Internasionale reg

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
(Aangestuur vanaf Internasionalereg)
Jump to navigation Jump to search
Die Verenigde Nasies is verantwoordelik vir groot afdelings in die huidige raamwerk van internasionale reg

Internasionale reg (ook bekend as volkereg) reël die volgende verhoudings:

Die individu is nie 'n regsubjek in die internasionale reg nie, alhoewel die individu wel as begunstigde van verskeie verdrae is.

Internasionale reg kan ook verder onderverdeel word in 'n publieke en private aspekte. Internasionale privaatreg het te make met die werking van verskillende state se reg op verhoudings tussen individue. Internasionale publiekreg daarteenoor, reël die verhouding tussen state onderling.

Die internasionale reg het ook nie 'n sentrale wetgewer of uitvoerende gesag nie. Dit beskik wel oor geregshowe waarvan die Internasionale Geregshof en die Internasionale Strafhof, wat albei in Den Haag, Nederland, gesetel is, die bekendstes is.

Die belangrikste grondslae vir internasionale reg is verdrae en internasionale gewoonte.

Onderskei van die internasionale privaatreg[wysig | wysig bron]

Alhoewel die internasionale privaatreg ook deel van die internasionale reg is, word met volkereg gewoonlik bedoel as daar van internasionale reg gepraat word. Internasionale privaatreg bestaan uit die reëls wat toegepas moet word binne 'n nasionale regstelsel om te bepaal watter wetgewing van toepassing is op 'n (privaatregtelike) aangeleentheid waarby persone van verskillende nasionaliteite betrokke is.

Regsubjekte van die volkereg[wysig | wysig bron]

Die regsubjekte van die internasionale reg is hoofsaaklik state. Dit is die regte van state onderling met mekaar. Voorts besit 'n aantal internasionale organisasies soos die Orde van Malta en die Heilige Stoel tradisioneel internasionale regsubjek status. Dit geld ook vir die Rooi Kruis. In die twintigste eeu is in sommige gevalle ook natuurlike persone en regspersone gereken as onderwerpe van die internasionale reg. Dit kan insluit persone wat, verdink word van oorlogsmisdade, en voor internasionale howe verhoor word, soos die Neurenberg-verhore of voor die Joego-Slawiese tribunaal.

Handhawing[wysig | wysig bron]

Die volkereg het in die meeste gevalle nie 'n liggaam wat die reëls kan afdwing en dus teen die oortreding van die reëls kan optree nie. State sal dan self maatreëls moet neem, byvoorbeeld deur sanksies in te stel, soos 'n handelsboikot. Sulke eensydige vorme van wetstoepassing kom eintlik neer op selfgeregtigheid, 'n vorm van wetstoepassing wat in die algemeen nie volgens nasionale wetgewing toegelaat word nie. As daar 'n (dreigende) skending van internasionale vrede en veiligheid is, is daar 'n internasionale instansie wat bevoeg is om op te tree, naamlik die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies. Hierdie liggaam kan dan dwangmaatreëls tref. Dit is bindend vir alle state en kan die ontplooiing van troepe insluit. Daar is ook 'n aantal internasionale howe wat erken word deur state of in die algemeen of ten opsigte van 'n spesifieke geskil of misdaad, insluitend:

• die Permanente Arbitrasiehof, arbitrasie van internasionale geskille, Konvensie vir die vreedsame beslegting van internasionale geskille.

• die Internasionale Geregshof, geskille tussen state, een van die ses belangrikste organe van die VN, volgens die Handves van die Verenigde Nasies.

• die Internasionale Strafhof, vervolging van individue, Statuut van Rome.

Regsbronne[wysig | wysig bron]

Die volkereg het verskillende bronne van die reg. Daar is geen volledige lys nie, maar dit word aanvaar dat die bronne wat in die Statuut van die Internasionale Geregshof genoem word, internasionale regsbronne weerspieël. Die volgende word in artikel 38 van die Statuut vermeld:

• Internasionale verdrae;

• Internasionale gebruik;

• Die algemene regsbeginsels wat deur beskaafde lande erken word;

Artikel 38 noem ook twee aanvullende hulpbronne:

• Geregtelike beslissings;

• Die sienings van die bekwaamste skrywers van verskillende lande;

As alternatiewe regsbron, voeg paragraaf 2 van artikel 38 by:

Ex aequo et bono (die beginsel van billikheid).

Boonop dien besluite van internasionale organisasies ook as 'n bron van wetgewing vir die state wat deel is van die betrokke organisasie. Eensydige handelinge en verklarings deur state word ook dikwels as 'n bron van die wet aangehaal. Die Internasionale Geregshof het hierdie bron in die Franse kerntoetssaak onder sekere voorwaardes erken, waarvan die belangrikste is of 'n staat die bedoeling het om hom tot so 'n verklaring te verbind.

Benewens hierdie bronne, word daar ook 'n verskil gemaak volgens die aard van die bronne. Sommige bronne het 'n karakter wat van die normale reëls afwyk, insluitend:

Ius cogens. Artikel 53 van die Wenen-konvensie omskryf 'n ius cogens-norm as: "'n norm wat deur die internasionale gemeenskap van state as 'n geheel aanvaar en erken word, 'n norm waaruit geen afwyking toegelaat word nie en wat slegs deur 'n latere norm van die volkereg van dieselfde aard gewysig kan word. ' Dit gaan hier dus om 'n verpligte wet.

Erga omnes. In die Barcelona Traction-saak maak die Internasionale Geregshof hierdie verskil tussen verpligtinge wat een staat slegs bind met betrekking tot 'n ander staat en verpligtinge van state wat 'op almal van toepassing is' (Ius cogens).

Van hierdie bronne speel verdrae die belangrikste rol, want dit gee aan state (en internasionale organisasies) die geleentheid om ooreenkomste so akkuraat as moontlik te maak. In baie opsigte lyk 'n verdrag dus na 'n kontrak in die nasionale regsorde. In die meeste lande moet 'n internasionale verdrag eksplisiet of stilswyend deur die parlement goedgekeur word. Die staat self bekragtig dit dan. Die verdragstate word dan intern (teenoor die burgers) en ekstern (teenoor die ander verdragstate) gebind.

Bronne[wysig | wysig bron]

  • I Brownlie, Principles of Public International Law (7th edn, Oxford University Press, 2008) ISBN 0-19-926071-0
  • Dominique Carreau, Droit international, Pedone, 10e édition, 2009 ISBN 9782233005618.
  • P.-M. Dupuy & Y. Kerbrat, "Droit international public" (10th ed., Paris, Dalloz, 2010) ISBN 9782247088935
  • E. Lawson, and ML Bertucci, Encyclopedia of human rights (2nd edn Taylor & Francis 1996)
  • E. Osmanczyk, The encyclopedia of the United Nations and international relations (Taylor & Francis 1990)
  • M. N. Shaw, International Law (5th edn Cambridge University Press 2003)
  • Rafael Domingo Osle, The New Global Law (Cambridge University Press 2010)

Giuliana Ziccardi Capaldo, “The Pillars of Global Law” (Ashgate 2008)

  • World Encyclopedia of Law, with International Legal Research and a Law dictionary
  • David L. Sloss, Michael D. Ramsey, William S. Dodge, International Law in the U.S. Supreme Court, 0521119561, 978-0-521-11956-6 Cambridge University Press 2011
  • Anaya, S.J. (2004). Indigenous Peoples in International Law. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-517350-5.
  • Klabbers, J. (2013). International Law. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-19487-7.
  • Shaw, M.N. (2014). International Law. Cambridge University Press. ISBN 978-1-316-06127-5.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]