Gaan na inhoud

Le Mépris

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Le Mépris
Die Veragting
Regisseur Jean-Luc Godard
Vervaardiger
  • Georges de Beauregard
  • Carlo Ponti
  • Ongekrediteer:
  • Joseph E. Levine
Met
Musiek deur
  • Georges Delerue (Frankryk/VSA)
  • Piero Piccioni (Italië/Spanje)
Kinematografie Raoul Coutard
Redigeerder Agnès Guillemot
Ateljee
  • Rome Paris Films
  • Les Films Concordia
  • Compagnia Cinematografica Champion
Verspreider
  • Marceau-Cocinor (Frankryk)
  • Interfilm (Italië)
Uitgereik 29 Oktober 1963 (Italië), 20 Desember 1963 (Frankryk)
Speeltyd 101 minute[1]
Land
  • Frankryk
  • Italië
Taal
Begroting $1 miljoen[2][3][4]
Bruto wins Daar was altersaam 1,597,870 mense wat die rolprent in Frankryk gesien het[5]

Le Mépris (Engels: Contempt, Afrikaans: Die Veragting) is 'n Franse Nouvelle Vague ("Nuwe Wave") dramafilm uit 1963 wat geskryf en geregisseer is deur Jean-Luc Godard, gebaseer op Alberto Moravia se roman uit 1954 getiteld Il disprezzo.[6] Dit handel oor 'n dramaturg, Paul Javal, wie se huwelik skipbreuk ly gedurende die moeisame vervaardiging van 'n rolprentverwerking van Homeros se Odusseia. Brigitte Bardot, Michel Piccoli, Jack Palance, Fritz Lang en Giorgia Moll speel daarin.

Verhaal

[wysig | wysig bron]

Paul Javal, 'n jong Franse dramaturg wat kommersiële sukses in Rome behaal het, aanvaar 'n aanbod van Jerry Prokosch, 'n vulgêre Amerikaanse vervaardiger, om die draaiboek vir die Oostenrykse regisseur Fritz Lang se draaiboekverwerking van die Odusseia te herwerk.

Paul se vrou, Camille Javal, sluit by hom aan op die eerste dag van die projek by Cinecittà. Na aanvanklike besprekings nooi Prokosch die span na sy villa en bied Camille 'n rit in sy tweesitplek-sportmotor aan. Camille kyk vlugtig na Paul om 'n wenk, om die aanbod van die hand te wys, maar hy bly passief en onttrek hom en kies om eerder per taxi te volg, wat Camille alleen met Prokosch laat. Paul haal hulle eers 30 minute later in en verduidelik dat hy deur 'n verkeersongeluk vertraag is. Camille raak ongemaklik, betwyfel in die geheim sy eerlikheid en vermoed dat hy haar gebruik om sy bande met Prokosch te versterk. Haar bedenkinge verdiep wanneer sy sien hoe Paul Prokosch se sekretaresse, Francesca, betas.

Terug by hul woonstel bespreek Paul en Camille die subtiele spanning wat in die eerste paar uur van die projek tussen hulle ontstaan het. Camille kondig skielik aan haar verwarde man aan dat sy hom nie meer liefhet nie.

In die hoop om Camille se liefde weer aan te wakker, oortuig Paul haar om Prokosch se uitnodiging te aanvaar om by hulle aan te sluit vir die verfilming in Capri. Prokosch en Lang is vasgevang in 'n konflik oor die korrekte interpretasie van Homeros se werk, 'n dooiepunt wat vererger word deur die kommunikasieprobleme tussen die Duitse regisseur, die Franse draaiboekskrywer en die Amerikaanse vervaardiger. Francesca tree op as 'n tolk en bemiddel alle gesprekke. Wanneer Paul egter Prokosch se kant kies teen Lang, deur te suggereer dat Odusseus die huis verlaat het weens sy vrou se ontrouheid, word Camille se vermoedens oor haar man se onderdanigheid bevestig. Sy laat Paul doelbewus toe om haar in Prokosch se omhelsing te sien, en in die daaropvolgende konfrontasie impliseer sy dat haar respek vir hom in veragting verander het omdat sy glo dat hy haar aan Prokosch verruil het. Paul ontken hierdie beskuldiging en bied aan om sy bande met die rolprent te verbreek en Capri te verlaat, maar Camille weier om te herroep wat sy gesê het, en vertrek saam met die vervaardiger na Rome.

Na 'n motorongeluk waarin beide Camille en Prokosch omkom, berei Paul voor om Capri te verlaat en na die teater terug te keer. Lang werk intussen voort aan die rolprent.

Rolverdeling

[wysig | wysig bron]
  • Brigitte Bardot as Camille Javal
  • Michel Piccoli as Paul Javal
  • Jack Palance as Jeremiah Prokosch
  • Giorgia Moll as Francesca Vanini
  • Fritz Lang as homself
  • Raoul Coutard as die kameraman
  • Jean-Luc Godard as Lang se assistant-regisseur
  • Linda Veras as 'n Sirene (halfgodin)

Nalatenskap van die rolprent

[wysig | wysig bron]

Die Franse joernalis Antoine de Gaudemar het in 2009 'n eenuur-lange dokumentêr oor Le Mépris gemaak, getiteld Il était une fois ... Le Mépris ('n Film en Sy Era: Veragting),[7] met gebruikmaking van beelmateriaal uit Jacques Rozier se vroeëre dokumentêre films, Paparazzi (1963), Le Parti des Choses (1964) asook André S. Labarthe se Le dinosaure et le bébé (1967).[8]

In 2012 was Godard se rolprent no. 21 tydens 'n peiling aan kritici, en no. 44 tydens 'n peiling aan regisseurs, in die tydskrif Sight & Sound se lys van die 100 grootste rolprente ooit.[9][10]

Die liedjie "Thème de Camille", wat oorspronklik gekomponeer is vir Le Mépris, is gebruik as 'n hoof musikale tema in die briljante 1995-rolprent, Casino, waarin onder andere James Woods, Robert De Niro, Joe Pesci, Don Rickles en Kevin Pollak verskyn het.


'n Skermskoot uit die rolprent is gebruik as die amptelike plakaat vir die Cannes-rolprentfees 2016.[11]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. "Contempt (AA)". British Board of Film Classification. 20 April 1971. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Julie 2015. Besoek op 20 Julie 2015.
  2. Moviedrome – Le Mépris (Alex Cox) op YouTube
  3. Archer, Eugene (27 September 1964). "France's Far Out Filmmaker". The New York Times. p. X11.
  4. "Very little left for production". Variety. 14 Augustus 1963. p. 5.
  5. Le Mépris, box office information by Renaud Soyer, BoxOfficeStory.com (in Frans)
  6. Moravia, Albert (1954). Il disprezzo [A Ghost at Noon]. OCLC 360548.
  7. Il était une fois... Le Mépris in die Internet-rolprentdatabasis
  8. Le dinosaure et le bébé, dialogue en huit parties entre Fritz Lang et Jean-Luc Godard in die Internet-rolprentdatabasis
  9. Christie, Ian (1 Augustus 2012). "The Top 50 Greatest Films of All Time". Sight & Sound. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Oktober 2013. Besoek op 8 Desember 2013.
  10. "Directors' top 100". Sight & Sound (in Engels). Britse Filminstituut. 2012. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Februarie 2016. Besoek op 11 April 2018.
  11. "Official poster for the 69th Festival de Cannes". Cannes. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 April 2016. Besoek op 30 Maart 2016.

Eksterne skakels

[wysig | wysig bron]