Nigerië

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Federal Republic of Nigeria (Engels)
Jamhuriyar Taraiyar Nijeriya (Hausa)
Ọ̀hàńjíkọ̀ Ọ̀hànézè Naìjíríyà (Igbo)
Orílẹ̀-èdè Olómìniira Aláàpapọ̀ Nàìjíríà (Joroeba)
Federale Republiek van Nigerië
Vlag van Nigerië Wapen van Nigerië
Vlag Wapen
Nasionale leuse:
Unity and Faith, Peace and Progress
(Engels vir: "Eenheid en vertroue, vrede en vooruitgang")
Volkslied: Arise, O Compatriots
(Engels vir: "Staan op, o landgenote")
Ligging van Nigerië
Hoofstad Abuja

9°4′N 7°29′O / 9.067°N 7.483°O / 9.067; 7.483

Grootste stad Lagos

6°27′N 3°23′O / 6.450°N 3.383°O / 6.450; 3.383

Amptelike tale Engels
Regering Federale presidensiële
republiek
Muhammadu Buhari
Yemi Osinbajo
Onafhanklikheid
Onafhanklikheid
• Vereniging van Suid-
en Noord-Nigerië
• Verklaar en erken
• Republiek
• Huidige grondwet

van die Verenigde Koninkryk

1 Januarie 1914
1 Oktober 1960
1 Oktober 1963
29 Mei 1999
Oppervlakte
 - Totaal
 
 - Water (%)
 
923 768 km2  (32ste)
356 667 myl2
1,4
Bevolking
 - 2015-skatting
 - 2006-sensus
 - Digtheid
 
182 202 000[1] (7de)
140 431 790
188,9 / km2 (71ste)
489,3 / myl2
BBP (KKP)
 - Totaal
 - Per capita
2016-skatting

$1 166 miljard[2] (20ste)
$6 351[2] (124ste)

BBP (nominaal)
 - Totaal
 - Per capita
2016-skatting

$484,895 miljard[2] (21ste)
$2 640[2] (122ste)

MOI (2015) Green Arrow Up Darker.svg 0,514[3] (152ste)  –  laag
Gini (2010) 43,0[4] –  hoog
Geldeenheid Naira (₦) (NGN)
Tydsone
 - Somertyd
WAT (UTC+1)
nie toegepas nie (UTC+1)
Internet-TLD .ng
Skakelkode +234
Kaart van Nigerië
Topografiese kaart van Nigerië
Verspreiding van tale in Nigerië in 1979
Kaart van Nigerië, met deelstaatsgrense, stede en dorpe

Die Federale Republiek van Nigerië, algemeen bekend as Nigerië, is 'n federale republiek geleë in Wes-Afrika, aangrensend aan Benin in die weste, Tsjad en Kameroen in die ooste, en Niger in die noorde. Sy kus is in die suide aan die Golf van Guinee in die Atlantiese Oseaan geleë. Die land bestaan uit 36 deelstate en die federale hoofkwartier is in die streek van die hoofstad, Abuja. Nigerië is amptelik 'n sekulêre land.[5]

Die hedendaagse Nigerië het 'n geskiedenis van talle koninkryke en stamstate wat deur die millennia gekom en gegaan het. Die moderne land se oorsprong kom uit die Britse koloniale bewind van die 19de eeu, en die samesmelting van die Noord- en Suid-Nigeriese protekotorate in 1914. Die Britte het administratiewe en wetlike strukture gevestig en die gebied onregstreeks deur kapteinskappe beheer. Nigerië het in 1960 'n formele onafhanklike federasie geword, en was daarna, vanaf 1967 tot 1970, in 'n burgeroorlog gedompel. Sedertdien het die regerings gereeld tussen demokraties verkose regerings en militêre diktature gewissel, totdat dit in 1999 'n stabiele demokrasie gekry het. Die 2011 presidensiële verkiesing word as die redelikste vry en regverdige vekiesing tot dusver gereken.[6]

Daar word dikwels na Nigerië as die "Reus van Afrika" verwys, oor sy groot bevolking en ekonomie.[7] Met 'n bevolking van sowat 184 miljoen is Nigerië die digsbevolkte land in Afrika en die sewende digsbevolkte land in die wêreld - volgens die lys van lande volgens bevolking. Nigerië het ook die meeste jeug in die wêreld.[8][9] Die land word ook as 'n multinasionale land gereken, met sy meer as 500 etniese groepe, waarvan die drie grootste, die HausaIgbo en die Joroeba is. Die etniese groepe praat 500 verskillende tale, en word met 'n wye verskeidenheid van kulture vereenselwig.[10][11] Die amptelike taal is Engels. Nigerië word rofweg verdeel in die helfte wat Christene is, wat merendeels in die suide van die land bly, en Moslems in die noordelike streke. 'n Minderheid van die bevolking bedryf inheemse gelowe, soos die Igbo- en die Joroeba-boorlinge.

Nigerië is sedert 2015 die wêreld se 20ste grootste ekonomie. Dit het Suid-Afrika in 2014 verbygesteek om Afrika se grootste ekonomie te word.[12][13] Nigerië word deur die Wêreldbank as 'n ontluikende mark beskou;[14] Dit is geïdentifiseer as 'n streeksmag op die Afrika-kontinent,[15][16][17] 'n middelkrag in internasionale aangeleenthede,[18][19][20][21] en is ook geïdentifiseer as 'n ontluikende wêreldmag.[22][23][24] Dit word ook gelys as een van die "Volgende Elf" ekonomiese magte wat op die punt staan om een van die magtigste in die wêreld te word.

Die noordooste van die land is sedert 2002 deur sektariese geweld van Boko Haram, 'n Islamitiese beweging, geteister wat daarop aandring dat die sekulêre stelsel afgeskaf en met sharia-gebruike vervang word.[25][26] President Goodluck Jonathan het in Mei 2014 gesê dat Boko Haram minstens 12 000 mense doodgemaak, en 8 000 vermink het.[27] Terselfdertyd het die buurstate van Benin, Tsjad, Kameroen en Niger met Nigerië saamgespan in die stryd, nadat 276 skoolmeisies deur die groep ontvoer is en die aanvalle na al die aangrensende lande uitgebrei het.[28]

Naas Hollywood (Verenigde State) en Bollywood (Indië) het Nigerië (Nollywood) die grootste filmbedryf ter wêreld. Bekende akteurs sluit in Genevieve Nnaji, Kate Henshaw-Nuttal en Richard Mofe Damijo. Things Fall Apart deur Chinua Achebe Afrika se gewildste en mees verkoopte literêre stuk ooit, vertaal in meer as 40 tale regoor Afrika en die wêreld.[29]

Etimologie[wysig | wysig bron]

Die naam Nigerië is afgelei van die Nigerrivier wat deur die land vloei. Die naam is blykbaar in die laat 19de eeeu verewig deur die Britse joernalis, Flora Shaw, wat later met Baron Frederick Lugard, 'n Britse koloniale administrateur, getroud is. Die woord Niger kom vermoedelik van die Toeareg woord egerew n-igerewen, af wat voor die 19de eeu deur die inwoners langs die middel-dele van die Nigerrivier by Timboektoe gebly het.[30][31]

Geskiedenis[wysig | wysig bron]

Vroeë tye (500 v.C.–1500)[wysig | wysig bron]

Die Nok-beskawing van Noord-Nigerië het tussen 500 v.C. en 200 n.C. gefloreer en lewensgrootte terracotta beeldhouwerk gemaak wat, as die eerste kunswerke in die Sub-Sahara-streek, aangeteken is.[32][33][34][35]

Die konkinkryk van Nri van die Igbo-volk is in die 10de eeu gekonsolideer en het voortgegaan om te heers totdat hulle hul soewereiniteit in 1911 aan die Britte moes afstaan. Die stad Nri word beskou as die oorsprong van die Igbo-kultuur.[36]

Die Joroeba-koninkryk van Ife en Ojo in Suidwes-Nigerië het respektiewelik in die twaalfde en 14de eeu prominensie gekry. Die oudste tekens van mense se vestiging by Ife se huidige gebied, was in die 9de eeu,[37] en die kultuur het terracotta en bronsbeelde ingesluit.

Middeleeue (1500–1800)[wysig | wysig bron]

Benin-stad gedurende die 17de eeu met die Oba van Benin en sy gevolg. Hierdie illustrasie kom uit die Europese boek, Description of Africa, wat in 1668 in Amsterdam gepubliseer is.[38]
'n Koninklike Bini-masker, een van Nigerië se bekendste artefakte uit die 16de eeu

Met die territoriale hoogtepunt in die laat 17de- en vroeë 18de eeu, het die Oyo-koninkryk sy invloed van Wes-Nigerië na die hedendaagse Togo uitgebrei. Die Edo-koninkryk van Benin is in die suidweste van Nigerië gesetel. Benin se mag het vanaf die 15de eeu en die 19de eeu geduur. Die oorheersing het gestrek tot by die stad Eko ('n Edo-naam wat later deur die Portugese Ryk na Lagos verander is, en het selfs wyer gestrek.[39]

Talle bewoners van die hedendaagse Nigerië het deur die eeue oorland met handelaars van Noord-Afrika handel gedryf. Stede in die gebied het streeksentrums in 'n breër netwerk van handelsroetes oor 'n gebied van die westelike, tot sentraal- en noord-Afrika geword. Die Spaanse en Portugese was in die 16de eeu die eerste Europeërs wat beduidende, regstreekse handel met die hedendaagse Nigerië in die hawe, wat hulle Lagos gedoop het, en in Calabar, begin het.[40][40][41]

Brits-Nigerië (1800–1960)[wysig | wysig bron]

"Up-River Chiefs, Calabar", 19de eeu

Europese lande soos die Verenigde Koninkryk, Nederland, Portugal en nie-staatsinstellings soos private maatskappye, sowel as verskeie Afrikalande en nie-regerings-entiteite het met die slawehandel begin. In sy stryd om later die slawehandel stop te sit, bombardeer die Verenigde Koninkryk in 1851 Lagos tydens die Lagos Koningskap-magstryd om die pro-slawehandel Oba Kosoko tot 'n val te bring, en help om Oba Akitoye aan bewind te bring. Brittanje annekseer Lagos in Augustus 1861 as 'n kolonie van die Britse Ryk en Britse sendelinge brei hul werksaamhede uit na die binneland.

Na die Tweede Wêreldoorlog het die eise vir onafhanklikheid die Britse regering genoop om vir Nigerië selfregering te bied, wat gegrond was op verteenwoordiging, wat al hoe meer in die rigting van 'n federale stelsel beweeg het. Nigerië het in 1960 onafhanklik geword.

Burgeroorlog (1967–1970)[wysig | wysig bron]

Biafra, toe dit in Junie 1967 sy onafhanklikheid van die res van Nigerië verklaar het

Die onewewigtigheid en korrupsie met die verkiesings- en politieke prosesse het in 1966 tot verskeie staatsgrepe gelei. Die eerste staatstgreep was in Januarie 1966 onder leiding van Igbo-soldate. Die eerste minister, Ababakar Tafawa Balewa, die premiers van die noordelike streek, Ahmadu Bello, en premier Ladoke Akintola van die westelike streek, is deur die opstandelinge vermoor. Die samesweerders het egter gesukkel om 'n sentrale regering saam te stel.

'n Teenstaatsgreep, hoofsaaklik onder aanvoering van militêre offisiere uit die noorde, het gesorg dat lt.kol. Yakubu Gowon, staatshoof word. Spanning het opgebou tussen die suide en die noorde. Igbos in die noordelike stede is onderduk, en baie van hulle het na die oostelike streek gevlug.

In Mei 1967 verklaar die oostelike streek hul onafhankliheid onder aanvoering van lt.kol. Emeku Ojukwa en noem dit Biafra.[42] Die Nigeriese burgeroorlog begin amptelik toe die Nigeriese regeringskant (hoofsaaklik gerugsteun deur soldate van die noorde en weste) Biafra op 6 Julie 1967 by Garkem aanval. Die oorlog duur vir dertig maande en Biafra word vir 'n lang tydperk onder beleg geplaas en afgesny van enige handel of voorrade. Die oorlog eindig in Januarie 1970.[43] Die geraamde dodetal in die voormalige oostelike streek tydens die burgeroorlog was tussen 1 tot 3 miljoen mense wat in gevegte, siektes en hongersnood dood is.[44]

Lande soos Frankryk, Egipte, die Sowjetunie, die Verenigde Koninkryk, Israel en ander was almal baie diep, agter die skerms, by die oorlog betrokke. Brittanje en die Sowjetunie was die militêre steun vir die Nigeriese regering, terwyl Frankryk en ander lande die Biafrane gesteun het. Nigerië het Egiptiese vlieëniers in sy lugmag gebruik.[45][46]

Militêre juntas (1970–1999)[wysig | wysig bron]

Olusegun Obasanjo was 'n militêre president wat die land van 1976 tot 1979 regeer het
Bida Emirate durbar feestelikhede, 2001
Vroue in Noord-Nigerië
Muhammadu Buhari, die huidige president sedert Maart 2015
Kinders by 'n skool in Ile-Ife, Nigerië

Gedurende die 1970's se olie-opbloei het Nigerië lid van OPUL geword, maar ondanks die miljoene wat die land skatryk gemaak het, het die militêre regering weinig gedoen om die lewenstandaarde van die bevolking op te hef, of die land se infratruktuur te verbeter. Afgesien van die olie-industrie is daar niks ander strukture van die ekonomie vir stabiliteit ontwikkel nie. Dit was 'n ernstige bedreiging vir federalisme in die land.[47]

Aan die begin van 1979 het Nigerië vir 'n kort tydjie na 'n demokrasie teruggekeer toe Obasanjo sy mag na 'n burgerlike regering onder Shehu Shagari oorgedra het. Die Shagari-regering is deur die grootste deel van die Nigeriese gemeenskappe as korrup en onbeholpe beskou. Muhammadu Buhari se staatsgreep in 1984 is deur die land se inwoners verwelkom.[48] Buhari het baie veranderinge beloof, maar sy regering het nie veel beter as sy voorganger gevaar nie. Sy bewind is in 1985 deur nog 'n staatsgreep omver gewerp.[49]

Ibrahim Babangida het homself as president en opperbevelhebber van die weermag verklaar. Hy het 1990 as die datum vasgestel wanneer daar na 'n demokratiese regering teruggekeer sou word. Babangida se bewind is gekenmerk deur 'n vlaag van politieke bedrywighede: hy het die Internasionale Monetêre Fonds se strukturele aanpassingsplan ingestel om te help met die terugbetaling van die land se wurgende internasionale skuldlas. Hy het Nigerië by die Organisasie van Islamitiese Samewerking laat aansluit wat spanning onder geloofsgroepe in die land veroorsaak het.[50]

Babangida oorleef 'n mislukte staatsgreep en skuif sy belofte vir demokrasie aan na 1992. Vrye verkiesings is uiteindelik op 12 Junie 1993 gehou met 'n presidensiële oorwinning vir Moshood Kashimawo Olawale Abiola, maar Babangida verklaar die uitslae ongeldig en ontketen 'n vlaag van openbare geweld wat die land vir etlike weke afgesluit het van die buitewêreld. Hy hou uiteindelik sy woord gestand om afstand te doen van sy bewind, maar wys Ernest Shonekan aan as die tussentydse staatshoof.[51] Babangida se bewind word as die mees korrupte gesien, wat daarvoor verantwoordelik was dat 'n kultuur van korrupsie in Nigerë gevestig is.[52]

Sani Abacha onttroon vir Shonekan laat in 1993 as die tussentydse heerser en gebruik uitgebruik brutale gewelddadige metodes om burgerlike onrus te onderdruk. Sy bewind eindig aan die einde van 1998 toe sy lyk onder verdagte omstandighede ontdek is.[53]

Sy opvolger, Gen. Abdulsalami Abubakar aanvaar op 5 Mei 1999 'n nuwe grondwet wat veelparty-verkiesings toelaat. Op 29 Mei 1999 handig Abubakar die bewind oor aan die wenner van die verkiesing, Obasanjo, wat intussen uit die weermag getree het.[54]

Olusegun Obasanjo, die voormalige militêre staatshoof, bring sy land terug na demokrasie toe hy in 1999 die nuwe president van Nigerië word. Dit beëindig byna 33 jaar van militêre bewind. Hoewel die verkeisings wat vir Obasanjo in 1999, en weer in 2003 as staatshoof aangewys het, is die verkiesings nie as vry en regverdige verkiesings beskou nie.

Muhammadu Buhari verslaan in Maart 2015 vir Goodluck Jonathan by die stembus met 'n geraamde 2 miljoen meerderheidstem.[55][56][57][58]

Misdaad[wysig | wysig bron]

Nigerië huisves 'n redelik omvattende netwerk van georganiseerde misdaad, wat veral in die dwelmhandel aktief is. Nigeriese misdaadgroepe is diep betrokke by dwelmhandel, verskeep heroïen van Asië na Europa en die Amerikas; en kokaïen van Suid-Amerika af na Europa en Suid-Afrika.[59][60]

President Goodluck Jonathan het in Mei 2014 verklaar dat Boko Haram minstens 12 000 mense doodgemaak en 8 000 vermink het.[27] In Mei 2014 snoer Benin, Tsjad, Kameroen en Niger kragte saam met Nigerië om Boko Harma te beveg. Dit was na die 2014 Chibok-voorval toe 276 skoolmeisies deur die terroristegroep ontvoer is.[28]

Deelstate[wysig | wysig bron]

Politiese kaart van Nigerië
Deelstaate
  1. Abia
  2. Adamawa
  3. Anambra
  4. Akwa Ibom
  5. Bauchi
  6. Bayelsa
  7. Benue
  8. Borno
  9. Cross River
  10. Delta
  11. Ebonyi
  12. Enugu
  1. Edo
  2. Ekiti
  3. Gombe
  4. Imo
  5. Jigawa
  6. Kaduna
  7. Kano
  8. Katsina
  9. Kebbi
  10. Kogi
  11. Kwara
  12. Lagos
  1. Nasarawa
  2. Niger
  3. Ogun
  4. Ondo
  5. Osun
  6. Oyo
  7. Plateau
  8. Rivers
  9. Sokoto
  10. Taraba
  11. Yobe
  12. Zamfara
Gebied
Federal Capital Territory (FCT)

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) "United Nations world population prospects"(PDF) 2015 revision
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 (en) Nigeria”. World Economic Outlook Database, April 2015. Internasionale Monetêre Fonds: 22 Julie 2016.
  3. (en) 2015 Human Development Report Statistical Annex”. United Nations Development Programme: 2015. URL besoek op 5 Maart 2016.
  4. (en) Gini Index”. Wêreldbank. URL besoek op 5 Maart 2016.
  5. Nigerian Constitution. URL besoek op 17 Julie 2015.
  6. Nossiter, Adam, "Nigerians Vote in Presidential Election", 16 April 2011. URL besoek op 17 April 2011.
  7. Nigeria: Giant of Africa, by Peter Holmes 1987
  8. (2013) The CIAWorld Fact Book 2014. Skyhorse Publishing, Inc. ISBN 978-1-62636-073-0. 
  9. Library of Congress – Federal Research Division (Julie 2008). “Country profile: Nigeria”. Besoek op 28 Desember 2011.
  10. Ethnicity in Nigeria. PBS. URL besoek op 9 Mei 2015.
  11. Nigeria's Identifiable Ethnic Groups. OnlineNigeria. URL besoek op 9 Mei 2015.
  12. Nigeria becomes Africa's largest economy. URL besoek op 5 April 2014.
  13. Nigerian Economy Overtakes South Africa's on Rebased GDP. URL besoek op 20 April 2014.
  14. Nigeria. World Bank. URL besoek op 28 November 2013.
  15. Nigeria is poised to become Africa's most powerful nation. URL besoek op 28 November 2013.
  16. Nigeria. West Africa Gateway. URL besoek op 25 Augustus 2013.
  17. Nigeria. URL besoek op 28 November 2013.
  18. Andrew F. Cooper, Agata Antkiewicz and Timothy M. Shaw, 'Lessons from/for BRICSAM about South-North Relations at the Start of the 21st Century: Economic Size Trumps All Else?'
  19. Meltem Myftyler and Myberra Yyksel, 'Turkey: A Middle Power in the New Order', in Niche Diplomacy: Middle Powers After the Cold War, edited by Andrew F. Cooper (London: Macmillan, 1997).
  20. Mace G, Belanger L (1999) The Americas in Transition: The Contours of Regionalism (bl. 153)
  21. Solomon S (1997) South African Foreign Policy and Middle Power Leadership, ISS
  22. Nigeria, an Emerging African Power. BET. URL besoek op 27 April 2015.
  23. MINT Countries: Nigeria Now Listed Among Emerging World Economic Powers!. The Street Journal. URL besoek op 27 April 2015.
  24. The Mint countries: Next economic giants?. BBC. URL besoek op 27 April 2015.
  25. Dozens killed in Nigeria clashes. Al Jazeera. URL besoek op 24 Desember 2011.
  26. Olugbode, Michael, "Nigeria: We Are Responsible for Borno Killings, Says Boko Haram", allAfrica.com, 2 Februarie 2011. URL besoek op 31 Januarie 2012.
  27. 27,0 27,1 Boko Haram has killed over 12,000 Nigerians, plans to take over country, Jonathan says – Premium Times Nigeria. Premiumtimesng.com. URL besoek op 4 Junie 2014.
  28. 28,0 28,1 "Boko Haram to be fought on all sides", Nigerian News.Net. URL besoek op 18 Mei 2014.
  29. Thompson, Bob (14 Maart 2008). “An enduring classic”. The Standard. URL besoek op 7 Junie 2011.
  30. The Arabic name nahr al-anhur is a direct translation of the Tuareg.
  31. ''Online Etymological Dictionary''. Etymonline.com. URL besoek op 28 Julie 2014.
  32. Nicole Rupp, Peter Breunig & Stefanie Kahlheber, "Exploring the Nok Enigma", Antiquity 82.316, Junie 2008.
  33. B. E. B. Fagg, "The Nok Culture in Prehistory", Journal of the Historical Society of Nigeria 1.4, Desember 1959.
  34. Kleiner, Fred S. (2009). Gardner's Art Through the Ages: Non-Western Perspectives, 13, revised, Cengage Learning. p. 194. ISBN 0-495-57367-1. 
  35. Nok Terracottas (500 B.C.–200 A.D.) | Thematic Essay | Heilbrunn Timeline of Art History | The Metropolitan Museum of Art. Metmuseum.org. URL besoek op 16 Julie 2014.
  36. Juang, Richard M. (2008). Africa and the Americas: culture, politics, and history : a multidisciplinary encyclopedia, Volume 2. ABC-CLIO. p. 597. ISBN 1-85109-441-5. 
  37. (2008) A history of Nigeria. Cambridge University Press. p. 23. ISBN 0-521-68157-X. 
  38. Description de l'Afrique.
  39. Nigeria: A Country Study – The Slave Trade. Library of Congress Country Studies. URL besoek op 28 Mei 2011.
  40. 40,0 40,1 Gordon, April A. (2003). Nigeria's Diverse Peoples: A Reference Sourcebook. ABC-CLIO. p. 44–54. ISBN 1-57607-682-2. Besoek op 29 Maart 2015. 
  41. Gordon, April A. (2003). Nigeria's Diverse Peoples: A Reference Sourcebook. ABC-CLIO. p. 44–54. ISBN 1-57607-682-2. Besoek op 29 Maart 2015. 
  42. Murray, Senan, "Reopening Nigeria's civil war wounds", BBC News, 30 Mei 2007. URL besoek op 28 Mei 2011.
  43. "Background Paper on Nigeria and Biafra, Declassified Documents reference System.
  44. Nigeria: A Country Study – Civil War. Library of Congress Country Studies. URL besoek op 28 Mei 2011.
  45. ''The Biafra War and the Age of Pestilence''. Litencyc.com. URL besoek op 28 Julie 2014.
  46. Shadows : Airlift and Airwar in Biafra and Nigeria 1967–1970, by Michael I. Draper
  47. Watts, Michael (1987) State, Oil and Agriculture in Nigeria, Institute of International Studies, University of California, ISBN 0-87725-166-5.
  48. "Nigeria, Military Faces Daunting Challenges", AP Press International, 3 Maart 1984.
  49. "Nigeria stays calms as leader toppled in bloodless coup", The Globe and Mail, 28 Augustus 1985.
  50. Holman, Michael (24 Februarie 1986) "Nigeria, Politics; Religious Differences Intensify", Financial Times
  51. Bilski, Andrew, "Broken Promises", Maclean, 6 September 1993
  52. Diamond, Larry; Kirk-Greene, Anthony; Oyeleye Oyediran (1997) Transition without End: Nigerian Politics and Civil Society Under Babangida, Vantage Publishers, ISBN 9782458546
  53. "Nigerian Lawyer: Abacha accounts apparently in Switzerland, Luxembourg, France, and Germany", AP press, 10 Januarie 2000.
  54. "Abdusalam Abubakar", Encyclopædia Britannica Online.
  55. "Nigeria election: Muhammadu Buhari wins". URL besoek op 31 Maart 2015.
  56. Obama praises Nigeria’s president for conceding defeat. Vanguard. URL besoek op 4 April 2015.
  57. APC praises Jonathan for conceding defeat. The Nation. URL besoek op 4 April 2015.
  58. Anyaoku Praises Jonathan For Conceding Defeat. Channels Television. URL besoek op 4 April 2015.
  59. Organized Crime: African Criminal Enterprises. Federal Bureau of Investigation. URL besoek op 7 Junie 2011.
  60. Olukoya, Sam, "Crime war rages in Nigeria", BBC News, 20 Februarie 2003. URL besoek op 7 Junie 2011.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]


 
Lande in Afrika

Algerië | Angola | Benin | Botswana | Burkina Faso | Burundi | Comore-eilande | Demokratiese Republiek van die Kongo | Djiboeti | Egipte | Ekwatoriaal-Guinee | Eritrea | Ethiopië | Gaboen | Gambië | Ghana | Guinee | Guinee-Bissau | Ivoorkus | Kaap Verde | Kameroen | Kenia | Lesotho | Liberië | Libië | Madagaskar | Malawi | Mali | Marokko | Mauritanië | Mauritius | Mosambiek | Namibië | Niger | Nigerië | Republiek van die Kongo | Rwanda | São Tomé en Príncipe | Senegal | Sentraal-Afrikaanse Republiek | Seychelle | Sierra Leone | Soedan | Somalië | Suid-Afrika | Suid-Soedan | Swaziland | Tanzanië | Togo | Tsjad | Tunisië | Uganda | Zambië | Zimbabwe

Omstrede gebiede: Arabiese Demokratiese Republiek Sahara - Cabinda - Galmudug - Puntland - Somaliland
Afhanklike gebiede: Brits: Sint Helena, Ascension en Tristan da Cunha | Frans: Mayotte - Réunion | Portugees: Madeiraeilande | Spaans: Kanariese Eilande - Ceuta en Melilla

Lande van: Asië Europa Noord-Amerika Oseanië Suid-Amerika