Gaan na inhoud

John M. Martinis

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
John Matthew Martinis in 2007.

John Matthew Martinis[1] (gebore 1958) [2] is 'n Amerikaanse fisikus en Professor Emeritus van Fisika aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara.[3]

Martinis, John Clarke en Michel Devoret is in 2025 met die Nobelprys vir Fisika bekroon vir hul gesamentlike werk van makroskopiese kwantummeganiese tonnelwerk en energiekwantisering in 'n elektriese stroombaan.[4]

Opvoeding

[wysig | wysig bron]

Martinis het gegradueer aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, en in 1980 'n Baccalaureus Scientiae met 'n hoofvak in fisika en in 1987 'n Doktor in Filosofie in fisika ontvang.[5]

Tydens sy doktorale studies het hy die kwantumgedrag van 'n makroskopiese veranderlike, die faseverskil oor 'n Josephson-tonnelaansluiting, ondersoek.[6][7] Sy doktorale adviseur was John Clarke.[7] Gedurende hierdie tyd het hy saamgewerk met Michel Devoret, 'n postdoktorale navorser destyds.[7]

Loopbaan

[wysig | wysig bron]

Hy het by die Commissariat à l'Energie Atomique in Saclay, Frankryk, aangesluit vir 'n eerste postdoktorale posen daarna by die Elektromagnetiese Tegnologie-afdeling by die Nasionale Instituut vir Standaarde en Tegnologie (NIST) in Boulder, waar hy gewerk het aan supergeleidende kwantuminterferensietoestelle (SQUID's) versterkers.[8] Terwyl hy by NIST was, het hy 'n tegniek van X-straalopsporing ontwikkel deur 'n supergeleidende oorgangsrandsensor-mikrokalorimeter met elektrotermiese terugvoer te gebruik.[9]

Sedert 2002 werk hy met Josephson-Junction-kwantumbitte met die doel om die eerste kwantumrekenaar te bou.[10]

In 2004 het hy na die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara, verhuis, waar hy die Worster-leerstoel in eksperimentele fisika tot 2017 beklee het. In 2014 is Martinis en sy span deur Google aangestel om die eerste nuttige kwantumrekenaar te bou.[11]

In 2014 het die Google Quantum A.I. Lab aangekondig dat hulle Martinis en sy span in 'n multimiljoen-dollar-ooreenkoms aangestel het om 'n kwantumrekenaar te bou met behulp van supergeleidende kwbitte.[12]

Op 23 Oktober 2019 het Martinis en sy span 'n artikel in Nature gepubliseer met die titel "Kwantumoppergesag met behulp van 'n programmeerbare supergeleidende verwerker",[13] waar hulle aangebied het hoe hulle vir die eerste keer kwantumoppergesag bereik het met behulp van 'n 53-kwabit kwantumrekenaar.[14] In April 2020 het Martinis by Google bedank nadat hy hertoegewys is aan 'n adviserende rol.[15][11]

Op 29 September 2020 is aangekondig dat Martinis na Australië verhuis het om by Silicon Quantum Computing aan te sluit, 'n beginonderneming wat deur professor Michelle Simmons gestig is.[16]

In 2022 het hy die maatskappy Qolab mede-gestig op grond van die uitgangspunt dat "die halfgeleierbedryf die sleutel hou tot die skep van 'n praktiese kwantumrekenaar deur die grootskaalse vervaardiging van hoëgehalte-kwantumbitte moontlik te maak". Vanaf Januarie 2025 is hy die hoof tegnologie beampte van die maatskappy.[17]

Eerbewyse en toekennings

[wysig | wysig bron]

In 2014 het hy die Fritz London Gedenkprys gedeel met Michel Devoret en Robert J. Schoelkopf.[18]

In 2021 het hy die John Stewart Bell-prys vir navorsing oor fundamentele kwessies in kwantummeganika en hul toepassings ontvang.[19]

In 2025 het hy die Nobelprys in fisika ontvang saam met sy doktorale adviseur John Clarke en Devoret vir die ontdekking van makroskopiese kwantummeganiese tonnelvorming en energiekwantisering in 'n elektriese stroombaan.[4]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ https://escholarship.org/uc/item/5kr3d1ff
  2. ↑ "John M. Martinis". nobelprize.org. 7 Oktober 2025. Besoek op 7 Oktober 2025.
  3. ↑ "John Martinis | Department of Physics | UC Santa Barbara". www.physics.ucsb.edu. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Oktober 2025. Besoek op 7 Oktober 2025.
  4. ↑ 4,0 4,1 "Nobel Prize in Physics 2025". NobelPrize.org (in Engels (VSA)). Besoek op 7 Oktober 2025.
  5. ↑ "Meet the 2025 Nobel prize winners in Physics: Where they studied and how their research shaped quantum science". The Times of India. 7 Oktober 2025. ISSN 0971-8257. Besoek op 7 Oktober 2025.
  6. ↑ Clarke, J.; Cleland, A. N.; Devoret, M. H.; Esteve, D.; Martinis, J. M. (26 Februarie 1988). "Quantum mechanics of a macroscopic variable: the phase difference of a josephson junction". Science. 239 (4843): 992–997. doi:10.1126/science.239.4843.992. ISSN 0036-8075. PMID 17815701. S2CID 1732678.
  7. ↑ 7,0 7,1 7,2 Hassinger, Sebastian (11 September 2024). The New Quantum Era (in Engels). "O'Reilly Media, Inc.". ISBN 978-1-0981-4938-3.
  8. ↑ Welty, Richard P.; Martinis, John M. (Maart 1993). "Two-stage integrated SQUID amplifier with series array output". IEEE Transactions on Applied Superconductivity. 3: 2605–2608. doi:10.1109/77.233523. ISSN 1051-8223. S2CID 33500389.
  9. ↑ Irwin, K. D.; Hilton, G. C.; Wollman, D. A.; Martinis, John M. (5 Augustus 1998). "X‐ray detection using a superconducting transition‐edge sensor microcalorimeter with electrothermal feedback". Applied Physics Letters. 69 (13): 1945. doi:10.1063/1.117630. ISSN 0003-6951.
  10. ↑ Frederic Lardinois (2 September 2014). "Google Partners With UCSB To Build Quantum Processors For Artificial Intelligence". techcrunch.com. Besoek op 18 Januarie 2025.
  11. ↑ 11,0 11,1 "Google's Top Quantum Scientist Explains In Detail Why He Resigned". forbes.com. 30 April 2020. Besoek op 18 Januarie 2025.
  12. ↑ Finley, Klint (5 September 2014). "The Man Who Will Build Google's Elusive Quantum Computer". Wired. ISSN 1059-1028. Besoek op 2 November 2019.
  13. ↑ Arute, Frank; Arya, Kunal; Babbush, Ryan; Bacon, Dave; Bardin, Joseph C.; Barends, Rami; Biswas, Rupak; Boixo, Sergio; Brandao, Fernando G. S. L.; Buell, David A.; Burkett, Brian (Oktober 2019). "Quantum supremacy using a programmable superconducting processor". Nature. 574 (7779): 505–510. arXiv:1910.11333. doi:10.1038/s41586-019-1666-5. ISSN 1476-4687. PMID 31645734.
  14. ↑ "Shtetl-Optimized » Blog Archive » Quantum supremacy: the gloves are off". 23 Oktober 2019. Besoek op 4 November 2019.
  15. ↑ "Google's Head of Quantum Computing Hardware Resigns". Wired (in Engels). ISSN 1059-1028. Besoek op 21 April 2020.
  16. ↑ "Ex-Google quantum chief joins Simmons' silicon startup". InnovationAus (in Engels (VSA)). 29 September 2020. Besoek op 29 September 2020.
  17. ↑ "About us". qolab.ai. Besoek op 18 Januarie 2025.
  18. ↑ "Fritz London Memorial Prize". phy.duke.edu. Besoek op 21 April 2020.
  19. ↑ "John Stewart Bell Prize". Besoek op 3 Mei 2021.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=John_M._Martinis&oldid=2842211"