Gaan na inhoud

Kenny Dalglish

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Kenny Dalglish

Dalglish in 2009
Persoonlike inligting
Geboortedatum4 Maart 1951 (1951-03-04) (75 jaar oud)
GeboorteplekGlasgow, Skotland
Lengte1,73 m[1]
SpeelposisieAanvaller
Jeugloopbaan
1967–1968Cumbernauld United
1968–1969Celtic
Seniorloopbaan*
JareSpanKere†(Doele)†
1969–1977Celtic204(111)
1977–1990Liverpool355(118)
Totaal559(229)
Nasionale span
1972–1976Skotland o/23[2]4(2)
1971–1986Skotland102(30)
Spanne bestuur
1985–1991Liverpool
1991–1995Blackburn Rovers
1997–1998Newcastle United
2000Celtic (tussentyds)
2011–2012Liverpool
* Kere vir seniorklub uitgedraf en doele is net vir die plaaslike liga..
† Kere uitgedraf (Doele).

Sir Kenneth Mathieson Dalglish (gebore 4 Maart 1951) is ’n Skotse voormalige sokkerspeler en afrigter. Hy word beskou as een van die grootste spelers wat ooit vir Celtic, Liverpool en die Skotse nasionale span gespeel het. Tydens sy loopbaan het hy 338 wedstryde vir Celtic en 515 vir Liverpool gespeel, in die posisie van aanvaller, en ’n rekord van 102 wedstryde vir die Skotse nasionale span uitgedraf, waarvoor hy 30 doele aangeteken het. Hy word hoog geag deur Liverpool-aanhangers, onder wie hy die onoffisiële eretitel “King Kenny” dra.

Spelerloopbaan

[wysig | wysig bron]

Celtic

[wysig | wysig bron]

Ten spyte daarvan dat hy as seun Rangers ondersteun het, het Dalglish in Mei 1967 ’n professionele kontrak met hulle aartsvyande, Celtic, onderteken.[3] Hy is vir sy eerste seisoen aan Cumbernauld United uitgeleen, vir wie hy 37 doele aangeteken het.[4] Ná ’n suksesvolle tydperk in die reserwespan – bekend as die Quality Street Gang – het hy in September 1968 sy debuut vir Celtic se eerstespan gemaak.[5]

Oor die volgende paar seisoene het Dalglish geleidelik sy plek in die eerstespan gevestig. In 1971 het hy sy eerste doel vir Celtic se eerstespan teen Rangers aangeteken, en daardie seisoen 29 doele in 53 wedstryde gescore toe Celtic hul sewende opeenvolgende ligatitel gewen het. Hy het voortgegaan om een van die span se vernaamste doelskutters te word en het verskeie ligas en bekers gewen, insluitend die Scottish Cup-oorwinning in 1972 en ’n liga-en-beker-dubbel in 1974.

Dalglish is in 1975 tot kaptein aangestel, maar die klub het daardie seisoen geen trofee gewen nie, deels omdat afrigter Jock Stein ná ’n motorongeluk lank afwesig was.[6][7] In 1976/77 het Celtic weer die liga en beker gewen, met Dalglish wat 27 doele aangeteken het. Ná 320 wedstryde en 167 doele vir Celtic is hy in Augustus 1977 deur Liverpool vir ’n Britse rekordbedrag van £440 000 gekoop – ’n stap wat ongewild was onder Celtic-aanhangers.[8]

Liverpool

[wysig | wysig bron]

Dalglish is in 1977 deur Liverpool aangekoop om die leemte gelaat deur sleutelspeler Kevin Keegan te vul. Hy het sy debuut op 13 Augustus 1977 in die FA Charity Shield teen Manchester United gemaak en ’n week later sy eerste liga-doel teen Middlesbrough aangeteken. In sy eerste seisoen het hy 31 doele in 62 wedstryde aangeteken, insluitend die winnende doel in die 1978 Europese Beker-eindstryd teen Brugge by Wembley.[9]

In sy tweede seisoen het hy 21 liga-doele aangeteken en is hy as Football Writers’ Association Footballer of the Year aangewys. Dalglish het in die vroeë 1980’s sy doelskietvorm herwin en ’n kragtige aanvalspaar met Ian Rush gevorm, wat hom ’n sleutelspeler vir Liverpool gemaak het. Hy is vir die 1982/83-seisoen as Professional Footballers' Association Player of the Year aangewys.[10]

Na Joe Fagan se aftrede as hoofafrigter in 1985 het Dalglish die rol van speler-afrigter op hom geneem. Alhoewel hy minder wedstryde gespeel het, het hy steeds bygedra tot Liverpool se dubbel in 1985/86 en die klub se 16de ligatitel verseker met ’n doel teen Chelsea.[11][12][13] In die daaropvolgende jare het hy jong spelers voorkeur gegee vir ’n plek in die eerstespan. Na Ian Rush se oorgang na Juventus in 1987 het Dalglish ’n nuwe aanvalspaar gevorm saam met John Aldridge en Peter Beardsley. Hy het sy laaste liga-wedstryd op 5 Mei 1990 teen Derby gespeel, op 39-jarige ouderdom, en sy laaste doel vir die klub het hy in 1987 aangeteken. Hy het as hoofafrigter voortgegaan totdat hy op 22 Februarie 1991 bedank het.[14][15][16]

Internasionale loopbaan

[wysig | wysig bron]

Dalglish het sy debuut vir die Skotse nasionale span gemaak op 10 November 1971, as ’n plaasvervanger in 'n kwalifiseringswedstryd vir die Europese Kampioenskap teen België by Pittodrie in Aberdeen.[17] Sy eerste doel vir Skotland het hy ’n jaar later, op 15 November 1972, aangeteken in ’n 2–0 Wêreldbeker-kwalifiseringswedstryd teen Denemarke by Hampden Park. Hy was deel van Skotland se 1974 Wêreldbeker-span in Wes-Duitsland en het in al drie groepswedstryde begin, alhoewel Skotland nie die volgende rondte gehaal het nie.[18]

In 1976 het hy die winnende doel teen Engeland by Hampden Park aangeteken, en ’n jaar later het hy teen dieselfde teenstander by Wembley in ’n 2–1-oorwinning gescore. Dalglish het ook in die 1978 Wêreldbeker in Argentinië en die 1982 Wêreldbeker in Spanje gespeel, en onder meer teen Nederland en Nieu-Seeland gescore, maar Skotland het in beide toernooie in die groepfase uitgeskakel. Hy is vir die 1986 Wêreldbeker in Mexiko geselekteer, maar moes weens besering terugtrek.

In totaal het Dalglish 102 wedstryde vir Skotland gespeel (’n nasionale rekord) en 30 doele aangeteken (ook ’n nasionale rekord, gelyk aan Denis Law se rekord). Hy was die eerste en, tot 2024, die enigste speler wat 100 keer vir Skotland gekies is, in ’n vriendskaplike wedstryd teen Roemenië op 26 Maart 1986 by Hampden Park.[19] Sy laaste wedstryd vir Skotland was op 12 November 1986 teen Luxemburg in ’n Euro 1988-kwalifiseringswedstryd, en sy laaste internasionale doel het hy op 14 November 1984 teen Spanje aangeteken.

Afrigterloopbaan

[wysig | wysig bron]

Dalglish het in Oktober 1991 teruggekeer na bestuur by Second Division-klub Blackburn Rovers, wat onlangs deur multimiljardêr Jack Walker gekoop is. Sy mees noemenswaardige prestasie daar was om die klub in 1995 na ’n historiese Premierliga-titel te lei.[20] Hy het later Newcastle United na die FA Cup-eindstryd in 1998 gelei en Celtic na ’n oorwinning in die Scottish League Cup in 2000. Dalglish het in 2011 by Liverpool teruggekeer, waar hy die League Cup gewen en die FA Cup-eindstryd bereik het, voordat hy in 2012 bedank het.[21] Hy bly ’n klubambassadeur en Anfield se Centenary Stand is ter ere van hom herdoop as die Sir Kenny Dalglish Stand.[22]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ Rollin, Jack (1980). Rothmans football yearbook. London: Queen Anne Press. p. 222. ISBN 0362020175.
  2. ↑ "Scotland U23 player Kenny Dalglish". FitbaStats. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Julie 2018. Besoek op 10 Julie 2018.
  3. ↑ "In pictures: Kenny Dalglish returns to the Glasgow streets where he grew up to mark the publication of a new book celebrating his life". Daily Record. 22 September 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Julie 2018. Besoek op 10 Julie 2018.
  4. ↑ "Kenny Dalglish backs Scottish youngsters". The Telegraph. 14 Februarie 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 September 2012. Besoek op 8 November 2025.
  5. ↑ "Now You Know: Kenny Dalglish debuted for Celtic against Hamilton". Evening Times. 18 Maart 2009. Besoek op 18 Junie 2009.
  6. ↑ "Remembering Jock Stein". BBC Sport. 6 September 2005. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Mei 2009. Besoek op 18 Junie 2009.
  7. ↑ "The Immortal Jock Stein and the A74 Highway Crash" (in Engels). 28 April 2020. Besoek op 21 Oktober 2024.
  8. ↑ "Benitez opens talks with Dalglish". BBC Sport. 24 April 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Julie 2018. Besoek op 21 Mei 2009.
  9. ↑ "Dalglish keeps Reds on top". UEFA. 10 Mei 1978. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Augustus 2020. Besoek op 20 Mei 2020.
  10. ↑ Benammar, Emily (27 April 2008). "PFA Player of the Year winners 1974–2007". The Daily Telegraph. London. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Januarie 2022. Besoek op 18 Junie 2009.
  11. ↑ "Remembering Joe Fagan". Liverpool FC. 12 Maart 2018. Besoek op 21 Oktober 2024.
  12. ↑ Times, The Brussels. "Remembering the 1985 Heysel Stadium disaster in Brussels". www.brusselstimes.com (in Engels). Besoek op 21 Oktober 2024.
  13. ↑ "Appearances for the 1985-1986 season - LFChistory - Stats galore for Liverpool FC!". www.lfchistory.net. Besoek op 21 Oktober 2024.
  14. ↑ Birchall, Jon (14 Januarie 2011). "Remembering 4–4 draw between Everton FC and Liverpool FC". Liverpool Echo. Besoek op 14 Oktober 2011.
  15. ↑ "The day from which Liverpool have never recovered". ESPN. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Februarie 2018. Besoek op 9 Februarie 2018.
  16. ↑ Taylor, Louise (14 Januarie 2011). "The game that forced Kenny Dalglish to resign as Liverpool manager". The Guardian. London. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 September 2018. Besoek op 14 Januarie 2011.
  17. ↑ "Kenny Dalglish | Scotland | Scottish FA". www.scottishfa.co.uk. Besoek op 22 Oktober 2024.
  18. ↑ "World Cup 1974 finals". RSSSF.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Desember 2022. Besoek op 20 Mei 2020.
  19. ↑ Tait, Jim (2023). Scotland at 150. A century and a half of international football. Lerwick: Jicks Publishing. p. 101. ISBN 978-1-3999-4506-6.
  20. ↑ "1994/95". www.premierleague.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Januarie 2022. Besoek op 22 Oktober 2024.
  21. ↑ "Kenny Dalglish sacked as Liverpool manager". BBC Sport. 16 Mei 2012. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Januarie 2016. Besoek op 29 Maart 2017.
  22. ↑ "Liverpool FC officially unveil the Kenny Dalglish Stand". Liverpool F.C. 13 Oktober 2017. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 Oktober 2017. Besoek op 16 Oktober 2017.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Kenny_Dalglish&oldid=2893192"