Naturellen Grond Wet van 1913

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
(Aangestuur vanaf Naturellegrond-wet van 1913)
Spring na: navigasie, soek

Die Naturellen Grond Wet (No. 27 van 1913)(Engels=Natives Land Act) was die hoeksteen van aparte woongebiede vir swart mense in die Unie van Suid-Afrika. Baie misleidende bewerings word oor hierdie wet gemaak.[verwysing benodig]

Dit moet aanvaar word dat, aan die begin van die negentiende eeu, blankes en swartes se regsbeginsels van grondbesit hemelsbreed verskil het. Honderd jaar later het eersgenoemdes se stelsel van privaateiendom van grond en die registrasie daarvan geseëvier. Maar die voormalige kolonies het verskillende stelsels gehad ingevolge waarvan swartes grond kon bekom. In die Oranje Vrystaat is dit hoegenaamd nie toegelaat nie. In Natal en die Kaap is dit wel toegelaat. In Transvaal kon swartes grond koop, op voorwaarde dat dit dan op naam van ʼn staatsamptenaar geregistreer word en hy dit dan in trust hou vir die koper. In 1905 het die Hooggeregshof beslis dat hierdie voorbehoud ongeldig was.[1]

Die wet is aanvaar as deel van 'n beleid van segregasie wat deur die Suid-Afrikaanse Party, onder die leierskap van Generaal Louis Botha aanvaar is. Dit was daarop gemik om eienaarskap en aankoop van grond deur swartmense in die vier provinsies van die Unie te reguleer. Tevore het die provinsies verskeie beperkings op eienaarskap deur swartmense gehad en die nuwe Unie-regering moes uiteenlopende reëlings konsolideer. In terme van die wet is swartmense se eiendomsreg geweldig ingeperk, in daardie stadium tot slegs 7% van die land.

Die verantwoordelike minister ten tye van die invoer daarvan was Jacobus Wilhelmus Sauer, 'n Kaapse Liberaal gekant teen die ontneming van regte van swart mense. Hy het egter wel tydens die debat oor die wet aparte woongebiede vir “Blankes” en “Naturelle” voorgestaan. Die nuutgestigte ANC het daarop aangedring dat die wet herroep word. Die gronde van die ANC se besware was die streng beperkings en teëspoed wat die wet sou meebring. John X. Merriman en W.P. Schreiner het die beleid uit beginselsredes teëgestaan.

Die wet is in 1936 aangepas om grondeienaarskap in die Kaapprovinsie, wat weens kieserregte aanvanklik van die wet uitgesluit is, te beperk.

Bronne[wysig | wysig bron]

  • L.M. Thompson, A History of South Africa
  • C.F.J Muller (ed), 500 Years, History of South Africa

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Harvey M. Feinberg, Protest in South Africa: Prominent Black Leaders' Commentary on the Natives Land Act, 1913-1936, Historia, 52, 2, November 2006, p. 122.Tshewu v Registrar of Deeds, 1905 T.S. 130.