Gaan na inhoud

Latynse skrif

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie

Die Latynse skrif, ook bekend as die Romeinse skrif, is 'n skryfstelsel gebaseer op die letters van die Latynse alfabet, wat afgelei is van 'n vorm van die Griekse alfabet wat in gebruik was in die antieke Griekse stad van Cumae in Magna Graecia. Die Griekse alfabet is verander deur die Etruskers, en daarna is hul alfabet verander deur die Antieke Romeine. Verskeie Latynse skrif-alfabette bestaan, wat verskil in grafeme, sortering en fonetiese waardes van die klassieke Latynse alfabet.

Die Latynse skrif is die basis van die Internasionale Fonetiese Alfabet (IFA),en die 26 mees wydverspreide letters is die letters in die ISO basiese Latynse alfabet, wat dieselfde letters is as die Engelse alfabet.

Latynse skrif is die basis vir die grootste aantal alfabette van enige skryfstelsel[1] en is die mees wyd aanvaarde skryfstelsel ter wêreld. Latynse skrif word gebruik as die standaardmetode om die tale van Wes- en Sentraal-Europa, die grootste deel van Afrika suid van die Sahara, die Amerikas en Oseanië, sowel as baie tale in ander dele van die wêreld, te skryf.

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. Haarmann 2004, p. 96.