Instrumentlanding

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

'n Instrumentlanding behels 'n reeks van voorafbepaalde vlugmaneuvers vir die ordelike oordrag van 'n vliegtuig onder instrumentvlugvoorwaardes van die begin van die aanvanklike benadering na 'n bestemming of 'n punt waar 'n veilige landing visueel gemaak kan word.[1] Hierdie benaderings/landings is goedgekeur deur die FAA in die Verenigde State of die VSA se Departement van Verdediging vir militêre vlugte.

Die Internasionale Burgerlugvaartorganisasie (ICAO) definieer 'n instrumentbenadering as voorafbepaalde maneuvers met verwysing na die vluginstrumente met spesifieke beskerming teen struikelblokke vanaf die aanvanklike benaderingspunt – of waar van toepassing, van die begin van 'n bepaalde aankomsroete – na 'n punt waar 'n landing voltooi kan word. Indien die landing nie voltooi kan word nie, moet 'n posisie behou word waar hindernisvermydingskriteria toegepas kan word.[2]

Lughawevereistes[wysig | wysig bron]

Spesiale oorwegings vir bedrywighede onder lae sigbaarheid sluit in: verbeterde beligting vir die benaderingsgebied, aanloopbane en skouerroetes, en die plasing van noodtoerusting. Daar moet oorbodige elektriese stelsels in plek wees, sodat in die geval van 'n kragonderbreking, die rugsteunstelsel die werking van die vereiste lughawe-instrumentasie (bv. die ILS en beligting) kan oorneem. ILS kritieke areas moet vry wees van ander vliegtuie om botsings te vermy.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "Instrument Approach Procedure". Pilot/Controller Glossary (PDF). FAA. 2016-05-26. Besoek op 2016-08-19. 
  2. ASA's 2012 FAR and AIM Series. Aviation Supplies & Academics, Inc. 2011. p. 1013. ISBN 9781560278580.