Gaan na inhoud

Ian Bremmer

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Ian Bremmer
Ian Bremmer in 2017
Geboortenaam Ian Arthur Bremmer
Gebore (1969-11-12)12 November 1969
Chelsea, Massachusetts
Nasionaliteit Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State
Vakgebied Geopolitieke kenner
Alma mater Tulane-universiteit, Stanford-universiteit
Bekend vir Eurasia Group en GZERO Media

Ian Arthur Bremmer (gebore 12 November 1969) is 'n Amerikaanse politikoloog, skrywer en entrepreneur wat fokus op globale politieke risiko. Hy is die stigter en president van Eurasia Group, 'n politieke risiko-navorsings- en konsultasiefirma. Hy is ook die stigter van GZERO Media, 'n digitale mediafirma.

Vroeë lewe en opvoeding

[wysig | wysig bron]

Bremmer is van Armeense, Siriese (van sy ouma aan moederskant),[1][2] Italiaanse en Duitse afkoms, die seun van Maria J. (née Scrivano) en Arthur Bremmer.[3] Sy vader het in die Koreaanse Oorlog gedien en is op 46-jarige ouderdom oorlede toe Bremmer vier was. Bremmer het grootgeword in behuisingsprojekte in Chelsea, Massachusetts, naby Boston.[4] Hy het op 11-jarige ouderdom by die St. Dominic Savio Hoërskool in Oos-Boston ingeskryf.[5][6] Op 15 het hy by die universiteit ingeskryf en in 1989 'n BA-graad in internasionale betrekkinge, magna cum laude, aan die Tulane-universiteit verwerf. Bremmer het daarna in 1991 'n MA-graad en in 1994 'n PhD verwerf, beide in politieke wetenskap aan die Stanford-universiteit. Sy doktorale proefskrif was "Die politiek van etnisiteit: Russe in die Oekraïne".[7][8][5]

Loopbaan

[wysig | wysig bron]

Eurasia Group

[wysig | wysig bron]

Bremmer het die politieke risiko-navorsings- en konsultasiefirma Eurasia Group in 1998 in die kantore van die World Policy Institute in New York Stad gestig.[9] Die firma het in 2000 'n Londense kantoor geopen; 'n Washington, D.C.-kantoor (2005); 'n Tokio-kantoor (2015); San Francisco- en São Paulo-kantore (2016); Brasilia- en Singapoer-kantore (2017); en 'n Meksikostad-kantoor (2025). Aanvanklik gefokus op ontluikende markte, het Eurasia Group uitgebrei om grens- en ontwikkelde ekonomieë en gevestigde praktyke in te sluit wat op geotegnologie- en energiekwessies fokus. Bremmer is medeskrywer van Eurasia Group se jaarlikse Top Risks-verslag, 'n voorspelling van 10 geopolitieke risiko's vir die komende jaar.[10][11]

Skryfwerk

[wysig | wysig bron]

Bremmer het 11 boeke oor globale sake gepubliseer, insluitend die New York Times-topverkopers Us vs Them: The Failure of Globalism en The Power of Crisis: How Three Threats—And Our Response—Will Change the World. Daarbenewens is hy die buitelandse sake-rubriekskrywer en hoofredakteur vir Time en 'n bydraer vir die Financial Times A-List.[12]

Aanstelling

[wysig | wysig bron]

In 2013 is hy as Globale Navorsingsprofessor aan die Universiteit van New York benoem.[13] en in 2019 het die Columbia-universiteit se Skool vir Internasionale en Openbare Sake aangekondig dat Bremmer 'n Toegepaste Geopolitiek-kursus by die skool sou aanbied.[14] Hy het hul toewydingsrede in 2024 gelewer.[15]

Sleutelkonsepte

[wysig | wysig bron]

J-kromme

[wysig | wysig bron]

Bremmer se boek, The J Curve: A New Way to Understand Why Nations Rise and Fall,[16] skets die verband tussen 'n land se openheid en sy stabiliteit. Terwyl baie lande stabiel is omdat hulle oop is (die Verenigde State, Frankryk, Japan), is ander stabiel omdat hulle geslote is (Noord-Korea, Kuba, Irak onder Saddam Hoesein). State kan beide vorentoe (regs) en agtertoe (links) langs hierdie J-kromme beweeg, dus is stabiliteit en openheid nooit veilig nie. Die J is steiler aan die linkerkant, aangesien dit makliker is vir 'n leier in 'n mislukte staat om stabiliteit te skep deur die land te sluit as om 'n burgerlike samelewing te bou en verantwoordbare instellings te vestig; die kromme is hoër aan die heel regskant omdat state wat oorheers in die oopmaak van hul samelewings (byvoorbeeld Oos-Europa) uiteindelik meer stabiel word as outoritêre regimes. Die boek is in 2006 deur The Economist as 'n top 10-keuse gelys.[17]

Staatskapitalisme

[wysig | wysig bron]

In 2010 het Bremmer die boek The End of the Free Market: Who Wins the War Between States and Corporations gepubliseer. Bremmer het gesê die finansiële krisis van 2008 het dit "moeiliker gemaak vir Westerlinge om 'n vryemarkstelsel te bevorder en makliker vir die Volksrepubliek China en Rusland om te argumenteer dat slegs regerings ekonomieë op die rand van die afgrond kan red". Die krisis het bewys gelewer dat "verligte staatsbestuur beskerming teen die natuurlike oordadige vrye markte sal bied".[18]

G-Zero

[wysig | wysig bron]

Die term G-Zero-wêreld verwys na 'n ineenstorting van globale leierskap wat veroorsaak word deur 'n afname in Westerse invloed en die onvermoë van ander nasies om die leemte te vul.[19][20] Dit is 'n verwysing na 'n vermeende verskuiwing weg van die voorrang van die G7-geïndustrialiseerde lande en die uitgebreide G20-hoofekonomieë, wat opkomende moondhede soos China, Indië, Brasilië, Turkye en ander insluit. In sy boek Every Nation for Itself: Winners and Losers in a G-Zero World (New York: Portfolio, 2012) verduidelik Bremmer dat geen land of groep lande in die G-Zero die politieke en ekonomiese hefboom het om 'n internasionale agenda te dryf of globale openbare goedere te verskaf nie.[21][22]

Bewapening van finansies

[wysig | wysig bron]

Die term "wapenisering van finansies" verwys na die buitelandse beleidstrategie om aansporings (toegang tot kapitaalmarkte) en strawwe (verskeie soorte sanksies) as instrumente van dwangdiplomasie te gebruik. In sy Eurasia Group Top Risks 2015-verslag.[23][24][25][26] gebruik Bremmer die term "wapenisering van finansies" om die maniere te beskryf waarop die Verenigde State sy invloed gebruik om globale uitkomste te beïnvloed. Eerder as om staat te maak op tradisionele elemente van Amerika se veiligheidsvoordeel – insluitend VSA-geleide alliansies soos NAVO en multilaterale instellings soos die Wêreldbank en die Internasionale Monetêre Fonds – voer Bremmer aan dat die VSA nou "finansiering bewapen" deur toegang tot die Amerikaanse mark en tot Amerikaanse banke te beperk as 'n instrument van sy buitelandse en veiligheidsbeleid.[24][26]

Spilpunttoestand

[wysig | wysig bron]

Bremmer gebruik spilpuntstaat om 'n nasie te beskryf wat winsgewende verhoudings met verskeie ander grootmoondhede kan bou sonder om te afhanklik te raak van enigeen van hulle.[27] Hierdie vermoë om te verskans, laat 'n spilpuntstaat toe om te verhoed dat dit – in terme van veiligheid of ekonomie – deur 'n enkele land vasgevang word. Aan die teenoorgestelde kant van die spektrum is skadustate, gevries binne die invloed van 'n enkele moondheid. Kanada is 'n voorbeeld van 'n spilpuntstaat: met beduidende handelsbande met beide die Verenigde State en Asië, en formele veiligheidsbande met NAVO, is dit beskerm teen konflik met enige enkele grootmoondheid. Meksiko, aan die ander kant, is 'n skadustaat as gevolg van sy oorweldigende afhanklikheid van die Amerikaanse ekonomie.[28][29] In Every Nation for Itself stel Bremmer dat "die vermoë om te draai 'n kritieke voordeel is".[30]

Geopolitiese resessie

[wysig | wysig bron]

Bremmer het die term "geopolitieke resessie" geskep om die huidige geopolitieke omgewing te beskryf, een wat gedefinieer word deur 'n afwikkeling van die voormalige VSA-geleide globale orde. Anders as ekonomiese resessies, gekoppel aan gereelde oplewings- en ondergangsiklusse, sien Bremmer geopolitieke resessies as baie langer siklusse wat minder geneig is om herken te word.[31] Hy sien die huidige geopolitieke resessie as gedefinieer deur verslegtende verhoudings tussen die VSA en sy tradisionele bondgenote - veral die Europeërs - namate China opstaan en 'n alternatiewe internasionale politieke en ekonomiese argitektuur skep. Bremmer voer aan dat die algehele resultaat 'n meer gefragmenteerde benadering tot globale bestuur, 'n toename in geopolitieke stertrisiko's en 'n verminderde vermoë is om effektief op groot internasionale krisisse te reageer.[32][33]

Wêrelddata-organisasie

[wysig | wysig bron]

Bremmer het voorgestel om 'n "Wêrelddata-organisasie" te skep om 'n verdeeldheid in tegnologie-ekosisteme as gevolg van konflik tussen die Verenigde State en China te voorkom. Hy het dit beskryf as 'n digitale weergawe van die Wêreldhandelsorganisasie, en aangevoer dat die Verenigde State, Europa, Japan en ander "regerings wat in aanlyn openheid en deursigtigheid glo" moet saamwerk om standaarde vir kunsmatige intelligensie, data, privaatheid, burgerregte en intellektuele eiendom te stel.[34] Andrew Yang, die Demokratiese party se deelnemende kandidaat vir presidentsnominasie in 2020, het sy steun vir so 'n organisasie tydens sy veldtog uitgespreek.[35][36]

Tegnopolariteit

[wysig | wysig bron]

In 2021 het Foreign Affairs Bremmer se artikel The Technopolar Moment gepubliseer.[37] Na aanleiding van die vinnige reaksie van tegnologiemaatskappye in die nasleep van die 2021-kapitol-oproer in die Verenigde State, het Bremmer geskryf dat tegnologiereuse soos Amazon, Apple, Facebook, Google en Alibaba meer mag as enige groot korporasies van die verlede opgehoop het. Hy het geskryf dat hierdie niestaatsakteurs nou geopolitiek vorm en 'n vorm van soewereiniteit uitoefen oor 'n vinnig groeiende digitale ruimte wat buite die bereik van nasionale regerings is.

Ander organisasies

[wysig | wysig bron]

Eurasia Group Foundation

[wysig | wysig bron]

In 2016 het Bremmer die Eurasia Group Foundation (EGF), 'n 501(c)3 openbare liefdadigheidsorganisasie, gestig. Bremmer dien tans as die president van die Eurasia Group Foundation.

GZERO Media

[wysig | wysig bron]

In 2017 het Bremmer en Eurasia Group die digitale mediamaatskappy GZERO Media[38] en 'n nasionale openbare televisieprogram in die VSA genaamd GZERO World met Ian Bremmer op PBS van stapel gestuur.[39] Die maatskappy se naam verwys na die term wat Bremmer in Every Nation for Itself geskep het om 'n wêreld te beskryf waar geen land of groep lande die politieke en ekonomiese hefboom het om 'n internasionale agenda te dryf of globale openbare goedere te verskaf nie.[40] As deel van die maatskappy se openbare uitreikkonsep, het hulle 'n herhalende segment, Puppet Regime, wat gebruik maak van straatonderhoude en kort narratiewe sketsformate met behulp van poppe.[41]

Politieke beriggewing

[wysig | wysig bron]

In Maart 2016 het Bremmer 'n weeklikse nota aan kliënte gestuur waarin hy onbedoeld die slagspreuk "Amerika Eerste" van Donald Trump bedink het. Die nota het die destydse kandidaat Trump se buitelandse beleid nie as isolasionisme beskryf nie, maar as 'n beleid van "Amerika Eerste", 'n transaksionele, unilateralistiese perspektief wat meer 'n Chinese as Amerikaanse raamwerk vir buitelandse beleid was. Bremmer het die term gebruik om Trump se buitelandse beleidsbeskouings te verduidelik en nie as 'n veldtogslagspreuk nie. 'n Paar weke later het The New York Times-verslaggewers David Sanger en Maggie Haberman, wat albei Bremmer se weeklikse nota ontvang, Trump se eerste buitelandse beleidsonderhoud gevoer en hom gevra of hy homself as 'n isolasionis sou beskryf. Hy het nee gesê. Hulle het toe Trump gevra of hy homself as 'n aanhanger van "Amerika Eerste" beskou. Trump het ja gesê[42] en so baie van die term gehou dat hy dit self begin gebruik het. Haberman het later Bremmer geidentifiseer dat hy "Amerika Eerste" bedink het om Trump se buitelandse beleid te beskryf.[43] Die frase was algemeen sedert Woodrow Wilson dit die eerste keer in sy 1916-veldtog gebruik het.

In Julie 2017 het Bremmer die nuus bekend gemaak van 'n tweede, voorheen onbekende ontmoeting tussen presidente Trump en Poetin tydens die G20-staatshoofde-ete in Hamburg. Hy het oor die ontmoeting in sy weeklikse kliëntnota geskryf en later op Charlie Rose verskyn om die implikasies van die ontmoeting te bespreek. Ander groot media-afsetpunte het die nuus vinnig opgetel. Newsweek het ‘n profiel van Bremmer gepubliseer in 'n artikel getiteld "Wie is Eurasia Group se Ian Bremmer, die risikokonsultant wat die tweede Trump-Poetin-ontmoeting blootgelê het?"[44] Trump het aanvanklik ontken dat sy tweede ontmoeting met Poetin plaasgevind het en Bremmer se verslag "vals nuus" genoem.[45] Die destydse Withuis-perssekretaris Sarah Huckabee Sanders het egter later 'n perskonferensie gehou en bevestig dat die tweede ontmoeting plaasgevind het.[46]

In 2019 het Donald Trump 'n twiet geplaas wat blykbaar die Noord-Koreaanse leier Kim Jong-oen geprys het vir die kritiek op mededinger Joe Biden: "Ek het vertroue dat voorsitter Kim sy belofte aan my sal nakom, [en] het ook geglimlag toe hy moerasman Joe Biden 'n lae IK-individu genoem het, [en] erger."[47] In reaksie hierop het Bremmer getwiet: "President Trump in Tokio: 'Kim Jong Un is slimmer en sal 'n beter president maak as die slaperige Joe Biden.'"[48] Nadat hy op Twitter gekritiseer is omdat hy Trump valslik aangehaal het, het Bremmer erken dat Trump nie gepraat het soos Bremmer hom aangehaal het nie en voorgestel dat die stelling sarkasties was, en dit "objektief 'n heeltemal belaglike aanhaling" genoem.[48][49] Trump het die voorval gebruik om sterker lasterwette te eis.[50]

Bibliografie

[wysig | wysig bron]

Boeke

[wysig | wysig bron]
  • Soviet Nationalities Problems. (geredigeer met Norman Naimark), (Stanford: Stanford Center for Russian and East European Studies: 1990). ISBN 0-87725-195-9
  • Nations and Politics in the Soviet Successor States. (geredigeer met Raymond Taras), (Cambridge: Cambridge University Press, 1993). ISBN 0-521-43860-8
  • New States, New Politics: Building the Post-Soviet Nations. (geredigeer met Raymond Taras), (Cambridge: Cambridge University Press, 1997). ISBN 0-521-57799-3
  • The J Curve: A New Way to Understand Why Nations Rise and Fall. (Simon & Schuster, 2006; revised paperback, 2007). ISBN 0-7432-7471-7
  • Managing Strategic Surprise: Lessons from Risk Management & Risk Assessment. (geredigeer met Paul Bracken en David Gordon), (Cambridge: Cambridge University Press, 2008). ISBN 0-521-88315-6
  • The Fat Tail: The Power of Political Knowledge for Strategic Investing. (met Preston Keat), (New York: Oxford University Press, 2009; revised paperback, 2010). ISBN 0-19-532855-8
  • The End of the Free Market: Who Wins the War Between States and Corporations. (New York: Portfolio, 2010; revised paperback 2011). ISBN 978-1-59184-301-6
  • Every Nation for Itself: Winners and Losers in a G-Zero World. (New York: Portfolio, Mei 2012; revised paperback 2013). ISBN 978-1-59184-468-6
  • Superpower: Three Choices for America's Role in the World. (New York: Portfolio, May 2015). ISBN 978-1591847472
  • Us vs Them: The Failure of Globalism. (New York: Portfolio, April 2018). ISBN 978-0525533184
  • The Power of Crisis: How Three Threats--And Our Response--Will Change The World. (New York: Simon and Schuster, Mei 2022). ISBN 978-1982167509

Artikels

[wysig | wysig bron]
  • Bremmer, Ian (2–9 Maart 2020). "What Germany's election bump may mean for the E.U.". Time Magazine. 195 (7–8) (International uitg.): 19.[a]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ Atamian, Christopher. "Roots Shaping Worldviews". auroraprize.com. Besoek op 12 Desember 2021. Ian Bremmer is slegs 'n kwart Armeens (aan sy moederskant). Tog het hy daardie deel van sy erfenis en die Armeense gemeenskap se omhelsing van sy vermoëns en ambisie nog altyd gekoester.
  2. ↑ Heer, Jeet (24 April 2018). ""We're Going to See a Lot More Walls"". The New Republic. ISSN 0028-6583. Besoek op 12 Januarie 2024.
  3. ↑ "Of Chelsea, Nov. 21, Marie J. (Scrivano)". The Boston Globe. 22 November 2001. Geliefde moeder van Ian Bremmer van NY, en Robert Coolbrith van Chelsea.
  4. ↑ Thompson, Damian (30 September 2006). "Here's how the world works". The Daily Telegraph. London. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Junie 2008. Besoek op 1 Augustus 2008.
  5. 1 2 "High School at Age Eleven". www.linkedin.com. Besoek op 11 April 2023.
  6. ↑ ""Superpower" Excerpt by Ian Bremmer". MSNBC. 19 Mei 2015.
  7. ↑ "Ian Bremmer | World Policy Institute". Worldpolicy.org. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Desember 2017. Besoek op 30 Januarie 2016.
  8. ↑ "The politics of ethnicity : Russians in the Ukraine" (in Engels). Stanford University. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Maart 2017. Besoek op 27 Maart 2017.
  9. ↑ Harding, Luke (3 Februarie 2018). "Why Carter Page Was Worth Watching: There's plenty of evidence that the former Trump campaign adviser, for all his quirks, was on suspiciously good terms with Russia". Politico. Besoek op 8 Oktober 2018.
  10. ↑ Hargreaves, Jim. "Eurasia Group names top risks for 2012". CNN. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Oktober 2022. Besoek op 1 Junie 2026.
  11. ↑ "The top geopolitical risks for 2019". MSNBC.
  12. ↑ "The A-List". The Financial Times. Junie 2011.
  13. ↑ "Ian Bremmer, President of Eurasia Group, Named NYU Global Research Professor". Nyu.edu. Besoek op 19 Julie 2017.
  14. ↑ "Eurasia Group | Ian Bremmer returns to Columbia University Faculty". eurasiagroup.net. Besoek op 5 September 2019.
  15. ↑ https://www.sipa.columbia.edu/news/2024-graduation-speaker-ian-bremmer. {{cite web}}: Ontbrekende of leë |title= (hulp)
  16. ↑ Bremmer, Ian. 2006. The J Curve: A New Way to Understand Why Nations Rise and Fall. Simon and Schuster.
  17. ↑ "Fighting to be tops". The Economist.
  18. ↑ "State capitalism: China's 'market-Leninism' has yet to face biggest test". Financial Times. 13 September 2010. Besoek op 19 Julie 2017. (abonnement vereis)
  19. ↑ "Eurasia Group Top 10 Risks of 2011". Eurasiagroup.net. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Januarie 2011. Besoek op 19 Julie 2017.
  20. ↑ Gregory Scoblete. Will Free Markets Give Way to State Capitalism?, RealClearPolitics, 28 Mei 2010.
  21. ↑ Ian Bremmer and David Gordon.G-Zero Geargiveer 12 September 2011 op Wayback Machine, Foreign Policy', 7 Januarie 2011.
  22. ↑ Ian Bremmer and Nouriel Roubini. A G-Zero World, Foreign Affairs, Maart/April 2011.
  23. ↑ "Archived copy" (PDF). Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 28 Januarie 2015. Besoek op 27 April 2015.{{cite web}}: CS1 maint: archived copy as title (link)
  24. 1 2 BRINK Editorial Staff (9 Januarie 2015). "Ian Bremmer Q&A: Top Risks of 2015". BRINK. Besoek op 24 Oktober 2021.
  25. ↑ Holodny, Elena (5 Januarie 2015). "2015 Could Be The Year We Witness The 'Weaponization Of Finance'". The Insider. Besoek op 24 Oktober 2021.
  26. 1 2 Bremmer, Ian (23 September 2015). "5 Patterns Disrupting the World". GE. Besoek op 24 Oktober 2021.
  27. ↑ "The Future Belongs to the Flexible". The Wall Street Journal. Besoek op 19 Julie 2017.
  28. ↑ Bremmer, Ian (30 Mei 2012). "Which Countries Will Rise to the Top in a Leaderless World?". Harvard Business Review. Besoek op 24 Oktober 2021.
  29. ↑ Foxman, Simone (1 Mei 2012). < "These Are The Countries That Will Win And Lose In The New Global Paradigm". Business Insider. Besoek op 24 Oktober 2021.
  30. ↑ Bremmer, Ian (1 Mei 2012). Every Nation for Itself: Winners and Losers in A G-Zero World. Portfolio Hardcover. p. 117. ISBN 9780670921041. Besoek op 6 April 2025.
  31. ↑ Tan, Weizhen (10 Oktober 2018). "A 'geopolitical recession' has arrived and the US-led world order is ending, Ian Bremmer says". CNBC (in Engels). Besoek op 24 Junie 2019.
  32. ↑ Bremmer, Ian (29 Maart 2016). "3 Risks Poised to Disrupt a Fast-Changing World by 2021 | GE News". GE. Besoek op 24 Oktober 2021.
  33. ↑ Bremmer, Ian (7 April 2021). "US-EU relations will never be the same again". BusinessLIVE. Besoek op 24 Oktober 2021.
  34. ↑ "Why we need a World Data Organization. Now". GZERO Media (in Engels). 25 November 2019. Besoek op 4 Desember 2019.
  35. ↑ Yang 🧢, Andrew (25 November 2019). "You heard me talk about my support for a World Data Organization in last week's debate. I got the idea from @ianbremmer. Thanks Ian". Twitter (in Engels). Besoek op 4 Desember 2019.
  36. ↑ (in en) Everything Andrew Yang Said at the Democratic Debate in Atlanta | NBC New York, https://www.youtube.com/watch?v=J1ZO8EzJ3zE, besoek op 4 Desember 2019
  37. ↑ Bremmer, Ian (16 Oktober 2022). "The Technopolar Moment" (in American English). ISSN 0015-7120. Besoek op 26 Oktober 2022.
  38. ↑ "GZERO Media". GZERO Media (in Engels). Besoek op 15 Julie 2020.
  39. ↑ (in en) GZERO WORLD with Ian Bremmer, https://www.pbs.org/show/gzero-world/, besoek op 15 Julie 2020
  40. ↑ "Coping with a G-Zero World". thediplomat.com (in American English). Besoek op 15 Julie 2020.
  41. ↑ "Puppet Regime: Insecurity Counsel". Time (in American English). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Mei 2022. Besoek op 1 Mei 2022.
  42. ↑ "Transcript: Donald Trump Expounds on His Foreign Policy Views". The New York Times (in American English). 26 Maart 2016. ISSN 0362-4331. Besoek op 28 Junie 2019.
  43. ↑ Haberman, Maggie (26 Maart 2016). ".@ianbremmer was one who identified Trump's view as "America First" a few months ago". @maggieNYT (in Engels). Besoek op 28 Junie 2019.
  44. ↑ EDT, Tom Porter On 7/19/17 at 9:09 AM (19 Julie 2017). "Who is Ian Bremmer, the political risk consultant who broke the story of the second Trump-Putin meeting?". Newsweek (in Engels). Besoek op 28 Junie 2019.{{cite web}}: CS1 maint: numeric names: authors list (link)
  45. ↑ "Russian lawmaker: Reports of 'secret' Putin-Trump meeting 'sick'". USA TODAY (in Engels). Besoek op 28 Junie 2019.
  46. ↑ "Trump, Putin had second, previously undisclosed meeting at G-20 summit". NBC News (in Engels). Besoek op 28 Junie 2019.
  47. ↑ Trump, Donald (26 Mei 2019). ""North Korea fired off some small weapons, which disturbed some of my people, and others, but not me. I have confidence that Chairman Kim will keep his promise to me, & also smiled when he called Swampman Joe Biden a low IQ individual, & worse. Perhaps that's sending me a signal?"". Twitter. Besoek op 2 November 2020.
  48. 1 2 "NYU Professor Panned For Tweeting Out Fake Trump Quote". Mediaite (in Engels). 26 Mei 2019. Besoek op 26 Mei 2019.
  49. ↑ bremmer, ian (27 Mei 2019). ""My tweet yesterday about Trump preferring Kim Jong Un to Biden as President was meant in jest. The President correctly quoted me as saying it was a 'completely ludicrous' statement. I should have been clearer. My apologies."". @ianbremmer (in Engels). Besoek op 25 Junie 2019.
  50. ↑ Rosenberg, Eli (27 Mei 2019). "A political scientist caused confusion when he made up a Trump quote. The president noticed". The Washington Post. Washington DC. Besoek op 27 Mei 2019.
  1. ↑ Online version is titled "How Germany’s election will affect the E.U."
Verwysingfout: <ref> tags exist for a group named "lower-alpha", but no corresponding <references group="lower-alpha"/> tag was found.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Ian_Bremmer&oldid=2923037"