Gaan na inhoud

Michel Devoret

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Michel H. Devoret in 2017.

Michel Henri Devoret[1](Franse uitspraak: [miʃɛl dəvɔʁɛ]; gebore 1953)[2][3] is 'n Franse fisikus. Hy is professor in fisika aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara[4][5] en professor emeritus in toegepaste fisika aan die Yale-universiteit.[6] Hy is aangestel as hoofwetenskaplike vir kwantumhardeware by Google Quantum AI. Hy is bekend vir sy baanbrekerswerk oor makroskopiese kwantumverskynsels.

Devoret, John Clarke en John M. Martinis is in 2025 met die Nobelprys vir fisika bekroon vir hul gesamentlike werk in supergeleiding.[7]

Opleiding

[wysig | wysig bron]

Devoret het 'n nagraadse diploma (DEA) in kwantumoptika aan die Universiteit van Orsay (hedendaagse Paris-Saclay Universiteit) verwerf, gevolg deur 'n doktorsgraad in gekondenseerde materie-fisika.[2] Hy het sy doktorsgraadwerk by CEA Saclay in die groep van Anatole Abragam uitgevoer.[8]

[wysig | wysig bron]

Devoret het van 1982 tot 1984 as 'n postdoktorale navorser in John Clarke se groep aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, gewerk.[2] Saam met John M. Martinis, 'n destydse nagraadse student, het hulle in 1985 vir die eerste keer die mesoskopiese kwantumvlakke van 'n Josephson-aansluiting gedemonstreer.[2][9]

Sy werk oor kwantuminligting, in samewerking met A. Marblestone, het 'n eksponensiële kwantumversterking in sekere kommunikasiekanale as gevolg van verstrengeling getoon (sien Kwantum-pseudo-telepatie)[10]

Eerbewyse en toekennings

[wysig | wysig bron]

In 2014 het hy die Fritz London Gedenkprys met John M. Martinis en Robert J. Schoelkopf gedeel.[11] In 2021 is die Micius Kwantumprys gesamentlik toegeken aan Devoret, John Clarke en Yasunobu Nakamura.[12]

Benewens 'n aantal toekennings, is hy in 2013 die John Stewart Bell-prys (gedeel met Robert J. Schoelkopf) toegeken vir "Fundamentele en baanbrekende eksperimentele vooruitgang in die verstrengeling van supergeleidende kwobite en mikrogolffotone, en hul toepassing op kwantuminligtingverwerking."[13] Die Nobelprys vir Fisika in 2025 is toegeken aan Devoret, Clarke en Martinis vir die ontdekking van makroskopiese kwantummeganiese tonnelvorming en energiekwantisering in 'n elektriese stroombaan.[7]

Volledige lys

[wysig | wysig bron]
  • Ampère-prys (met Daniel Esteve), die Franse Akademie vir Wetenskap, 1991
  • Descartes-Huygens-prys, die Koninklike Nederlandse Akademie vir Kuns en Wetenskap, 1995[14]
  • Verkose Lidmaatskap, die Amerikaanse Akademie vir Kuns en Wetenskappe, 2003[15]
  • Europhysics-Agilent-prys (Esteve, Nakamura en Johan Mooj), Europese Fisiese Vereniging, 2004[16]
  • Professorskap aan die Collège de France, 2007–2012[2]
  • Verkose Lidmaatskap, die Franse Akademie vir Wetenskappe, 2007[17]
  • John Bell-prys, 2013[18]
  • Fritz London Gedenkprys, 2014[11]
  • Olli V. Lounasmaa Gedenkprys, 2016[19]
  • Micius Quantum-prys, 2021[12]
  • Comstock-prys in Fisika, 2024[20]
  • Nobelprys in Fisika, 2025[7]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ "Michel Henri Devoret | American Academy of Arts and Sciences". www.amacad.org (in Engels). Besoek op 7 Oktober 2025.
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 "Michel Devoret" (in Frans). Collège de France.
  3. ↑ "Nobel Prize in Physics 2025". NobelPrize.org (in Engels (VSA)). Besoek op 7 Oktober 2025.
  4. ↑ "Michel Devoret | Department of Physics | UC Santa Barbara". www.physics.ucsb.edu. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Oktober 2025. Besoek op 7 Oktober 2025.
  5. ↑ "Michel Devoret – Andrew D. White Professors-at-Large Program" (in Engels (VSA)). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Oktober 2025. Besoek op 7 Oktober 2025.
  6. ↑ "Michel Devoret". Yale Engineering (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Oktober 2025. Besoek op 7 Oktober 2025.
  7. ↑ 7,0 7,1 7,2 Nobel Prize (15 September 2025). Announcement of the 2025 Nobel Prize in Physics. Besoek op 7 Oktober 2025 – via YouTube.
  8. ↑ Hassinger, Sebastian (11 September 2024). The New Quantum Era (in Engels). "O'Reilly Media, Inc.". ISBN 978-1-0981-4938-3.
  9. ↑ Hassinger, Sebastian (11 September 2024). The New Quantum Era (in Engels). "O'Reilly Media, Inc.". ISBN 978-1-0981-4938-3.
  10. ↑ A. Marblestone and M. Devoret, "Exponential Quantum Enhancement for Distributed Addition with Local Nonlinearity", Quantum Information Processing, Vol. 9, No.1 (2010).
  11. ↑ 11,0 11,1 "Fritz London Memorial Prize". phy.duke.edu. Besoek op 21 April 2020.
  12. ↑ 12,0 12,1 "John Clarke Is A Co-Recipient Of The Micius Quantum Prize | Physics". physics.berkeley.edu. Besoek op 7 Oktober 2025.
  13. ↑ "2013: Devoret and Schoelkopf". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Junie 2014. Besoek op 7 Augustus 2016.
  14. ↑ "Prix Descartes-Huygens/Descartes-Huygensprijs Liste des lauréat(e)s" (PDF). Académie des sciences. Besoek op 7 Oktober 2025.
  15. ↑ "Michel Henri Devoret". American Academy of Arts & Sciences. 6 Desember 2018. Besoek op 7 Oktober 2025.
  16. ↑ "In Brief". Physics Today. 57 (7): 73–74. 1 Julie 2004. doi:10.1063/1.2408584. ISSN 0031-9228. Besoek op 7 Oktober 2025.
  17. ↑ "Michel Devoret". Académie des sciences (in Frans). 1 Desember 2007. Besoek op 7 Oktober 2025.
  18. ↑ "Michel Devoret and Robert Schoelkopf win the John Stewart Bell Prize | Department of Physics". physics.yale.edu. Besoek op 7 Oktober 2025.
  19. ↑ "Olli V. Lounasmaa Memorial Prize". Aalto University (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Januarie 2025. Besoek op 7 Oktober 2025.
  20. ↑ "Noteworthy - Select Prizes and Awards to Members". American Academy of Arts & Sciences. 14 Mei 2024. Besoek op 7 Oktober 2025.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Michel_Devoret&oldid=2844700"