:10.1037/0003-066X.46.9.973.)
  4. ↑ "GLAAD Media Reference Guide - Terms To Avoid". GLAAD. 25 Oktober 2016. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 April 2012. Besoek op 21 April 2012.
  5. 1 2 Hubbard, Thomas K. (2003). "Introduction". Homosexuality in Greece and Rome: a Sourcebook of Basic Documents. University of California Press. p. 1. ISBN 0520234308.
  6. ↑ Larson, Jennifer (6 September 2012). "Introduction". Greek and Roman Sexualities: A Sourcebook. Bloomsbury Academic. p. 15. ISBN 978-1441196859.
  7. ↑ Norton, Rictor (2016). Myth of the Modern Homosexual. Bloomsbury Academic. ISBN 9781474286923. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Mei 2021. Besoek op 22 Januarie 2021. Dele van die boek is aanlyn beskibaar by A Critique of Social Constructionism and Postmodern Queer Theory Geargiveer 30 Maart 2019 op Wayback Machine.
  8. ↑ Boswell, John (1989). "Revolutions, Universals, and Sexual Categories" (PDF). In Duberman, Martin Bauml; Vicinus, Martha; Chauncey, George Jr. (reds.). Hidden From History: Reclaiming the Gay and Lesbian Past. Penguin Books. pp. 17–36. S2CID 34904667. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 4 Maart 2019.
  9. ↑ Gnuse, Robert K. (Mei 2015). "Seven Gay Texts: Biblical Passages Used to Condemn Homosexuality". Biblical Theology Bulletin. 45 (2). SAGE Publications namens Biblical Theology Bulletin Inc.: 68–87. doi:10.1177/0146107915577097. ISSN 1945-7596. S2CID 170127256.
  10. ↑ Koenig, Harold G.; Dykman, Ja\ckson (2012). Religion and Spirituality in Psychiatry. Cambridge: Cambridge University Press. p. 43. ISBN 9780521889520.
  11. ↑ Plato; Saunders, Trevor J. (1970). The laws. Harmondsworth, Eng.: Penguin. p. 340. ISBN 0-14-044222-7. OCLC 94283.
  12. ↑ Roman Homosexuality By Craig Arthur Williams, p.60
  13. ↑ Richard Parkinson: Homosexual Desire and Middle Kingdom Literature. In: The Journal of Egyptian Archaeology (JEA), vol. 81, 1995, pp. 57–76.
  14. ↑ Cromwell, Jennifer (15 Junie 2021). "Ancient Same Sex Love Spells". papyrus-stories.com. Besoek op 9 April 2022.
  15. ↑ Buckle, Leah (Oktober 2020). "African sexuality and the legacy of imported homophobia". Stonewall. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Junie 2021. Besoek op 8 Februarie 2021.
  16. ↑ Carroll, Aengus; Lucas Paoli Itaborahy (Mei 2015). "State-Sponsored Homophobia: A World Survey of Laws: criminalisation, protection and recognition of same-sex love" (PDF). International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex association. Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 23 April 2019. Besoek op 5 April 2019.
  17. ↑ "Here are the 10 countries where homosexuality may be punished by death". The Washington Post. 16 Junie 2016. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Junie 2014. Besoek op 25 Augustus 2017.
  18. ↑ Pablo, Ben (2004), "Latin America: Colonial", glbtq.com, http://www.glbtq.com/social-sciences/latin_america_colonial.html, besoek op 1 August 2007
  19. ↑ Murray, Stephen (2004). "Mexico". glbtq: An Encyclopedia of Gay, Lesbian, Bisexual, Transgender, and Queer Culture. glbtq, Inc.. 
  20. ↑ Townsend, Lynette (22 April 2014). "Aztecs and diversity; there was even a god for gay men and prostitutes". Daily Review. Besoek op 28 Julie 2023.
  21. ↑ Mártir de Anglería, Pedro. (1530). Décadas del Mundo Nuevo Geargiveer 29 Mei 2010 op Wayback Machine
  22. 1 2 Hamnett, Brian R. (1999). Concise History of Mexico. Port Chester NY US: Cambridge Univ. Press. pp. 63–95. ISBN 978-0-521-58120-2.
  23. ↑ "Inquisicion". Enciclopedia de Mexico (2000) VII. (2000). Ed. Jose Rogelio Alvarez. Mexico City: Sabeca International Investment Corp.. ISBN 1-56409-034-5. 
  24. ↑ Kang, Wenqing. Obsession: male same-sex relations in China, 1900–1950, Hong Kong University Press. Page 2
  25. ↑ Geng, Song (2004). The fragile scholar: power and masculinity in Chinese culture. Hong Kong University Press. p. 144. ISBN 978-962-209-620-2. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Februarie 2021. Besoek op 22 Januarie 2021.
  26. ↑ Hinsch, Bret. (1990). Passions of the Cut Sleeve. University of California Press. p. 77-78.
  27. ↑ Kang, Wenqing. Obsession: male same-sex relations in China, 1900–1950, Hong Kong University Press. Page 3
  28. ↑ Cohen, David (1994). Law, Sexuality, and Society: The Enforcement of Morals in Classical Athens. Cambridge University: Cambridge University Press. p. 174. ISBN 9780521466424.
  29. ↑ Law, Sexuality, and Society (in Engels). Cambridge University Press. Besoek op 28 Mei 2025.
  30. ↑ Hubbard, Thomas K. (2020-03-31) (in en), Historical Views of Homosexuality: Roman Empire, doi:10.1093/acrefore/9780190228637.013.1243, ISBN 978-0-19-022863-7, https://oxfordre.com/politics/display/10.1093/acrefore/9780190228637.001.0001/acrefore-9780190228637-e-1243, besoek op 2025-05-17
  31. ↑ Skinner, Marilyn (2013). Sexuality in Greek and Roman Culture. Ancient Cultures (2nd uitg.). Wiley-Blackwell. ISBN 978-1-4443-4986-3.
  32. ↑ Mackay, Christopher S. (2004). Ancient Rome: A Military and Political History. Cambridge University Press.
  33. ↑ Bailey, Derrick Sherwin (1975). Homosexuality and the Western Christian tradition. Internet Archive. Hamden, Conn. : Archon Books. ISBN 978-0-208-01492-4.
  34. ↑ Morales, Manuel Sanz; Mariscal, Gabriel Laguna (2003). "The Relationship between Achilles and Patroclus according to Chariton of Aphrodisias". The Classical Quarterly. 53 (1): 292–295. doi:10.1093/cq/53.1.292. ISSN 0009-8388. JSTOR 3556498.
  35. ↑ Rocke, Michael, (1996), Forbidden Friendships: Homosexuality and male Culture in Renaissance Florence, ISBN 0-19-512292-5
  36. ↑ Ruggiero, Guido, (1985), The Boundaries of Eros, ISBN 0-19-503465-1
  37. ↑ Kurtz, Lester R. (1999). Encyclopedia of violence, peace, & conflict. Academic Press. p. 140. ISBN 0-12-227010-X. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 April 2021. Besoek op 22 Januarie 2021.
  38. ↑ Bergeron, David M. (2002). "4: George Villiers, Duke of Buckingham". King James and Letters of Homoerotic Desire. Iowa City: University of Iowa Press. ISBN 9781587292729. By all sensible accounts, Buckingham became James's last and greatest lover.
  39. ↑ Leick, Gwendolyn (2013) [1994]. Sex and Eroticism in Mesopotamian Literature. New York City, New York: Routledge. ISBN 978-1-134-92074-7. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 April 2021. Besoek op 22 Januarie 2021.
  40. 1 2 3 4 Roscoe, Will; Murray, Stephen O. (1997). Islamic Homosexualities: Culture, History, and Literature. New York City, New York: New York University Press. pp. 65–66. ISBN 0-8147-7467-9. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Maart 2021. Besoek op 28 Januarie 2021.
  41. ↑ Honeycutt, Kevin S. (1 Junie 2022). "Bertrand de Jouvenel's Philosophy of Individual Liberty". Journal des Économistes et des Études Humaines (in Engels). 28 (1): 167–182. doi:10.1515/jeeh-2022-0016. ISSN 2153-1552.
  42. ↑ Casey (7 Junie 2016). "Queer in the Age of the Queen: Gender and Sexuality of the Mid Modern Period in Victorian England and North America". Molly Brown House Museum (in American English). Besoek op 17 Mei 2025.
  43. ↑ Gay Rights Or Wrongs: A Christian's Guide to Homosexual Issues and Ministry, by Mike Mazzalonga, 1996, p.11
  44. ↑ Pritchard, p. 181.
  45. ↑ Muzzy, Frank (2005). Gay and Lesbian Washington, D.C. Arcadia Publishing. p. 7. ISBN 978-0738517537.
  46. ↑ "Bringing Up Baby". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Junie 2006. Besoek op 24 November 2005.
  47. ↑ "The Truth About Homosexuals", Sir, June 1950, Sara H. Carleton, New York, p. 57.
  48. ↑ Giles, Geoffrey J (2001). Social Outsiders in Nazi Germany. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.
  49. ↑ "Gay Men under the Nazi Regime". Holocaust Encyclopedia. United States Holocaust Memorial Museum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Julie 2025. Besoek op 24 Julie 2025.
  50. ↑ Lautmann, Rüdiger (22 Januarie 1981). "The Pink Triangle: The Persecution of Homosexual Males in Concentration Camps in Nazi Germany". Journal of Homosexuality. 6 (1–2). Routledge: 156–157. doi:10.1300/J082v06n01_13. ISSN 0091-8369. Besoek op 24 Julie 2025.
  51. ↑ "Remembering LGBT people murdered in the Holocaust". Morning Star (in Engels). 27 Januarie 2020. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Januarie 2020. Besoek op 22 Julie 2020.
  52. 1 2 3 "State Sponsored Homophobia 2016: A world survey of sexual orientation laws: criminalisation, protection and recognition" (PDF). International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association. 17 Mei 2016. Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 2 September 2017. Besoek op 19 Mei 2016.
  53. ↑ Ferreira, Louise (28 Julie 2015). "How many African states outlaw same-sex relations? (At least 34)". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 April 2019. Besoek op 28 Augustus 2015.
  54. ↑ Boni, di Federico (16 Julie 2020). "Sudan, cancellata la pena di morte per le persone omosessuali - Gay.it". www.gay.it (in Italiaans). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Julie 2020. Besoek op 26 Januarie 2021.
  55. ↑ Akuson, Richard (17 April 2019). "Nigeria is a cold-blooded country for gay men – I have the scars to prove it". CNN. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Maart 2021. Besoek op 13 Februarie 2021.
  56. ↑ Adebayo, Bukola (12 Desember 2019). "Nigeria is trying 47 men arrested in a hotel under its anti-gay laws". CNN. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Februarie 2021. Besoek op 13 Februarie 2021.
  57. ↑ "African Anti-Gay Laws". Laprogressive.com. 20 Februarie 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 November 2018. Besoek op 24 Februarie 2015.
  58. ↑ Wu, Tim (21 Januarie 2013). "Evangelizing Hatred". Slate. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Februarie 2021. Besoek op 14 Februarie 2021.
  59. ↑ Bhalla, Nita (10 Oktober 2019). "Uganda plans bill imposing death penalty for gay sex". Reuters. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Februarie 2021. Besoek op 14 Februarie 2021.
  60. ↑ Fitzsimons, Tim (16 Oktober 2019). "Amid 'Kill the Gays' bill uproar, Ugandan LGBTQ activist is killed". NBC News. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Februarie 2021. Besoek op 14 Februarie 2021.
  61. ↑ Daniels, Joseph (5 Maart 2019). "Rural school experiences of South African gay and transgender youth". Journal of LGBT Youth. 16 (4): 355–379. doi:10.1080/19361653.2019.1578323. S2CID 151030057. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Maart 2022. Besoek op 14 Februarie 2021.
  62. ↑ Nelson, Leah. "Jamaica's Anti-Gay 'Murder Music' Carries Violent Message". Southern Poverty Law Center. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Maart 2013. Besoek op 19 Februarie 2013.
  63. ↑ "LGBT Vacations in Jamaica". Responsible Travel. Association of British Travel Agents. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Maart 2021. Besoek op 21 Februarie 2021.
  64. ↑ "Human Rights Violations of Lesbian, Gay, Bisexual, and Transgender (LGBT) people in Jamaica" (PDF). The George Washington University Law School. United Nations Human Rights Committee. Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 18 Mei 2021. Besoek op 22 Februarie 2021.
  65. ↑ "Jamaica's Gays: Protection from Homophobes Urgently Needed". Amnesty International, compiled by GayToday.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 September 2015. Besoek op 14 Junie 2013.
  66. ↑ "Gay Jamaican wins U.S. asylum". Qnotes Online. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 April 2015. Besoek op 14 Junie 2013.
  67. ↑ "Freedom in the World 2018 - Jamaica". Refworld (in Engels). 27 Augustus 2018. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Oktober 2019. Besoek op 2 Januarie 2020.
  68. ↑ Faber, Tom (6 Desember 2018). "Welcome to Jamaica – no longer 'the most homophobic place on Earth'". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Desember 2018. Besoek op 13 Februarie 2021.
  69. ↑ "Dangerous Living". First Run Features. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 November 2009. Besoek op 5 Februarie 2010.
  70. ↑ Marshall, Wayne (2008). "Dem Bow, Dembow, Dembo: Translation and Transnation in Reggaetón". Song and Popular Culture. 53: 131–151. JSTOR 20685604.
  71. ↑ Evaristo, Bernardine (8 Maart 2014). "The idea that African homosexuality was a colonial import is a myth". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 September 2018. Besoek op 14 Desember 2018.
  72. ↑ Smith, Lydia (10 April 2017). "Chechnya detains 100 gay men in first concentration camps since the Holocaust". International Business Times UK. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 November 2019. Besoek op 16 April 2017.
  73. ↑ Reynolds, Daniel (10 April 2017). "Report: Chechnya Is Torturing Gay Men in Concentration Camps". The Advocate. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Junie 2019. Besoek op 16 April 2017.
  74. 1 2 3 "Расправы над чеченскими геями (18+)". Новая газета - Novayagazeta.ru. 4 April 2017. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 April 2017. Besoek op 14 Januarie 2019.
  75. ↑ "Chechnya: Escaped gay men sent back by Russian police". BBC News. 6 Februarie 2021. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Februarie 2021. Besoek op 13 Februarie 2021.
  76. ↑ "People are being beaten and forced to 'sit on bottles' in anti-gay 'camps' in Chechnya". The Independent. 11 April 2017. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 April 2019. Besoek op 13 April 2017.
  77. ↑ "Chechnya has opened concentration camps for gay men". PinkNews. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Oktober 2019. Besoek op 13 April 2017.
  78. ↑ "Two Gay Men Returned to Chechnya Face 'Mortal Danger,' Rights Group Says". VOA. Agence France-Presse. 8 Februarie 2021. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Februarie 2021. Besoek op 13 Februarie 2021.
  79. ↑ Ash, Lucy (20 September 2020). "Inside Poland's 'LGBT-free zones'". BBC News. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Februarie 2021. Besoek op 13 Februarie 2021.
  80. ↑ "4. Orthodox take socially conservative views on gender issues, homosexuality". Pew Research Center. 8 November 2017. Besoek op 18 Maart 2021.
  81. 1 2 Taïa, Abdellah (24 Maart 2012). "A Boy to Be Sacrificed". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Januarie 2021. Besoek op 27 Februarie 2021.
  82. ↑ "Israel: The Mythical Safe Space For Palestinian LGBTQ Community Members". رصيف 22. 22 Desember 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Junie 2020. Besoek op 27 Junie 2020.
  83. ↑ Ritchie, Jason (2015). "Pinkwashing, Homonationalism, and Israel-Palestine: The Conceits of Queer Theory and the Politics of the Ordinary: Pinkwashing, Homonationalism, and Israel-Palestine". Antipode. 47 (3): 616–634. doi:10.1111/anti.12100.
  84. ↑ "Three-in-Five Israelis Back Same-Sex Marriage". Angus Reid Public Opinion. Besoek op 1 Junie 2011
  85. ↑ El Feki, Shereen (2015). "The Arab Bed Spring? Sexual Rights in Troubled times across the Middle East and North Africa". Reproductive Health Matters. 23 (46): 38–44. doi:10.1016/j.rhm.2015.11.010. JSTOR 26495864. PMID 26718995.
  86. ↑ Tomen, Bihter (2018). "Pembe Caretta: LGBT Rights Claiming in Antalya, Turkey". Journal of Middle East Women's Studies. 14 (2): 255–258. doi:10.1215/15525864-6680400. S2CID 149701166 – via Project MUSE.
  87. ↑ Les Fabian, Brathwaite (13 Februarie 2015). "The 15 Greatest Gay Designers". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Februarie 2021. Besoek op 20 Februarie 2021.
  88. ↑ Blanks, Tim (18 Augustus 2002). "The Last Temptation Of Christian". The New York Times Magazine. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Oktober 2020. Besoek op 20 Februarie 2021.
  89. ↑ Baker, Lindsay (29 Januarie 2019). "The formidable women behind the legendary Christian Dior". BBC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 20 Februarie 2021.
  90. ↑ "Yves Saint Laurent, Who Has Died Aged 71, was, with Coco Chanel, regarded as the Greatest Figure in French Fashion in the 20th Century, and could be said to have Created the Modern Woman's Wardrobe". The Daily Telegraph. UK. 1 Junie 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Junie 2008. Besoek op 24 Julie 2010.
  91. ↑ Goodwin, Christopher. "Inside the world of Yves Saint Laurent and Pierre Bergé". The Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Februarie 2021. Besoek op 20 Februarie 2021.
  92. ↑ Miller, Julie (14 Februarie 2018). "The Moment Gianni Versace Opened Up About His Sexuality to Press". Vanity Fair. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Februarie 2021. Besoek op 20 Februarie 2021.
  93. ↑ "The Real Story Behind The Assassination of Gianni Versace and Serial Killer Andrew Cunanan". Time. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Januarie 2021. Besoek op 20 Februarie 2021.
  94. ↑ "Tom Ford: the hard-driven Texan behind the rebirth of Gucci". Agence France-Presse (12 April 2005).
  95. ↑ Frankel, Susannah. "A Bigger Splash". The Independent (16 January 1999).
  96. ↑ "Biography: Sarah Burton". alexandermcqueen.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Januarie 2012. Besoek op 24 Desember 2011.
  97. ↑ "Alexander McQueen Biography". Glbtq.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Februarie 2010. Besoek op 11 Februarie 2010.
  98. ↑ Friedman, Vanessa (17 April 2015). "Is Alexander Wang Really the Most Influential Designer in the World?". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Februarie 2021. Besoek op 21 Februarie 2021.
  99. ↑ "Fashion Icon Jason Wu to Take the Stage at CES Asia 2019". Business Wire. CES Asia. 10 Junie 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 21 Februarie 2021.
  100. ↑ Nkosi, Lewis (1999). "Review: The Mountain". Transition. 79: 102–125. doi:10.2307/2903189. JSTOR 2903189.
  101. ↑ Abdel Fattah, Nadia (27 September 1996). James Baldwin's Search for a Homosexual Identity in his Novels (Dissertation uitg.). Portland, Oregon: Portland State University. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 20 Februarie 2021.
  102. ↑ Meyer, Richard. "Rauschenberg, with Affection". San Francisco Museum of Modern Art. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Julie 2020. Besoek op 20 Februarie 2021.
  103. ↑ Butt, Gavin (2005). Between You and Me: Queer Disclosures in the New York Art World, 1948–1963. Durham, North Carolina: Duke University Press. p. 113. ISBN 978-0-8223-3486-6. OCLC 57285910.
  104. ↑ "'Dancing the Night Away: Alvin Ailey: A Life in Dance'. Deur Jennifer Dunning (Addison-Wesley): 'The Joffrey Ballet: Robert Joffrey and the Making of an American Dance Company'. Deur Sasha Anawalt". Los Angeles Times. 17 November 1996. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Julie 2019. Besoek op 29 Julie 2019.
  105. ↑ Kourlas, Gia (27 November 2018). "A Dance Homage to Alvin Ailey as His Company Turns 60". The New York Times (in American English). ISSN 0362-4331. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Julie 2019. Besoek op 29 Julie 2019.
  106. ↑ Reynolds, Emma (27 Maart 2009). "Your chance to own an 'exceptional' Hockney". Islington Tribune. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Maart 2014. Besoek op 16 Julie 2014.
  107. ↑ "Art in America: Before and After AIDS Crisis". Widewalls. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 November 2017. Besoek op 4 November 2017.
  108. ↑ Aaron, Michele (2004). New Queer Cinema (1 uitg.). New Brunswick, NJ: Rutgers University Press. ISBN 9780813534862. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Maart 2022. Besoek op 20 Februarie 2021.
  109. ↑ Moore, Sam (22 Junie 2020). "Where to begin with New Queer Cinema". British Film Institute. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Maart 2021. Besoek op 20 Februarie 2021.
  110. ↑ Valentine, Victoria L. (20 April 2018). "Kehinde Wiley, the Portrait Artist Who is 'Transforming the Way African Americans are Seen,' Makes Time 100 List". Culture Type. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Desember 2020. Besoek op 21 Februarie 2021.
  111. 1 2 Sarkar, Sonia (16 Oktober 2019). "Bans, censors, jail: perfect storm for gay arts in Singapore?". Reuters. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Julie 2020. Besoek op 9 Julie 2020.
  112. ↑ Lee, Weng Choy (1996). "Chronology of a Controversy". In Krishnan, S.K. Sanjay; Lee, Weng Choy; Perera, Leon; Yap, Jimmy (reds.). Looking at Culture. Singapore: Artres Design & Communications. ISBN 9810067143. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Junie 2020.
  113. 1 2 3 4 5 6 Stabbe, Oliver (30 Maart 2016). "Queens and queers: The rise of drag ball culture in the 1920s". Smithsonian Institution. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Februarie 2021. Besoek op 20 Februarie 2021.
  114. ↑ Fleeson, Lucinda. "The Gay '30s". Chicago. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Februarie 2021. Besoek op 20 Februarie 2021.
  115. ↑ Martin, Douglas (26 Mei 2003). "Pepper LaBeija, Queen of Harlem Drag Balls, Is Dead at 53". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Junie 2014. Besoek op 4 Junie 2014.
  116. ↑ Hesse, Monica. "The right-wing drag panic is not about men wearing women's clothing". Washington Post. Besoek op 24 Maart 2023.
  117. ↑ Perry, Sophie (23 Februarie 2023). "Tennessee just banned drag shows in chilling blow for LGBTQ+ rights". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Februarie 2023. Besoek op 23 Februarie 2023.
  118. ↑ Maki, Justin L. "Gay Subculture Identification: Training Counselors to Work With Gay Men" (PDF). American Counseling Association. Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 14 April 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  119. ↑ Martel, Frederic (27 April 2018). Global Gay: How Gay Culture Is Changing the World (1 uitg.). Cambridge: MIT University Press. ISBN 978-0262037815. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Maart 2022. Besoek op 14 Maart 2021.
  120. ↑ Martel, Frédéric (2 Junie 2020). "The Slow Evolution of Gay Culture in India". The MIT Press Reader. MIT University. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  121. ↑ Pawar, Yogesh. "From polars to cubs, 'Bears' skip the shave". DNA India. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 November 2016. Besoek op 14 Maart 2021.
  122. ↑ Polaris, Danny (27 April 2018). "What is a twink? The most hyper-sexualised gay 'tribe'". Pink News UK. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 April 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  123. ↑ Berlan, Elise D.; Corliss, Heather L.; Field, Alison E.; Goodman, Elizabeth (29 Januarie 2010). "Sexual Orientation and Bullying among Adolescents in the Growing Up Today Study". J Adolesc Health. 46 (4): 366–371. doi:10.1016/j.jadohealth.2009.10.015. PMC 2844864. PMID 20307826.
  124. ↑ Renna, Cathy. "Family Acceptance of LGBT Adolescents Protects Against Depression, Substance Abuse and Suicidal Behavior". Family Acceptance Project. San Francisco State University. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 April 2021. Besoek op 13 Maart 2021.
  125. ↑ "Global ban needed on bogus 'conversion therapy', argues UN rights expert". United Nations. 21 Junie 2020. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Maart 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  126. ↑ "Two men charged with attempted murder of their brother outside LGBT youth hostel". The Times of Israel. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 April 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  127. ↑ Simon, Mashaun D. (13 November 2017). "After Man Is Charged in Gay Son's Death, LGBTQ Groups Focus on Outreach". NBC News. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 April 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  128. ↑ Savin-Williams, R. C. (1994). "Verbal and physical abuse as stressors in the lives of lesbian, gay male, and bisexual youths". Journal of Consulting and Clinical Psychology. 62 (2): 261–269. doi:10.1037/0022-006X.62.2.261. PMID 8201062. Besoek op 14 Maart 2021.
  129. ↑ Ivey-Stephenson, AZ (2020). "Suicidal Ideation and Behaviors Among High School Students — Youth Risk Behavior Survey, United States, 2019". MMWR Suppl. 69 (Suppl-1): 47–55. doi:10.15585/mmwr.su6901a6. PMC 7440198. PMID 32817610.
  130. ↑ Guilamo-Ramos, V.; Bouris, A. "Parents' Influence on the Health of Lesbian, Gay, and Bisexual Teens: What Parents and Families Should Know" (PDF). CDC. Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 18 Maart 2021. Besoek op 13 Maart 2021.
  131. ↑ Waldman, Ari Ezra (2012). "Tormented: Antigay Bullying in Schools". Temple Law Review. 84 (2): 385–442. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Maart 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  132. ↑ "LGBTI education". The Scottish Government. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Maart 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  133. ↑ Vigdor, Neil. "Anderson Cooper Announces Birth of His First Child". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Februarie 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  134. ↑ Katz, Neil. "Elton John's Baby: Whose Sperm is It?". CBS News. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  135. ↑ Abbot, Alysia. "TV's Disappointing Gay Dads". The Atlantic. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 November 2020. Besoek op 14 Maart 2021.
  136. ↑ Rapaport, Lisa (15 Januarie 2019). "Gay fathers face stigma as parents". Reuters. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  137. ↑ Romo, Rafael (Oktober 2013). "Parents say daughter was expelled from Mexico day care because they're gay". CNN. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  138. 1 2 3 Grattan, Steven (27 November 2019). "This senior center is helping Mexico's 'invisible' LGBTQ seniors". The World. PRI. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Maart 2022. Besoek op 14 Maart 2021.
  139. 1 2 Guguen, Guillaume; Frosch, Jon (26 November 2012). "French documentary on gay seniors strikes timely chord". France 24. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  140. ↑ Berger, Raymond Mark (1996). Gay and Gray: The Older Homosexual Man (2 uitg.). Harrington Park Press. ISBN 9781560249863. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Maart 2022. Besoek op 14 Maart 2021.
  141. 1 2 3 4 Jones, Peter (26 Januarie 2017). "Wheels of Change: Dating for Gay Men with Disabilities". Medill School of Journalism. Northwestern University. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 14 Maart 2021.
  142. ↑ Guter, Bob; Killacky, John (4 April 2014). Queer Crips: Disabled Gay Men and Their Stories (1 uitg.). Taylor & Francis. ISBN 9781317712695. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Maart 2022. Besoek op 14 Maart 2021.
  143. ↑ Savin-Williams, Ritch (2 Desember 2019). "Does Abusing Children Have Consequences for Sexuality?". Psychology Today (in New Zealand English). Besoek op 22 April 2025.
  144. 1 2 3 4 5 Cook, Ph.D., Joan M.; Ellis, Amy (29 Augustus 2019). "Sexual abuse against gay and bi men brings unique stigma and harm". The Conversation. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 27 Februarie 2021.
  145. ↑ "Male engagement" (PDF).
  146. ↑ "UNAIDS Data 2018" (PDF). UNAIDS. United Nations. Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 18 Maart 2021. Besoek op 28 Februarie 2021.
  147. ↑ "HIV and AIDS in the United Kingdom". Avert. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Augustus 2018. Besoek op 28 Februarie 2021.
  148. ↑ Supervie, Virginie; Ndawinz, Jacques D.A.; Lodi, Sara; Costagliola, Dominique (31 Julie 2014). "The undiagnosed HIV epidemic in France and its implications for HIV screening strategies". AIDS. 28 (12): 1797–804. doi:10.1097/QAD.0000000000000270. PMC 4262966. PMID 24681416.
  149. ↑ "HIV/AIDS en la Frontera" (PDF). NASTAD. Arizona Department of Health Services. Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 28 Februarie 2021.
  150. 1 2 "HIV in the Southern United States" (PDF). Centers for Disease Control and Prevention. Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 19 Maart 2021. Besoek op 28 Februarie 2021.
  151. ↑ "The Silent HIV Crisis Sweeping the American South". Vice News. Desember 2016. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Januarie 2021. Besoek op 28 Februarie 2021.{{cite web}}: CS1 maint: bot: original URL status unknown (link)
  152. ↑ "HIV Crisis on the Texas-Mexico Border". Vice News. 21 Junie 2018. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 April 2021. Besoek op 28 Februarie 2021.{{cite web}}: CS1 maint: bot: original URL status unknown (link)
  153. ↑ Waterfield, Kristie (2021). "Consequences of COVID-19 crisis for persons with HIV: the impact of social determinants of health". BMC Public Health. 21 (1) 299. Springer. doi:10.1186/s12889-021-10296-9. PMC 7863613. PMID 33546659.
  154. ↑ Storholm, Erik David; Satre, Derek D.; Kapadia, Farzana; Halkitis, Perry N. (Augustus 2016). "Depression, Compulsive Sexual Behavior, and Sexual Risk-Taking Among Urban Young Gay and Bisexual Men". Archives of Sexual Behavior. 45 (6): 1431–41. doi:10.1007/s10508-015-0566-5. PMC 4769690. PMID 26310878.
  155. ↑ Mills, M.D., Thomas C.; Paul, Ph.D., Jay (2004). "Distress and Depression in Men Who Have Sex With Men: The Urban Men's Health Study". American Journal of Psychiatry. 161 (2): 278–285. doi:10.1176/appi.ajp.161.2.278. PMID 14754777. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2021. Besoek op 28 Februarie 2021.
  156. ↑ Batchelder, Abigail W. (Februarie 2017). "Mental health in 2020 for men who have sex with men in the United States". Sexual Health. 14 (1): 59–71. doi:10.1071/SH16083. PMC 5953431. PMID 28055823.
  157. ↑ Pebody, Roger (2 Junie 2015). "Depression strongly associated with risky sex in UK gay men". NAM AIDS Map. UK National Aids Manual. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Januarie 2021. Besoek op 28 Februarie 2021.
  158. ↑ "Sexually Transmitted Diseases". Gay and Bisexual Men's Health. Centers for Disease Control and Prevention. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Maart 2021. Besoek op 28 Februarie 2021.
  159. 1 2 3 4 "Gay and Bisexual Men's Health". Centers for Disease Control and Prevention. 16 Januarie 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Maart 2019. Besoek op 27 Februarie 2021.
  160. ↑ Lee, Carrie; Oliffe, PhD, John L.; Kelly, Mary T.; Ferlatte, PhD, Olivier (19 Januarie 2017). "Depression and Suicidality in Gay Men: Implications for Health Care Providers". American Journal of Men's Health. 11 (4): 58–63. doi:10.1177/1557988316685492. PMC 5675322. PMID 8103765.

Skakels

Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Gay_mans&oldid=2867095"