Korechika Anami
| Korechika Anami | |
 Anami c. 1934 | |
Minister van Oorlog Japannese Keiserryk | |
| Ampstermyn 7 April 1945 – 14 Augustus 1945 | |
| Monarg | Shōwa |
|---|---|
| Eerste minister | Kantarō Suzuki |
| Voorafgegaan deur | Hajime Sugiyama |
| Opgevolg deur | Naruhiko Higashikuni |
Persoonlike besonderhede | |
| Gebore | 21 Februarie 1887 Taketa, Ōita, Japannese Keiserryk |
| Sterf | 15 Augustus 1945 (op 58) Chiyoda, Tokio, Japannese Keiserryk |
| Lojaliteit | .svg){kind=small} Japannese Keiserryk |
| Diens/Tak | Japannese Keiserlike Leër |
| Rang |  Generaal |
| Oorloë/Veldslae | Tweede Chinees-Japannese Oorlog |
Korechika Anami (阿南 惟幾, Anami Korechika, 21 Februarie 1887 – 15 Augustus 1945) was 'n generaal in die Keiserlike Japannese Leër tydens die Tweede Wêreldoorlog wat Oorlogsminister was tydens die oorgawe van Japan.
Vroeë lewe en loopbaan
[wysig | wysig bron]Anami is gebore in Taketa-stad in Ōita Prefektuur, waar sy pa 'n senior burokraat in die Binnelandse Bediening was en het in Tokio en in Tokushima Prefektuur grootgeword. Hy het die 18de klas van die Keiserlike Japannese Weermagakademie bygewoon en is in Desember 1906 as 'n tweede luitenant in die Infanterie aangestel.
In November 1918 het Anami gegradueer aan die 30ste klas van die Weermag personeel kollege met die rang van kaptein. Hy is vanaf April 1919 aan die Keiserlike Japanese Weermag se algemene staf toegewys en is in Februarie 1922 bevorder tot majoor. Vanaf Augustus 1923 tot Mei 1925 is hy toegewys aan die personeel van die Sakhalin-ekspedisieleër, wat verantwoordelik was vir die besetting van die noordelike Sachalin-eiland tydens die Japannese ingryping in Siberië. Anami is in Augustus 1925 bevorder tot luitenant-kolonel.
Van Augustus tot Desember 1925 is Anami as militêre attaché na Frankryk gestuur. Met sy terugkeer na Japan is hy by die 45ste Infanterieregiment ingedeel, en het in Augustus 1928 eenheidsbevelvoerder geword.
Van Augustus 1929 tot Augustus 1930 het Anami as Aide-de-camp vir keiser Hirohito gedien. Hy is toe tot kolonel bevorder.
Van Augustus 1933 tot Augustus 1934 het Anami gedien as regimentbevelvoerder van die 2nd Guard Regiment of the Imperial Guards. Hy was daarna kommandant van die Tokio Militêre Voorbereidingskool, en bevorder tot generaal-majoor in Maart 1935.[1]
Militêre loopbaan
[wysig | wysig bron]
Vanaf Augustus 1936 het Anami as hoof van die Militêre Administrasieburo van die Oorlogsministerie gedien. Hy het in Maart 1937 Hoof van die Personeelburo geword en is in Maart die volgende jaar tot luitenant-generaal bevorder.
Met die begin van die Tweede Chinees-Japannese Oorlog is Anami 'n gevegsbevel gegee, as bevelvoerder van die 109ste Divisie in China vanaf November 1938. Hy is in Oktober 1939 teruggeroep na Japan om die rol van Vise-Minister van Oorlog in die kabinet van Eerste Minister Fumimaro Konoe te aanvaar. Anami het behoort aan die kliek wat die opkoms van Hideki Tojo aan bewind in Oktober 1941 ondersteun het.
In April 1941 het Anami egter na China teruggekeer as opperbevelvoerder van die 11de leër, wat voortgesette operasies in sentraal-China dek. Hy is in Julie 1942 na die Japannese Tweede Gebiedsweermag in Mantsjoekwo oorgeplaas.[2]
In Mei 1943 is Anami bevorder tot volle generaal. Namate die oorlogstoestande in die Stille Oseaan vir die Japannese versleg het, is die Tweede Gebiedsleër vanaf November 1943 na die suidelike oorlogsoperasies oorgeplaas, waar Anami bedrywighede in die westelike Nieu-Guinee en Halmahera gerig het.
Anami is Desember 1944 na Japan herroep en het inspekteur-generaal van weermaglugvaart en hoof van die weermaglugvaartafdeling geword en het terselfdertyd op die Hoogste Oorlogsraad gedien. In April 1945 is hy aangestel as Oorlogsminister in die kabinet van Eerste Minister Kantarō Suzuki.
Politieke loopbaan
[wysig | wysig bron] |
Ek is oortuig daarvan dat die Amerikaners tog net een bom gehad het. |
 |
As Oorlogsminister was Anami uitgesproke teen die idee van oorgawe, ten spyte van sy bewustheid dat Japan se verliese op die slagveld en die vernietiging van Japan se stede en industriële vermoë deur Amerikaanse bombardering beteken het dat Japan die oorlog militêr verloor het.[3] Selfs ná die bomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki, het Anami die aanvaarding van die Potsdam-verklaring gekant en het in plaas daarvan gevra dat 'n grootskaalse stryd op die Japannese vasteland geveg word wat sulke massiewe geallieerde ongevalle sou veroorsaak dat Japan op een of ander manier in staat sou wees om heeltemal oorgawe te vermy en dalk selfs dele van wat dit verower het behou.
Uiteindelik is sy argumente teen wat hy as die oneer van oorgawe beskou het, oorkom toe keiser Hirohito 'n einde aan die oorlog beveel het. Anami se ondersteuners het voorgestel dat hy teen oorgawe moet stem of uit die kabinet moet bedank. In plaas daarvan het hy sy offisiere beveel om toe te gee en later vir sy swaer gesê: "As 'n Japannese soldaat moet ek my keiser gehoorsaam."[4]
Hy het die offisiere van die Oorlogsministerie in kennis gestel van die besluit en dat aangesien dit 'n keiserlike opdrag was, hulle moet gehoorsaam.[4] Sy weiering om enige optrede teen die imperiale besluit te ondersteun, was 'n sleutelpunt in die mislukking van die Kyūjō-voorval, 'n poging tot militêre staatsgreep deur junior offisiere om te verhoed dat die oorgawe-aankondiging uitgesaai word.[3]
Op 14 Augustus het Anami die oorgawedokument saam met die res van die kabinet onderteken en vroeg die volgende oggend seppuku gepleeg.[5] Sy selfmoordbrief lees, "Ek vra met my dood nederig om verskoning aan die keiser vir die groot misdaad" (一死以て大罪を謝し奉る?).[6] Die kriptiese aantekening is oop vir veelvuldige interpretasies.[5]
Anami se graf is by Tama-begraafplaas, in Fuchū. Sy swaard, bloedbespatte uniform en selfmoordbrief word by die Yūshūkan-museum, langs Yasukuni-heiligdom, in Tokio uitgestal.[verwysing benodig]
Gesin
[wysig | wysig bron]Anami se seun Anami Koreshige het van 2001 tot 2006 as Japan se ambassadeur in China gedien.[7][8]
Verwysings
[wysig | wysig bron]- ↑ Tucker, Spencer C. (2001). Who's Who in Twentieth-century Warfare. London and New York: Routledge. p. 7. ISBN 0415234972.
- ↑ Ammentorp, The Generals of World War II
- 1 2 Axelrood, Encyclopedia of World War II, p. 55.
- 1 2 John Toland, The Rising Sun: The Decline and Fall of the Japanese Empire 1936–1945 p 814–815 Random House New York 1970
- 1 2 Frank, Downfall pp 319–320
- ↑ Pacific War Research Society, Japan's Longest Day, p 88–89
- ↑ "Tokyo's new tough guy raises hackles in Beijing". The Times. 10 September 2006. Besoek op 20 Maart 2025.
- ↑ "Chinese FM expresses condolences over passing of former Japanese ambassador to China Koreshige Anami". Global Times. 28 November 2024. Besoek op 20 Maart 2025.
Eksterne skakels
[wysig | wysig bron]
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Korechika Anami.
