Ida Noddack

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Ida Noddack
Ida Noddack-Tacke.png
Ida Noddack, ca. 1940

Geboortenaam Ida Tacke
Gebore (1896-02-25)25 Februarie 1896
Lackhausen,[1] Ryn-provinsie, Duitse Keiserryk
Oorlede 24 September 1978 (op 82)
Bad Neuenahr,[1] Bad Neuenahr-Ahrweiler, Rynland-Palts, Wes-Duitsland
Blyplek Vlag van Duitsland Duitsland, Vlag van Frankryk Frankryk, Vlag van Turkye Turkye[2]
Nasionaliteit Vlag van Duitsland Duitsland
Vakgebied Chemie en fisika
Instelling(s) Allgemein Elektrizität Gesellschaft, Berlyn; Siemens & Halske, Berlyn; Physikalische Technische Reichsanstalt, Berlyn; Universiteit van Freiburg, Universiteit van Straatsburg; Staatliche Forschungs Institut für Geochemie, Bamberg[1]
Alma mater Tegniese Universiteit van Berlyn[1]
Bekend vir Renium, kernsplyting
Toekennings Liebig-medalje
Scheele-medalje[1]

Ida Eva Noddack, née Ida Tacke (* 25 Februarie 1896 in Lackhausen, naby Wesel; † 24 September 1978 in Bad Neuenahr) was 'n Duitse chemikus en fisikus.

Sy was was een van die eerste vrouens wat in Duitsland Chemie gestudeer het. Sy het in 1919 haar graad aan die Technische Hochschule Berlin behaal. Haar proefskrif het die titel Über Anhydride höherer aliphatischer Fettsäuren gehad en sy het eers in die nywerheid gewerk.

Later het sy saam met haar man Walter Noddack aan die Physikalisch-Technische Bundesanstalt navorsing oor die onbekende elemente 43 en 75 gedoen. Hulle het van 'n spesialis in X-strale, Otto Berg, hulp gekry. In 1925 het hulle in die tydskrif Popular Science die ontdekking van die elemente „Masurium“ en Renium aangekondig.[3] Die ontdekking van renium is later deur ander wetenskaplikes bevestig en hierdie element word steeds so genoem. "Masurium" word nou tegnesium genoem. Later werk het die ontdekking nie bevestig nie en daaroor het 'n bittere geskil met Emilio Segrè en Carlo Perrier ontstaan.[4] Hulle het hierdie element in die produkte van 'n kernreaktor aangetref – dit ontstaan deur kernsplyting van uraan – en dit tegnesium genoem. Hierdie element besit geen stabiele isotope nie en het op Aarde uitgesterf. Daarom is gedink dat Noddack dit onmoontlik het kon vind nie en die naam masurium is vergeet. In uraanertse kan egter spontane kernsplyting optree en dit beteken dat element 43 wel in uiters klein konsentrasie op aarde aagetref kan word.

Ida Noddack was die eerste wetenskaplike wat die moontlikheid van splyting vermoed het. Reeds in 1934 skryf sy: „daß bei der Beschießung schwerer Kerne mit Neutronen diese Kerne in mehrere größere Bruchstücke zerfallen“.[5] Dit is veral deur Enrico Fermi wie se werk sy bekritiseer het, met ongeloof begroet. Eers in 1938/39 het Otto Hahn, Fritz Straßmann en Lise Meitner dit bevestig.

Ida Noddack is partykeer vir 'n Nobelprys vir Chemie voorgedra, maar het dit, dalk omdat sy 'n vrou was of vanweë Hitler, nooit gekry nie.[6]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 (en) Ida Noddack and the Missing Elements”. Royal Society of Chemistry. URL besoek op 11 Maart 2013.
  2. (en) Ida Tacke Noddack”. Contributions of 20th Century Women to Physics. UCLA. URL besoek op 11 Maart 2013.
  3. 1925 Magazin Popular Science
  4. royal scoiety.
  5. Ida Noddack: "Über das Element 93", in: Angewandte Chemie 1934, 47, 653–655.
  6. (en) Crawford, E. (20 Mei 2002). The Nobel Population 1901–1950: A Census of the Nominations and Nominees for the Prizes in Physics and Chemistry. p. 278, 279, 283, 284, 292, 293, 300, 301. 

Crystal txt.png Hierdie artikel is (gedeeltelik) vertaal uit die Duitse Wikipedia. Sien bron.

Bronne[wysig | wysig bron]

  • Noddack, Ida Eva. In: Lexikon bedeutender Chemiker Winfried R. Pötsch; Annelore Fischer; Wolfgang Müller; Heinz Cassebaum. Bibliographisches Institut, Leipzig 1988, ISBN 3-323-00185-0, bl. 324
  • Schubert, Fritz: Die "deutsche Marie Curie". RP-Serie: Berühmte Niederrheiner, 36. Rheinische Post Düsseldorf, 15 Augustus 2009, bl. B 6 (met 3 s/w foto's)

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]