Gaan na inhoud

Noorse nasionale sokkerspan

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Noorweë
Volle naam Noorse nasionale sokkerspan
Bynaam/me Røde, Hvite, Blå (Rooi, Wit en Blou)
Landslaget
Konfederasie UEFA
Tuisveld Ullevål, Oslo
Kapasiteit 27 182
Afrigter Ståle Solbakken
Kaptein Martin Ødegaard
Spankleure Spankleure Spankleure
Spankleure
Spankleure
 
Tuiskleure
Spankleure Spankleure Spankleure
Spankleure
Spankleure
 
Wegkleure

Die Noorse nasionale sokkerspan (Noors: Norges herrelandslag i fotball, of informeel Landslaget) verteenwoordig Noorweë in internasionale mansokker en word beheer deur die Noorse Sokkerfederasie, Norges Fotballforbund (NFF), die beheerliggaam vir sokker in Noorweë. Noorweë se tuisveld is die Ullevaal-stadion in Oslo, en hul hoofafrigter is Ståle Solbakken. Noorweë het al drie keer aan die FIFA-wêreldbeker deelgeneem (1938, 1994 en 1998), en een keer aan die Europese Kampioenskap (2000).

Noorweë se prestasies in internasionale mansokker was gewoonlik swak­er as dié van hul Skandinawiese bure Swede en Denemarke, maar hulle het ’n goue era in die laat 1930’s gehad. ’n Olimpiese span het derde plek behaal by die Somerspele van 1936, ná hulle die gasheerland Duitsland vroeër in die toer­nooi geklop het. Noorweë het ook gekwalifiseer vir die FIFA-wêreldbeker in 1938, waar hulle ná verlenging met 2–1 teen die uiteindelike kampioene Italië verloor het. Dit was hul laaste deelname tot 1994.

In die na-oorlogse jare, tot en met die 1980’s, is Noorweë gewoonlik as een van die swakste spanne in Europa beskou. Hulle het nooit gedurende hierdie tyd vir ’n Wêreldbeker of Europese Kampioenskap gekwalifiseer nie en het gewoonlik naby die onderkant van hul kwalifiseringsgroep geëindig. Ten spyte hiervan het Noorweë oorwinnings behaal soos ’n 3–0-sege teen Joego-Slawië in 1965, ’n 1–0-uitsege teen Frankryk in 1968, en ’n 2–1-sege teen Engeland in 1981, wat radiokommentator Bjørge Lillelien se beroemde "Maggie Thatcher, your boys took a hell of a beating!"-uitbarsting ontlok het.[1]

Noorweë se suksesvolste periode was van 1990 tot 1998 onder die legendariese afrigter Egil "Drillo" Olsen, toe die span eers op plek nommer 2 in die wêreldranglys geplaas is. Olsen het sy afrigtersloopbaan met Noorweë begin met ’n 6–1-tuis­sege teen Kameroen op 31 Oktober 1990. In die kwalifisering vir die Wêreldbeker 1994 het Noorweë hul groep gewen, bo Nederland en Engeland, en beide spanne in die proses geklop. Tydens die eindronde in die Verenigde State is Noorweë in die groepfase uitgeskakel ná ’n oorwinning teen Meksiko, ’n nederlaag teen Italië en ’n gelykop teen die Republiek Ierland. Noorweë het nie vir die agtste eindrondte gekwalifiseer nie, aangesien al vier spanne in die groep met vier punte en ’n identiese doel­telling geëindig het.

By die Wêreldbekertoernooi in Frankryk vier jaar later is Noorweë weer deur Italië in die eerste ronde van die uitskakel­ronde uitgeskakel ná hulle tweede in hul groep geëindig het, met gelykpunte teen Marokko en Skotland en ’n 2–1-sege teen Brasilië.

Ná die Europese Kampioenskap in 2000 was die Wêreldbeker in 2026 die eerste groot internasionale toernooi waarvoor Noorweë weer gekwalifiseer het, onder die leiding van afrigter Ståle Solbakken en met Arsenal-middelvelder Martin Ødegaard en Manchester City se superstêr Erling Haaland as sleutelspelers.

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. "The radio man who gave England's boys a hell of a beating". www.sportsjournalists.co.uk. Sports Journalists' Association. 8 September 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Desember 2018. Besoek op 11 Desember 2018.

Eksterne skakels

[wysig | wysig bron]