Heilige Land

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
'n 1759-kaart getiteld Die Heilige Land wat nie net die Antieke Koninkryke van Juda en Israel aantoon waarin die 12 Stamme verdeel is nie, maar ook hulle plasing gedurende verskillende tydperke soos aangedui in die Heilige Skrif deur Tobias Conrad Lotter
Sidon se Seekasteel, gebou deur die Kruisvaarders as 'n vesting van die Heilige Land in Sidon, Libanon

Die Heilige Land (Hebreeus: אֶרֶץ הַקּוֹדֶשׁ Eretz HaKodesh, Latyn: Terra Sancta; Arabies: الأرض المقدسة Al-Arḍ Al-Muqaddasah) lê ongeveer tussen die Jordaanrivier en die Middellandse See, insluitend die oostelike oewer van die Jordaanrivier. Tradisioneel is dit sinoniem met die Bybelse Israel en historiese Palestina. Die term verwys gewoonlik na 'n gebied wat naastenby met die moderne staat Israel, die Palestynse gebiede, Wes-Jordanië en gedeeltes van die suidelike Libanon en suidwestelike Sirië ooreenstem. Dit word deur die Jode, Christene en Moslems as heilig beskou

Deel van die besondersheid van die land spruit uit die godsdienstige betekenis van Jerusalem, die heiligste stad vir Judaïsme, die historiese streek van Jesus se bediening, en die terrein van die Isra en Mi'raj-verhaal in Islam.

Die heiligheid van die land was deel van die Christendom se motivering vir die Kruistogte waarmee die Europese Christene probeer het om die Heilige Land terug te neem nadat die Moslems dit tydens die Christelike Bisantynse Ryk verower het.

Baie plekke in die Heilige Land is lank reeds pelgrimsbestemmings vir volgelinge van die  Abrahamitiese godsdienste, insluitende Jode, Christene, Moslems, en die Bahá'ís. Pelgrims besoek die Heilige Land om fisiese manifestasies van hulle geloof te sien en aan te raak, hulle geloof binne hierdie heilige konteks te te bevestig, en om 'n persoonlike band met die Heilige Land te vorm.

Judaïsme[wysig | wysig bron]

Joodse begraafplaas op die Olyfberg, Jerusalem. Die heiligheid van Israel maak dat Jode in die heilige grond begrawe wil word. Die Rabbi Anan het gesê: "Om in Israel begrawe te word, is soos om onder die altaar begrawe te word."
Olyfbome, soos dié een in Qefin, het intrinsieke heiligheid vir Judaïsme, veral gedurende die Sabbatsjaar. Hierdie "sewende heilige jaar" gaan met baie godsdienstige wette gepaard.

Die Jode praat nie normaalweg van Israel as "Heilige Land" (Hebreeus: אֶרֶץ הַקוֹדֵשׁ Eretz HaKodeshEretz HaKodesh) nie. Trouens, die Tanakh verwys in slegs een gedeelte, Sjabloon:Bibleverse, daarna as "heilige land". Die heiligheid van Israel word in die Torah geïmpliseer deur die grond wat God aan die Israeliete gegee het, naamlik die "beloofde land", 'n integrale deel van God se verbond. In die Torah is daar baie gebooie wat slegs in Israel uitgevoer kan word, nog iets wat Israel van ander lande onderskei. In Israel sal geen grond byvoorbeeld "vir altyd verkoop word nie" (Lev. 25:23). Die sabbatsjaar word slegs in Israel onderhou, en die onderhouding van baie heilige dae verskil van ander lande aangesien 'n ekstra dag in die Joodse diaspora onderhou word.

Eliëser Schweid het geskryf: 

Die uniekheid van Israel is ..."geo-teologies en nie bloot klimaties nie. Dit is die land by die ingang na die geestelike wêreld, die bestaansfeer groter as die fisiese wêreld wat deur ons sintuie aan ons bekend is. Dit is die sleutel tot die land se unieke status betreffende profesie en gebed, en ook ten opsigte van die gebooie.[1]

Uit die perspektief van die Joodse Ensiklopedie (1906), was die heiligheid van Israel sedert die sestiende eeu, veral wat begrawing betref, in die "Vier Heilige Stede," Jerusalem, Hebron, Safed en Tiberias – as Judaïsme se heiligste stede, gekonsentreer. Jerusalem, as tempelterrein, word as besonder belangrik beskou. Heilige begrafnisse word steeds vir diaspora-Jode gehou wat in die heilige grond van Israel begrawe wil word.

Volgens Joodse tradisie is Jerusalem die Berg Moria, die plek waar Isak op die altaar geplaas is. Die woord "Jerusalem" verskyn 669 maal in die Hebreeuse Bybel, dikwels aangesien die Sabbatsjaar slegs daar onderhou kan word. Die naam "Sion", wat gewoonlik na Jerusalem, maar soms na Israel, verwys, verskyn 154 maal in die Hebreeuse Bybel.

Volgens die Talmoed is kolonialisering 'n godsdienstige verpligting. Trouens, in Judaïsme is dit so belangrik om grond in Israel te koop dat die Talmoed voorsiening maak vir die opheffing van sekere godsdienstige beperkings rondom die Sabbatsonderhouding om die verkryging en kolonisering van grond te bevorder. Rabbi Jóhanan het gesê dat "iemand wat 'n afstand van 4 el in Israel loop, van 'n gedeelte in die toekomstige wêreld verseker kan wees". Toe R. Eleásar b. Sámmua en R. Jóhanan, HaSandlar Israel verlaat het om by die meester Juda ben Bathyra, te gaan leer, het hulle volgens oorlewering net tot by Sidon gekom voordat "die gedagte van die heiligheid van Israel hulle van besluit laat verander het; en hulle het gehuil, hulle klere geskeur en omgedraai". Aangesien die Joodse bevolking in Israel gekonsentreer was, is emigrasie grootliks verhoed, en was daar gevolglik net 'n beperkte hoeveelheid ruimte beskikbaar vir Joodse onderrig. Nadat hulle sedert die vernietiging van die tempel eeue lank vervolg is, het rabbi's wat hulle posisies verloor het, in Babilon gaan woon, waar hulle meer beskerming geniet het. Baie Jode wou in Israel sterf. R. Anan het gesê, "Om in Israel begrawe te word, is soos om onder die altaar begrawe te word." Die gesegde "Sy land sal sy volk vryspreek," impliseer dat om in Israel begrawe te word, jou van jou sondes sal vryspreek.

Die Christendom[wysig | wysig bron]

Die Kerk van die Heilige Graf is een van die belangrikste pelgrimsbestemmings in die Christendom aangesien dit die plek is waar Christus vermoedelik opgestaan het.
Die kruisvaarderkasteel van Toron in die dorp Tibnin, Libanon

Christene beskou Israel as heilig as gevolg van die land se assosiasie met die geboorte, bediening, kruisiging en opstanding van Jesus van Nasaret, wat Christene as die Verlosser of Messias beskou, sowel as die feit (volgens die Bybel) dat dit die land van sy volk, die Jode, is. Christelike boeke, insluitend uitgawes van die Bybel, bevat dikwels kaarte van die Heilige Land (wat as Galilea, Samaria en Judea beskou word). In die Itinerarium Sacrae Scripturae (Reisboek deur die Heilige Skrif) van Heinrich Bünting (1545–1606), 'n Duitse Protestantse pastoor, is daar so 'n kaart. Sy boek was baie gewild en het "die volledigste beskikbare opsomming van Bybelse geografie verskaf; daarin het hy die geografie van die Heilige Land beskryf deur die reise van groot figure uit die Ou en Nuwe Testamente na te spoor."

As geografiese term verwys die beskrywing "Heilige Land" losweg na die moderne Israel, die Palestynse gebiede, Libanon, Wes-Jordanië en die suidweste van Sirië.

Islam[wysig | wysig bron]

Die Al-Aqsa Moskee in die Ou Stad van Jerusalem

In die Koran word die term Arabies: الأرض المقدسة‎ (Al-Ard Al-MuqaddasahAl-Ard Al-Muqaddasah, en in Engels: "Holy Land") in 'n gedeelte gebruik waar Musa (Moses) vir die volk Israel sê: "O my volk! Gaan die heilige land in wat Allah vir julle gegee het, en moenie op onterende wyse terugdraai nie, want dan sal julle tot julle eie ondergang verslaan word." (Surah 5:21) Die Koran verwys ook na die land as "Geseënd".

Jerusalem (genoem Al-Quds (Arabies: الـقُـدس‎ "Die Heilige")) het 'n besondere betekenis in Islam. Die Koran verwys na Mohammed se ervaring van die Isra en Mi'raj as "'n Reis deur die nag van Al-Masjidil-Haram tot by Al-Masjidil-Aqsa, wie se gebiede ons seën het ..." (17:1). Ahadith lei af dat die "Verste Masjid" in Al-Quds is; soos byvoorbeeld deur Abu Hurairah vertel is: "Op die nagreis van die apostel van Allah is daar twee bekers, een met wyn en die ander met melk, by Al-Quds (Jerusalem) vir hom aangebied. Hy het daarna gekyk en die beker melk geneem. Die engel Gabriël het gesê: "Alle lof behoort aan Allah wat jou na Al-Fitrah (die regte pad) gelei het; as jy die (beker) wyn geneem het, sou jou Ummah die pad byster geraak het". Sommige moderne geleerdes redeneer egter dat die "Verste Moskee" 'n gebou of gebedsplek net buite Medina was. Die huidige Al-Masjid Al-Aqsa-gebou in Jerusalem is nie in Mohammed se tyd opgerig nie, en die enigste ander verwysing in die Koran na Jerusalem, is dat die Qiblah (gebedsrigting) van Jerusalem na Mekka verander is. Jerusalem was gedurende Mohammed se leeftyd die Islam se eerste Qiblah, maar dit is later, na aanleiding van die aartsengel Jibril se openbaring aan Mohammed, na die ka'bah in die stad Mekka verander. Volgens geleerdes was dit 'n reaksie op die Jode se verwerping van Mohammed se profeetskap.Sjabloon:Who

Die presiese streek wat die Koran in verse soos [21:71] as "geseënd" beskryf, word verskillend deur geleerdes vertolk. 'Abdullah Yusuf Ali beskou dit as 'n breë landstreek, insluitend Sirië en Libanon, en in besonderheid die stede Tirus en Sidon; Az-Zujaj beskryf dit as "Damaskus, Palestina, en 'n stukkie van Jordanië"; Mu'adh ibn Jabal vertolk dit as "die gebied tussen al-Arish en die Eufraat"; en Ibn Abbas as "die land van Jerigo". Daar word na hierdie hele streek as "Ash-Sham" (Arabies: الـشَّـام‎) verwys.

Baha'i-geloof[wysig | wysig bron]

Die Bahá'ís beskou Akko en Haifa as heilig aangesien Bahá'u'lláh, die stigter van die Baha'i-geloof, in 1868 na die gevangenis van Akko gestuur is en die res van lewe tot en met sy dood in 1892 in daardie omgewing deurgebring het. In sy geskrifte het hy opdrag gegee dat die Heiligdom van die Báb teen die hellings van die Berg Karmel opgerig word. Sy opvolger, Abdu'l-Bahá, het dit in 1909 as begin van die Terrastuine daar opgerig. Sy opvolger, Shoghi Effendi, het ander strukture begin bou en die Universele Huis van Justisie het die werk voortgesit totdat die bahá'í Wêreldsentrum sy huidige status as die geestelike en administratiewe sentrum van die godsdiens bereik het. Die tuine is 'n baie gewilde toeristebestemming  en kan in Mohsen Makhmalbaf se 2012-rolprent The Gardener gesien word. Die heiligste plekke vir Baha'i-pelgrimstogte is die Heiligdom van die Bahá'u'lláh in Akko en die Heiligdom van die Báb in Haifa wat albei UNESCO Wêrelderfenisgebiede is.

Sien ook[wysig | wysig bron]

  • Argeologiese terreine in Israel
  • Geskiedenis van die Jode in die Land Israel
  • Heiligste plekke in Islam
  • Heilige plekke
  • Lys van belangrike godsdienstige plekke
  • Wette en gewoontes van die land Israel in Judaïsme

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. The Land of Israel: National Home Or Land of Destiny, By Eliezer Schweid, Translated by Deborah Greniman, Published 1985 Fairleigh Dickinson Univ Press, ISBN 0-8386-3234-3, p.56.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

 Hierdie artikel sluit teks uit 'n publikasie wat nou in die publieke domein is in:  "[1]". Jewish Encyclopedia. (1901–1906). New York: Funk & Wagnalls Company.