Hypostomus plecostomus

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Suigbek baber
Hypostomus plecostomus - Raphaël Covain.png
Not evaluated (IUCN 3.1)
Wetenskaplike klassifikasie
Domein:
Koninkryk:
Filum:
Subfilum:
Infrafilum:
Superklas:
Klas:
Subklas:
Infraklas:
Superorde:
Orde:
Familie:
Genus:
Spesie:
H. plecostomus
Binomiale naam
Hypostomus plecostomus
(Linnaeus, 1758)
Sinonieme

Acipenser plecostomus Linnaeus, 1758[1]
Hypostomus guacari Lacepède, 1803[2]
Loricaria flava Shaw, 1804[3]
Plecostomus bicirrosus Gronow, 1854[4]
Plecostomus brasiliensis Bleeker, 1864[5]
Plecostomus plecostomus (Linnaeus, 1758)[6]
Pterygoplichthys plecostomus (Linnaeus, 1758)[6]

Hypostomus plecostomus, die suigbekbaber of gemeenskaplike Pleco, is 'n tropiese vis wat deel uitmaak van die familie van gepantserde babers, (Loricariidae), weens hul wapens wat soos longitudinale rye skubbe op die boonste dele van die kop en liggaam voorkom. Die onderkant van die buik is egter naak. Hoewel die naam Hypostomus plecostomus dikwels gebruik word om te verwys na plecostomi wat in akwariumwinkels verkoop word, is die meeste eintlik lede van ander genera.

Verspreiding en habitat[wysig | wysig bron]

Die H. plecostomus is een van 'n aantal spesies wat algemeen na verwys word as "plecostomus" of "gemeenskaplike Pleco" deur viskundiges. Die suigbekbaber is vernoem na sy suier-agtige mond, wat dit moontlik maak om dit te vashou aan 'n oppervlak, sowel as om te hou en rasper by voedsel. Hierdie visse word verkoop wanneer hulle jonk en klein is, maar hulle kan groei tot 'n maksimum grootte van 50 sentimeter (20 duim).

In akwariums word hierdie donker, bodemvoeder, nagtelike baber dikwels aangekoop vir sy vermoë om die alge te vreet om sodoende die vistenks skoon te hou. Naglewend, vermy hulle gewoonlik lig en steek hulself weg in donker plekke, om slegs in die nag uit te kom om te voed. Maar in akwariums, kan hulle geleer word om aktief te wees in die dag. Hulle kan 'n verskeidenheid van toestande verdra. In hul natuurlike habitat, teer hierdie spesie op alge, wateronkruide en ander plantmateriaal en klein skaaldiere. Hulle is sterk alg-eters as hulle nog jonk en klein is. Soos hulle groei, begin hulle om alge uit te faseer. Hulle verkies om waterplante en ander groter voedsel te eet, en kan nie floreer op 'n dieet van slegs alge nie. Hul dieet moet aangevul word met geblansjeerde groen blaargroente soos Romaine slaai, kool en spinasie, sowel as kommersiële tabletvoedsel vir herbivore, soos algewafers, en klein gedeeltes van vleiskos, soos garnale of kril. Terwyl hul goeie algeverbruikers is wanneer jonk, maak hul grootte en eetlus dit onprakties in hierdie rol behalwe vir 'n baie groot akwariums. Trouens, die groot hoeveelheid afval wat 'n volwasse vis produseer kan selfs help om alge te voed en brandstof vir groei te voorsien. Hul rol is meer suksesvol in die gemiddelde stokperdjie-akwarium gevul deur ongewerweldes soos Caridina multidentata en verskeie spesies van slakke, of net gereelde onderhoud met 'n alge skraper implementeer. Otocinclus spesies, Ancistrus spesies en die verwante Loricariids, is meer geskik vir algebeheer in akwariums.

Teling[wysig | wysig bron]

Weens die grootte van hierdie baber wanneer hulle volwassenheid bereik het, vind die mees suksesvolle parings slegs plaas in poele met steil klei- of modderbanke.

Sien ook[wysig | wysig bron]

Eksterne skakel[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Linnaeus, Carl (1758). Systema naturae per regna tria naturae :secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Stolkholm (Holmiae): Laurence Salvius (Laurentii Salvii). p. 238.
  2. Lacepède, B. G. E. (1803). Histoire naturelle des poissons [en], volume 5. Hureau & Monod. pp. 144–145, plate 4 (fig. 2).
  3. Shaw, George (1804). General zoology or systematic natural history, volume 5, part 1. London: G. Kearsley. pp. 38, plate 101.
  4. Gronow, Laurence Theodore (1854). Catalogue of fish. London: Woodfall and Kinder. p. 158.
  5. Bleeker, Pieter (1864). Natuurkundige Verhandelingen van de Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen [nl] te Haarlem, series 2, volume 20: Description des espèces de Silures de Suriname, conservées aux Musées de Leide et d'Amsterdam. Haarlem: De Erven Loosjes. p. 7.
  6. 6,0 6,1 Froese, Rainer, and Daniel Pauly, (eds.). "Synonyms of Hypostomus plecostomus". FishBase. Besoek op 9 November 2011.AS1-onderhoud: meer as een naam: authors list (link) AS1-onderhoud: extra text: authors list (link)


Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit Engelse Wikipedia vertaal.